"Iolikoi"

...ορισμός του μορφωμένου / Σωκράτης

2012-02-05T11:43:00.006+02:00

Όταν ρώτησαν το Σωκράτη να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου, δεν ανέφερε τίποτε για τη συσσώρευση γνώσεων.

«Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς..

Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;

1. Πρώτα απ' όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές..

2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική..

3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές..

4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα..

5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους..

6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες & τις αποτυχίες τους..

7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους..»

Σωκράτης (469-399 π.Χ.)

Το σώμα φωνάζει, αυτό που σωπαίνει το στόμα

2012-01-24T22:18:00.007+02:00

..Πολλές φορές..

Το κρυολόγημα "στάζει" όταν ο οργανισμός δεν κλαίει.

Ο πονόλαιμος «φράζει», όταν δεν μπορεί να επικοινωνήσει τις αγωνίες.

Το στομάχι καίει όταν ο θυμός δεν μπορεί να βγει.

Ο διαβήτης εισβάλει όταν η μοναξιά πονάει.

Το σώμα παχαίνει όταν η δυσαρέσκεια πιέζει.

Ο πονοκέφαλος καταθλίβει όταν αυξάνουν οι αμφιβολίες.

Η καρδιά χαλαρώνει όταν το νόημα της ζωής φαίνεται να τελειώνει.

Οι αλλεργίες συμβαίνουν όταν η τελειομανία είναι ανυπόφορη.

Τα νύχια σπάνε όταν απειλούνται οι άμυνες.

Το στήθος σφίγγει όταν η υπερηφάνεια εγκλωβίζεται.

Η πίεση αυξάνεται όταν ο φόβος φυλακίζει.

Οι νευρώσεις παραλύουν όταν το εσωτερικό παιδί τυραννιέται.

Ο πυρετός θερμαίνει όταν οι άμυνες εκρήγνυνται.

Ο καρκίνος σκοτώνει εάν δεν συγχωρείς ή / και έχεις κουραστεί να «ζεις».

Και οι σιωπηλοί σου πόνοι; Πώς μιλάνε στο σώμα σου;

Η ασθένεια δεν είναι κακό, θα σου πει ότι έχεις πάρει λάθος δρόμο.

Φαίνεται ωραίο να μοιραστούμε αυτό το μήνυμα:

Ο δρόμος προς την ευτυχία δεν είναι ευθύς.

Υπάρχουν καμπύλες που ονομάζονται ΛΑΘΗ,

Φανάρια που λέγονται ΦΙΛΟΙ,

φώτα που ονομάζονται ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ,

και όλα γίνονται, αν έχεις: ένα ανταλλακτικό που ονομάζεται ΑΠΟΦΑΣΗ,

μια ισχυρή μηχανή που ονομάζεται ΑΓΑΠΗ,

άφθονο καύσιμο που ονομάζεται ΥΠΟΜΟΝΗ,

αλλά πάνω απ 'όλα έναν έμπειρο οδηγό που ονομάζεται ΠΙΣΤΗ.

Κείμενο του Nelson Torres (Dr στη Ψυχιατρική (UCV) και ειδικός σε ψυχο-νευρo-ανοσογλωσσική PNIL στη Βενεζουέλα

Μοιράζομαι και ωριμάζω

2012-01-10T01:49:00.001+02:00

Οι φιλίες χτίζονται με τα απλά ανθρώπινα υλικά που όλοι έχουμε και στερεώνουν παλάτια.

Είναι ο ψίθυρος στ' αυτί του ήχου που σου αρέσει.

Το παιδικό χαμόγελο της αποδοχής.

Δυο σφιχτοδεμένα χέρια, αντίσταση στην αγωνία.

Το μεθύσι της χαράς.

Τα έμπειρα βήματα στις φιγούρες ενός χορού.

Το λίκνισμα μιας κούνιας δεμένης γερά σ' έναν πλάτανο.

Η Άνοιξη που δεν άργησε.

Αυτό που κατάλαβες χωρίς να μιλήσω.

Είναι... εμείς!

Με βοήθησαν για να μπορώ να μοιράζομαι.

Πήρα.

Έδωσα.

Χωρίς αντίτιμο, γιατί είναι δώρο!

Σαν μια γλυκιά φέτα καρπούζι στη μέση του χειμώνα..

http://www.anemosekdotiki.gr/books/mirazome_orimazo.html

Ο αιώνιος διάλογος

2012-01-05T14:28:00.002+02:00

Κι ο άντρας είπε: πεινώ. Κι η γυναίκα του έβαλε ψωμί στο τραπέζι.

Κι ο άντρας απόφαγε. Κι η γυναίκα τον κοίταζε πάντα.

Κι η γυναίκα είπε: είσαι δυνατός, μα δεν σε τρομάζω. Κι ο άντρας είπε: είσαι όμορφη και όμως φοβάμαι.

Κι ο άντρας έδειξε το κρεβάτι τους. Κι η γυναίκα ανέβηκε, σαν έτοιμη για θυσία.

Κι ο άντρας είπε: διψώ. Κι εκείνη σήκωσε σαν πηγή τον μαστό της. Κι ο άντρας την άγγιξε. Κι η γυναίκα επληρώθη.

Κι η γυναίκα ακούμπησε ταπεινά το κεφάλι της στα πλευρά του. Και κείνος κοίταζε πέρα, πολύ μακριά.

Κι ο άντρας είπε: θα ΄θελα να ΄μαι θεός. Κι η γυναίκα είπε: θα γεννήσω σε λίγο.

Κι η γυναίκα αποκοιμήθηκε. Κι ο άντρας αποκοιμήθηκε.

Και μια μέρα καινούργια ξημέρωσε.

Λειβαδίτης

Αντεύχομαι

2012-01-02T15:40:00.009+02:00

Εχω πολλα ραμματα για τη γουνα αυτης της μεγαλοκυριας που λεγεται ..ευτυχια..

Μου εχει σπασει τα νευρα με οσα ισχυριζεται απολογουμενη που με εστησε.

Οτι ταχα ηρθε, αλλα εγω ειχα το νου μου σε τουτο και σε κεινο, κι οπως μου τα προσδιορισε , με περιμενε σε πραγματα αδυνατα να συμβουν, εκει ακριβως που ειχα το νου μου.

Κι αυτος ητανε λεει ο λογος που την ..προσπερασα..

Αλλοτε παλι, επιμενει πως ηρθε, σταθηκε λεει εξω απο κατι ιστοριες, στις οποιες εγω ειχα μπει ηδη μεσα, ειχε τη διαθεση να πεταξει απο το παραθυρο και να μπει, αλλα ηταν τοσο υπερυψωμενη η δυσπιστια μου που δεν το τολμησε.

Αλλη δικαιολογια τραβηγμενη απο τα μαλλια, πως εγω χτυπησα πολυ σιγα την πορτα της και δεν με ακουσε ή οτι χτυπησα πολυ δυνατα τη πορτα της ,φοβηθηκε και δεν μου ανοιξε, και τι ψευτρα, Θεε μου, οτι χτυπησα λαθος τη διπλανη πορτα και βλεποντας με να καθυστερω, συμπερανε οτι το λαθος μου βγηκε σε καλο και δεν ηθελε να το διακοψει.

Μου εχει απαρυθμισει μια μια τις στιγμες που την περιειχαν,λεει, αλλα εγω θυμαμαι μονο το φοβο που ειχα μη τις ..χασω..

Ειδα και επαθα να μην εχω την αναγκη της.

..&..τωρα που παλευοντας τα καταφερα, ερχεται και μου λεει συγχαρητηρια, πως αυτο ακριβως, οτι δεν εχω την αναγκη της, αυτο ειναι ΕΥΤΥΧΙΑ!

Απιαστη σου λεω.

Κικη Δημουλα

TΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ

2011-12-27T13:51:00.010+02:00

......είναι γεμάτα καλαμιές.
Ξόδεψα πολύν άνεμο για να μεγαλώσω.

Μόνον έτσι όμως έμαθα να ξεχωρίζω τους πιο ανεπαίσθητους συριγμούς,
να ακριβολογώ μες τα μυστήρια.

Μια γλώσσα όπως η ελληνική όπου
άλλο πράγμα είναι η αγάπη και άλλο πράγμα ο έρωτας,
άλλο η επιθυμία και άλλο η λαχτάρα,
άλλο η πρίκρα και άλλο το μαράζι,
άλλο τα σπλάχνα και άλλο τα σωθικά.

Με καθαρούς τόνους, θέλω να πω,
που - αλίμονο- τους αντιλαμβάνονται ολοένα λιγότερο
αυτοί που ολοένα περισσότερο
απομακρύνονται από το νόημα ενός ουράνιου σώματος
που το φως του είναι ο αφομοιωμένος μας μόχθος,
έτσι καθώς δεν παύει να επαναστερέφεται κάθε μέρα όλος θάμβος για να μας ανταμείψει.

Θέλουμε - δε θέλουμε,
αποτελούμε το υλικό μαζί και το όργανο μιας αέναης ανταλλαγής
ανάμεσα σ΄αυτό που μας συντηρεί και

σ΄αυτό που του δίνουμε για να μας συντηρεί:
το μαύρο, που δίνουμε, για να μας αποδοθεί λευκό,
το θνησιμαίο, αείζωο.

Και χρωστάμε στη διάρκεια μιας λάμψης την πιθανή ευτυχία μας

Οδυσσέας Ελύτης

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

2011-12-25T01:03:00.005+02:00

«Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.

Χτύπησα την πόρτα και μπήκα.

Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό.

“Είδες – μου λέει – γεννήθηκε η ευσπλαχνία”.

Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ. Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό.»

(Τάσος Λειβαδίτης, «H Γέννηση», από το «Ο αδελφός Ιησούς»)

Από τι πάσχουμε; (Αντώνης Αντωνάκος)

2011-12-05T14:32:00.007+02:00

Από σοφούς.

Από σπουδαίους που μας μαγαρίζουν με τη γνώμη τους.

Από όσους αναπάντεχα μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια.

Απ’ την κατάθλιψη του διάσημου.

Απ’ την αγαμησιά του δημοσιογράφου.

Από τόσους χιλιάδες μαλάκες που φωτογραφίζουν προέδρους.

Από βιομηχανίες όπλων.

Από παπάδες.

Από ρούχα που μας κρύβουν.

Από βιοπάλη.

Από σκυλάδικα σε λεωφορεία σε γιωταχή σε κομμωτήρια.

Από χριστιανές πουτάνες με ψηφιακό μουνί.

Από αγανάκτηση που αν της βγάλεις την πρίζα γίνεται γελάδι του καναπέ.

Από σκουπίδια.

Από μανία για δουλεία.

Από χλιδή άλλων.

Από τράπεζες σπέρματος.

Από τεχνητά δόντια βραχιόλια και βέρες.

Από κίβδηλη αλεξανδρινή σοφία.

Από ορυχεία χρυσού.

Απ’ τον εθελοντισμό των ηλιθίων.

Απ’ τα θαύματα και τα νύχια των αγίων.

Από αναλύσεις και αναλυτές που γουργουρίζουν σαν οχετοί.

Από αντισυστημικούς σπιούνους.

Από αντιεξουσιαστές με σχιζοφρενική ορμή και κοντίσιονερ.

Από τρυφερότητα σ’ έναν πολεμοχαρή κόσμο.

Από πράκτορες τραπεζίτες πιστωτές.

Από τρίτο δρόμο.

Από ψηφοφόρους.

Από ευρωκομουνισμό.

Από ανταγωνισμό.

Από δημοκρατία.

Από τσούλες όλο γλύκα και βασανιάρικες χίμαιρες.

Από τροχαία και πηχτό αίμα.

Από βιντεάκια με τον πόνο των άλλων.

Από μουσεία πολέμου.

Από οστεοφυλάκια.

Από γυμνές χωρίς γύμνια.

Από σκάνδαλα χωρίς σκανδάλη.

Από σκούξιμο χωρίς ηδονή.

Από ανταλλάξιμους οργασμούς.

Από ορολογίες και ηθική.

Από κέρδος αποταμίευση εγκράτεια πλούτο φτώχια στέρηση πολυτέλεια σπατάλη.

Από χείλη δαγκωμένα για την απόλαυση των άλλων.

Από ντροπή.

Από τύψεις.

Από γαστρική παλινδρόμηση.

Απ’ το φερμουάρ των ονείρων μας που’ χει σκαλώσει στα κέρδη των άλλων.

Ο αντικομμουνισμός αθώωσε τους δωσίλογους / Σ. Δορδανάς

2011-11-11T17:11:00.004+02:00

Μπορεί στο στόμα της ελληνικής κοινωνίας ο δωσιλογισμός να έγινε συνώνυμος με την απεχθέστερη εικόνα της κατοχικής Ελλάδας, ωστόσο ο Έλληνας δοσίλογος σε πολύ λίγες περιπτώσεις λογοδότησε στη Δικαιοσύνη. Τουναντίον υπάρχουν παραδείγματα στα οποία η στολή του δωσίλογου έδωσε τη θέση της στο κοστούμι του πολιτευτή, όπως στην περίπτωση του Κώστα Παπαδόπουλου, ή ακόμα χειρότερα, στην περίπτωση του Ξενοφώντα Γιοσμά, που η στολή του δωσίλογου μετατράπηκε στην παρακρατική καμπαρντίνα που συναντούμε πίσω από τη δολοφονία του Λαμπράκη. Το ακανθώδες όσο και ανεπαρκώς εξερευνημένο ώς τώρα ζήτημα της ατιμωρησίας του δωσιλογισμού στη μετακατοχική, μετεμφυλιακή Ελλάδα έβγαλε από το μπαούλο της πρόσφατης ιστορίας του τόπου μας ο ιστορικός, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας Στράτος Ν. Δορδανάς. Η έρευνά του, όπως αποτυπώνεται στο βιβλίο "Η γερμανική στολή στη ναφθαλίνη. Επιβιώσεις του δωσιλογισμού στη Μακεδονία. 1945-1947" (εκδ. Εστία), φιλοτεχνεί με ακρίβεια το πορτραίτο του Μακεδόνα, κυρίως, δωσίλογου, κυρίως όμως φέρνει στο προσκήνιο την ατιμωρησία του, διεισδύοντας στο ιστορικό και πολιτικό παρασκήνιο που την επέβαλε. Ο αντικομουνισμός, σύμφωνα με τον Στράτο Δορδανά, μετατράπηκε σε ισχυρό διαβατήριο στα χέρια των πρώην συνεργατών του κατακτητή, για τον δρόμο προς την ατιμωρησία. Άλλωστε "ο εμφύλιος έπαιξε σημαντικό ρόλο, γιατί αν και το ελληνικό κράτος δεν παραιτήθηκε από τη δίωξη των δωσιλόγων, παρ' όλα αυτά μείωσε στο ελάχιστο τις αντιστάσεις του έναντι του φαινομένου και σε πολλές περιπτώσεις αλώθηκε απ' αυτούς που εξαρχής επιδίωξε να τιμωρήσει".

* Αυτή η στολή γιατί άργησε τόσο πολύ να βγει από το μπαούλο;

Γιατί πλέον ήταν διαθέσιμο το πρωτογενές υλικό πάνω στο οποίο θα μπορούσε να στηριχτεί μια τέτοια έρευνα. Άλλωστε “Η γερμανική στολή στη ναφθαλίνη” είναι συνέχεια του “Έλληνες εναντίον Ελλήνων”, οπότε είναι λογική αυτή η χρονική καθυστέρηση όταν αναφερόμαστε σε συγκεκριμένες μελέτες. Από την άλλη, τα τελευταία χρόνια έχουν δημοσιευτεί μελέτες που αφορούν στο φαινόμενο του δωσιλογισμού, διοργανώθηκαν συνέδρια είτε με αυτό ως αποκλειστικό αντικείμενο είτε εξετάζοντάς το ως σημαντική πτυχή της δεκαετίας του '40. Γενικά έχουν ωριμάσει και ιστοριογραφικά οι συνθήκες, αλλά και η ίδια η κοινωνία μπορεί πλέον να υποδεχτεί σε γενικές γραμμές με μια ψύχραιμη και ώριμη ματιά τέτοιου είδους μελέτες, δεδομένου ότι η γενιά που είχε εμπλακεί στα γεγονότα βιολογικά έχει κλείσει τον κύκλο της και οι νεώτεροι αντιμετωπίζουν τα πράγματα αποστασιοποιημένα, αλλά μερικές φορές όχι και απονευρωμένα.

* Μπορείτε να μας δώσετε το πορτραίτο του Έλληνα δωσίλογου;

Πρόκειται για πλούσιο πορτραίτο, με πάρα πολλά στοιχεία να το περιγράφουν και να το συγκροτούν. Σε γενικές γραμμές δεν αναφέρεται σε ένα ομοιογενές σχήμα αλλά για να το εξετάσει κανείς θα πρέπει να λαμβάνει πάντα υπόψη του τον χρόνο, τον τόπο, τις αιτίες, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δέχτηκε κάποιος να συναποτελέσει ιδεολογικό ή ένοπλο συνοδοιπόρο των κατακτητών. Συνεργάτες των κατακτητών θα μπορούσε κανείς να συναντήσει στις μεγάλες πόλεις για ιδεολογικούς λόγους, αν και αυτές οι περιπτώσεις είναι οι λιγότερες, επειδή κάποιος είδε σ' αυτή τη συνεργασία μια καλή ευκαιρία πλουτισμού, γοητεύτηκε από την περιπέτεια και από τη συμμετοχή στη λεία ή απλώς αποτελούσε ένα λούμπεν προλεταριάτο που εξωθήθηκε σ' αυτή τη λύση απλώς και μόνο για να επιβιώσει. Ο κομμουνισμός, αλλά και η επίφαση του κομμουνιστικού κινδύνου, αποτελεί παράγοντα που θα πρέπει κανείς να λαμβάνει υπόψη του για να ερμηνεύσει το φαινόμενο, ενώ στις τοπικές κοινωνίες και ιδιαίτερα στην ύπαιθρο προσωπικές, εθνοτικές διαφορές ή η απειλή που συνιστούσε κυρίως για τα συντηρητικά στοιχεία ο ΕΛΑΣ, ήταν δυνατόν να εξωθήσουν στον δωσιλογισμό ακόμα και ολόκληρα χωριά, ιδιαίτερα συντηρητικά, όπως ο Κούκος Κατερίνης με επικεφαλής τουρκόφωνους οπλαρχηγούς.

* Η έρευνά σας και τα συμπεράσματα που προέκυψαν αφορούν τον δωσιλογισμό στη Μακεδονία. Πώς διαφοροποιείται το φαινόμενο από τις αποτυπώσεις του στην υπόλοιπη Ελλάδα;

Η Μακεδονία είναι ένας χαρακτηριστικός χώρος όπου μπορεί κανείς να διακρίνει πάνω - κάτω τους ίδιους λόγους που ωθούν στη συνεργασία αλλά και σαφείς διαφοροποιήσεις σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα. Δυο - τρία στοιχεία που καθιστούν τη Μακεδονία μοναδική περίπτωση είναι πρώτα απ' όλα ότι η Μακεδονία είναι αποκομμένη από την υπόλοιπη Ελλάδα και υπό τον απόλυτο γερμανικό έλεγχο. Συγκεκριμένα, η γερμανοκρατούμενη κεντροδυτική Μακεδονία και από τον Σεπτέμβριο του 1943 συνολικά αποτέλεσε ένα πεδίο στο οποίο κανείς συναντά την αναβίωση για μια ακόμα φορά των βαλκανικών εθνικισμών, προεξάρχοντος του βουλγαρικού κινδύνου. Αυτά τα ιδιότυπα Τάγματα Ασφαλείας που συγκροτούνται στη Μακεδονία τελούν υπό τον πλήρη γερμανικό έλεγχο και οφείλονται σε καθαρά γερμανική πρωτοβουλία, σε αντίθεση με τα οργανωμένα Τάγματα Ασφαλείας που αν και αυτά συγκροτούνται κατόπιν γερμανικής έγκρισης, τελούν υπό τη “νομιμότητα” της κυβέρνησης Ράλλη.

* Πόσο βαθιά στους μηχανισμούς των κατοχικών δυνάμεων εντάχθηκαν οι Έλληνες δωσίλογοι;

Αφορά κυρίως τον γεωγραφικό παράγοντα και αυτό αναφέρεται σε όσους κατοικούσαν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Σε γενικές όμως γραμμές οι Έλληνες δωσίλογοι αποτελούν αναλώσιμα “υλικά” που εξυπηρετούν πολιτικές και στρατιωτικές σκοπιμότητες της γερμανικής πλευράς τη δεδομένη στιγμή. Παρ' όλα αυτά αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του κατοχικού δράματος.

* Μια από τις πρώτες δεσμεύσεις των μεταπολεμικών κυβερνήσεων στην Ευρώπη ήταν η τιμωρία των δωσίλογων. Στη χώρα μας τι ακριβώς συνέβη;

Συνέβη ακριβώς το ίδιο πράγμα. Και στην Ελλάδα αναλήφθηκαν σαφείς δεσμεύσεις που αποτυπώθηκαν στους γνωστούς νόμους περί της δίωξης των δωσιλόγων, δηλώνοντας την πρόθεση των μεταπολεμικών κυβερνήσεων να τιμωρήσουν τους συνεργάτες των κατακτητών. Αν σε κάτι συγκλίνουν οι δύο περιπτώσεις, Ελλάδας και Ευρώπης, είναι στη χρονική διάρκεια που έλαβε η τιμωρία των δωσιλόγων κι αν σε κάτι αποκλίνουν, είναι στον αριθμό των Ελλήνων δωσιλόγων που τιμωρήθηκαν από τα ειδικά δικαστήρια. Είναι πολύ πιο λίγοι. Αν και τα ειδικά δικαστήρια συγκέντρωσαν χιλιάδες φακέλους και εκατομμύρια σελίδων προανακριτικού υλικού, ένας μικρός μόνο αριθμός αυτών των υποθέσεων έφτασε στις αίθουσες των δικαστηρίων και ακόμα λιγότεροι τιμωρήθηκαν.

* Το διχαστικό κλίμα που επικράτησε στην Ελλάδα πώς αποτυπώνεται στον δωσιλογισμό και πως τον διαφοροποιεί, ενδεχομένως, από τον δωσιλογισμό της υπόλοιπης Ευρώπης;

Ο Εμφύλιος στην Ελλάδα έπαιξε σημαντικό ρόλο, γιατί, αν και το ελληνικό κράτος δεν παραιτήθηκε από τη δίωξη των δωσιλόγων, παρ' όλα αυτά μείωσε στο ελάχιστο τις αντιστάσεις του έναντι του φαινομένου και σε πολλές περιπτώσεις αλώθηκε απ' αυτούς που εξαρχής επιδίωξε να τιμωρήσει. Θα έλεγε κανείς πως κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου η επίσημη επιχειρηματολογία των κατηγορούμενων ως δωσίλογων, πράγματα που αποδέχτηκαν και οι αρχές, ήταν πως το δικό τους έργο την περίοδο της Κατοχής το είχε τώρα αναλάβει το επίσημο κράτος. Τον αντικομμουνισμό, δηλαδή, ο οποίος αποτελεί επίσης τον ίδιο λόγο για τον οποίο από το '47 οι συμμαχικές αρχές παρέχουν κάλυψη σε πρώην Γερμανούς εγκληματίες πολέμου, όχι μόνο δωσιλόγους, θέλοντας να τους χρησιμοποιήσουν στο πλαίσιο του αναδυόμενου ψυχρού πολέμου.

* Η έρευνά σας αποκαλύπτει το μέγεθος της ατιμωρησίας του δωσιλογισμού στη χώρα μας. Διαβάζοντας το βιβλίο σας συναντούμε κραυγαλέες περιπτώσεις, όπως αυτή του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου ή του Ξενοφώντα Γιοσμά. Ο μεν πρώτος όταν έβγαλε τη στολή του δωσίλογου φόρεσε το κοστούμι του πολιτευτή. Ο δεύτερος ουσιαστικά δεν έβγαλε ποτέ αυτή τη στολή και από δωσίλογος των Γερμανών μετατράπηκε σε παρακρατικό των μετεμφυλιακών κυβερνήσεων, η οργάνωση του οποίου συναντάται στη δολοφονία του Λαμπράκη. Γιατί τελικά το κακό δεν τιμωρήθηκε στη χώρα μας;

Ήδη από το '45 είναι εδραιωμένη στην κοινή γνώμη η αίσθηση της ατιμωρησίας. Αυτή η ατιμωρησία επιβεβαιώθηκε και επαυξήθηκε στη διάρκεια του Εμφυλίου και διαπότισε την κοινωνία και την πολιτική, γιατί οι περισσότεροι από τους σημαντικούς κυρίως πρωταγωνιστές - συνεργάτες των κατακτητών απλώς συγκρότησαν τη νέα μεταπολεμική πολιτικοκοινωνική ελίτ του τόπου. Μέχρι σήμερα είναι χαρακτηριστικό πως η κατηγορία του δωσιλογισμού εξακολουθεί να βρίσκεται σχηματικά στο στόμα της κοινωνίας, να χρησιμοποιείται ευρέως στον πολιτικό χώρο και να θεωρείται κατηγορία που μπορεί να αποδοθεί στους κάθε φορά αντιπάλους ως συνώνυμο της εθνικής μειοδοσίας.

* Η ελληνική κοινωνία πώς στάθηκε απέναντι στον δωσιλογισμό και πώς απέναντι στην ατιμωρησία του;

Η κοινωνία αρχικά παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα τη δίκη σημαινόντων και μη προσώπων από τα ειδικά δικαστήρια δωσιλόγων, ζητώντας πολλές φορές με φορτικότητα και άλλες πάλι ακόμα και ελλείψει στοιχείων την παραδειγματική τιμωρία τους. Κυρίως από το '46 εμπλέκεται στην εμφύλια περιδίνηση και παρασύρεται στα γεγονότα του Εμφυλίου ανήμπορη να απαιτήσει, καθώς αποτελούσε είτε τον εθνικόφρονα στυλοβάτη του επίσημου κράτους είτε τον αριστερό διωκόμενο.

* Τι μερίδιο αναλογεί στην ελληνική Δικαιοσύνη για την ατιμωρησία;

Μέχρι τώρα πιστεύαμε πως η ελληνική Δικαιοσύνη συνέβαλε στην εδραίωση του καθεστώτος της ατιμωρησίας. Εξετάζοντας προσεκτικότερα μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλά και στο σύνολό τους, διαπιστώνει κανείς πως δεν είχαν έτσι ακριβώς τα πράγματα. Υπήρξαν έντιμοι δικαστές, που προσπάθησαν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να αποδόσουν δικαιοσύνη τιμωρώντας παραδειγματικά όσους είχαν τραυματίσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το εθνικό γόητρο. Αλλά η Δικαιοσύνη κατέστη το τελευταίο ανάχωμα και εν τέλει αποτέλεσε μέρος και η ίδια του συνολικότερου προβλήματος το οποίο επιδίωξε να επιλύσει. Θεσμικοί και εξωθεσμικοί παράγοντες παρενέβησαν με κραυγαλέο τρόπο στο έργο της και την εμπόδισαν να επιτελέσει την αποστολή της.

* Πόσο απέχει αλήθεια η Ελλάδα του δωσίλογου από την Ελλάδα του λαμόγιου, του κουμπάρου, της διαπλοκής;

Η Ελλάδα του δωσίλογου της δεκαετίας του '40 με τη σημερινή Ελλάδα των πελατειακών σχέσεων και των ευκαιριακών προσεγγίσεων απέχει τόσο όσο η Ελλάδα από ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους. Μπορεί κανείς έχοντας μπροστά στα μάτια του να διανοίγεται η νεότερη και σύγχρονη ελληνική ιστορία να παρακολουθήσει τη διαδρομή και κυρίως τις συνέχειες αρνητικών φαινομένων που κατέτρυχαν και συνεχίζουν να κατατρύχουν τη χώρα σε όλα τα επίπεδα.

Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου "H γερμανική στολή στη ναφθαλίνη"

φοιτητές στο Αμχερστ (Μαριλη Μαργωμενου)

2011-11-05T15:53:00.003+02:00

Στο σκίτσο του «Θησαυρού», του λευκώματος του Κολεγίου, η καρικατούρα του Αντ. Σαμαρά χτυπάει το μπαλάκι του τένις με μανία, ενώ πίσω του μια ορδή κοριτσιών φωνάζει «Αντονι! Αντονι!». Ετών 18, φαρδύ πουλόβερ, παντελόνι καμπάνα. «Του ευχόμεθα να ανδειχθεί ένας διακεκριμένος γιατρός», γράφουν οι συμμαθητές του.

Το ίδιο ακριβώς ευχόταν και ο πατέρας του, Κ. Σαμαράς, ο διευθυντής της Καρδιολογικής του Ευαγγελισμού το 1970 που ο γιος του τελείωσε το Κολέγιο. Κι έτσι, το Αμχερστ της Μασαχουσέτης έμοιαζε για τον μικρό Αντώνη παράδεισος. Εκείνος θα γινόταν γιατρός και το Κολλέγιο είχε ένα από τα πρώτα ποσοστά φοιτητών που μπαίνουν σε ιατρικές σχολές. Ηταν ήδη πρωταθλητής εφήβων στο τένις και το Αμχερστ είχε τα περισσότερα γήπεδα τένις ανά φοιτητή στην Αμερική. Κι όσο για τις νεαρές κυρίες που φώναζαν «Αντονι! Αντονι!»... μπορεί το Αμχερστ να ήταν κολέγιο αρρένων, αλλά στην περιοχή υπήρχαν δύο κολέγια θηλέων, που καθένα τους ήταν διπλάσιο σε μέγεθος απ’ το Αμχερστ. «Αντιστοιχούσαν τέσσερα κορίτσια σε κάθε αγόρι!», λέει ο Φίλιππος Τσιάρας, ένας από τους φοιτητές που σύντομα θα γινόταν φίλος του. «Και σ’ αυτές τις ηλικίες, η τεστοστερόνη σε κυβερνά».

Αλλά τον άνθρωπο που θα γινόταν ο καλύτερός του φίλος στο Αμχερστ, ο Αντ. Σαμαράς τον ήξερε από παλιά. Βλέπετε, ο Γιώργος Παπανδρέου πέρασε κι αυτός απ’ το Κολέγιο. Ηταν η εποχή που ο Γ. Παπανδρέου ήθελε να γίνει μαθηματικός, καθώς επεδείκνυε χάρες μικρού Ευκλείδη στην τριγωνομετρία. Μόνο που η θητεία του στο Κολέγιο έληξε νωρίς. Δεν πρόλαβε να αποφοιτήσει το ’71 γιατί τρία χρόνια νωρίτερα, το 1968 δύο αστυνομικοί τον έπιασαν με ένα κουβά μπογιά έξω απ’ τον τοίχο του Αρσακείου. Το «Η δημοκρατία θα νι ...» έμεινε στη μέση και το άλλο πρωί ο Γιώργος γύρισε ξυλοφορτωμένος σπίτι. Τότε η Μαργαρίτα αποφάσισε πως ήλθε η ώρα να τον στείλει πακέτο στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, στο Σικάγο.

Τα φλερτ

Για τον μικρό Αντώνη, η μετάλλαξη του παλιού του συμμαθητή πρέπει να ήταν τεράστια έκπληξη – ο Γ. Παπανδρέου στο Κολέγιο ήταν ένα φοβισμένο παιδί. Ενώ στο Αμχερστ… Ο Στ. Μανουηλίδης, ο τέταρτος της παρέας, θυμάται μια εξαιρετικά διαφωτιστική ιστορία. Ηταν το βράδυ που ο Γιώργος εμφανίστηκε με δύο κοπέλες πολύ προκλητικά ντυμένες. «Αρχισαν να μας φλερτάρουν», λέει. «Τις καταφέραμε και μας έδωσαν τα τηλέφωνά τους». Οι νεαροί γύρισαν στην εστία πολύ περήφανοι για το κατόρθωμά τους. «Την άλλη μέρα», θυμάται ο Στ. Μανουηλίδης, «πήρα τηλέφωνο. Ο ένας αριθμός έβγαινε σε μια εκκλησία και στον άλλο απαντούσε μία συνταξιούχος. Ο Γιώργος είχε στήσει όλο το σκηνικό»!

Εννοείται πως ο Γ. Παπανδρέου είχε ήδη αποφασίσει πως δεν θα γίνει μαθηματικός – στο Αμχερστ σπούδασε κοινωνιολογία και αποφοίτησε το 1975. Αλλά και ο Αντ. Σαμαράς πια δεν ήθελε να γίνει γιατρός. Επειτα από μια διάλεξη του John Kenneth Galbraith, εντυπωσιάστηκε τόσο, που στράφηκε στα οικονομικά. Θα τελείωνε το Αμχερστ τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1974. Αλλά ήδη από τους πρώτους μήνες εκεί, το «γκραντζ» στυλ του Γιώργου θα τον εντυπωσίαζε, καθώς εκείνος είχε περάσει όλη την εφηβεία του στο «κολεγιακό» στυλ των Αθηνών. Ο νεαρός κύριος Παπανδρέου είχε αποφασίσει να βγάλει όλο το πανεπιστήμιο με δύο τζιν κι ένα πουλόβερ. Κι όταν τον τελευταίο χρόνο στο Αμχερστ απέκτησαν πια τρύπες σε γόνατα και αγκώνες, εκείνος αρνήθηκε και να τα πετάξει και να τους βάλει μπαλώματα. Συνέχισε να τα φοράει με τις τρύπες! «Δεν ήταν επιδειξιομανής, δεν εξαρτιόταν από κανέναν» – έτσι τον περιέγραψε προ ετών ο Αντ. Σαμαράς. «Συχνά διαφωνούσαμε. Αλλά ήταν επαναστάτης κι έξω καρδιά».

Στα δύσκολα

Κι έτσι κάπως, οι δυο τους, ο Φ. Τσιάρας και ο Στ. Μανουηλίδης έγιναν αχώριστη τετράδα – «η πιο στενή μου παρέα», όπως λέει ο Γ. Παπανδρέου. «Παρέα για να βρεθούμε με κοπέλες, για να οργανώσουμε πλάκες…». Και, κυρίως, παρέα στα δύσκολα. Γιατί το Αμχερστ ήθελε πολύ διάβασμα. Πέντε χιλιάδες σελίδες ύλη την εβδομάδα, τάξεις με 20 φοιτητές να μη μπορείς να κρυφτείς πουθενά και ανταγωνισμός μέχρις εσχάτων για μια συστατική επιστολή. «Μέχρι και λατινικά μιλούσαν μερικοί», λέει ο Φ. Τσιάρας. «Είχαμε πολλά σπασικλάκια».

Ο Γιώργος στα μαθήματα καθόταν στην πρώτη σειρά – έτσι τον θυμάται ο Ρον Τίρσκι ο καθηγητής του στην Ευρωπαϊκή Πολιτική. «Δεν ήταν ο καλύτερος φοιτητής», λέει. «Ηταν όμως ο καλύτερος στο να πιάνει φιλίες»! Εξ ου και η συχνή εναλλαγή συγκατοίκων: μετά ένα μαύρο από το Τενεσί κι έναν Εβραίο από τη Νέα Υόρκη, ο Αντ. Σαμαράς θα μοιραζόταν το δωμάτιο του Γ. Παπανδρέου. Οποιος περνούσε την πόρτα τους στην εστία Πρατ, δύσκολα ξεχνούσε την εμπειρία: τα βιβλία έκαναν λόφους στο πάτωμα, ενώ τα ρούχα μαζί με τα σεντόνια δημιουργούσαν το τέλειο καμουφλάζ για τα κρεβάτια. Αλλά όπως έλεγαν, «το δωμάτιο είναι μόνο για διάβασμα». Ολα τα άλλα, γίνονταν στα «mixers»: στα μεικτά πάρτι των φοιτητών του Αμχερστ με τα κολέγια θηλέων της περιοχής. Η Λούκα Κατσέλη, που ήταν στο κολέγιο Smith θα θυμάται καλά τις αξημέρωτες νύχτες των «mixers». Ο Γ. Παπανδρέου τραγουδούσε κι έπαιζε κιθάρα. Ο Αντ. Σαμαράς ήδη απ’ το Κολέγιο έπαιζε ντραμς. Η κοινή τους πείρα απέδειξε πως με μερικές νότες απ’ τους Στόουνς, λίγους στίχους των Μπιτλς και την ένταση του Σαββόπουλου, η πιθανότητα χυλόπιτας μειωνόταν στο ελάχιστο!

Και βέβαια, υπήρχε και το απαραίτητο επαναστατικό στίγμα. Γιατί εκείνη την εποχή το Αμχερστ ήταν σε αναβρασμό. Ο Γ. Παπανδρέου έκανε ραδιοφωνική εκπομπή κάθε Παρασκευή με μηνύματα κατά της Χούντας και μοίραζε φυλλάδια του ΠΑΚ. Ο Αντώνης Σαμαράς τον θυμάται όταν πήγαιναν στην αμερικανική βάση Westover έξω απ’ τη Βοστώνη για να εμποδίσουν τα Β52 να πετάξουν για το Λάος και την Καμπότζη: συμβούλευε όσους δεν είχαν αμερικανική υπηκοότητα να φύγουν, για να μην τους απελάσουν από τις ΗΠΑ. Μερικές ώρες μετά, ήταν όλοι τους ξαπλωμένοι στον αεροδιάδρομο του Westover – ένα ανθρώπινο στρώμα από χίλιους φοιτητές. Και, βέβαια, όλοι μαζί συνελήφθησαν – αλλά για καλή τους τύχη η τοπική φυλακή είχε ένα κελί δέκα τετραγωνικών όλο κι όλο, κι έτσι το επαναστατικό τσούρμο αφέθηκε ελεύθερο.

Οι επαναστατικές ζυμώσεις γίνονταν στην «Bell’s House Pizza», την πιτσαρία του Χρήστου Μπελ, που ήταν ξάδελφος του Νίκου Μπελογιάννη. Το μότο στη μαρκίζα έλεγε «κάθε πίτσα έχει τη δική της γεύση. Γιατί να μη δοκιμάσετε την καλύτερη;», μέχρι κι ο Ανδρέας Παπανδρέου «δοκίμασε την καλύτερη». Ο Γιώργος τον πήγε εκεί όταν επισκέφθηκε το Αμχερστ για να κάνει επαφές με την ομάδα του ΠΑΚ. Εκείνες τις μέρες που στο Αμχερστ, όλοι μιλούσαν για τον σοσιαλιστή ηγέτη, ο Γιώργος ήταν παράξενα σιωπηλός. Οταν ο Αντώνης Σαμαράς, μεταξύ αστείου και σοβαρού, του είπε «Γιώργο, να δεις που εμείς οι δυο τελικά θα βρεθούμε μαζί στη Βουλή», η απάντηση του νεαρού Παπανδρέου ήταν κοφτή: «Αντώνη εμείς δεν θα βρεθούμε ποτέ μαζί στη Βουλή. Γιατί εγώ δεν πρόκειται να μπω στην πολιτική ποτέ μου».

Κάποτε στην Αμερική

Τριαντα τρία χρόνια μετά, το παιδί που θα γινόταν μαθηματικός, έγινε πρωθυπουργός, κι ο νεαρός που θα γινόταν γιατρός, παλεύει να γίνει ο βασικός του αντίπαλος.

Οπως ο χρόνος δίδαξε στον Γ. Παπανδρέου και στον Αντ. Σαμαρά, υπάρχουν πολύ λίγα πράγματα σ’ αυτή τη ζωή που δεν αλλάζουν. Ενα απ’ αυτά είναι πως έπειτα από κάθε τους μάχη στη Βουλή, οι δυο τους πάντα θα μπορούν να κάθονται στο ίδιο τραπέζι στο κυλικείο.

Αλλωστε, ο κ. Σαμαράς το είχε πει σε μια παλιά συνέντευξη: «Οταν οι άλλοι βουλευτές μάς βλέπουν μαζί να γελάμε, δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται. Αλλά εμείς δεν γελάμε για την πολιτική. Γελάμε γιατί θυμόμαστε κάτι παλιές φιλενάδες. Αλλες απ’ το κολέγιο Holyoke, άλλες απ’ το κολέγιο Smith…»

Ο Αντονι και ο Γιώργος, φοιτητές στο Αμχερστ -

H παρέα των Γ. Παπανδρέου και Αντ. Σαμαρά, η συγκατοίκησή τους και τα ευτράπελα της πανεπιστημιακής ζωής

Της Μαριλης Μαργωμενου

Όργιο, διδακτικό

2011-10-21T03:28:00.006+03:00

Νεε μου,
τώρα που βγαινεις στην ζωη, κι ετοιμαζεσαι να αγωνιστεις, να νικησεις, ενα πραγμα βαλε στο μυαλο σου: Να αυτοκυριαρχεισαι.

Σκληρη προτροπη, αλλα ιδανικη ωστε να κατακτησεις τον κοσμο.

Εξαλλου τιποτα δεν ειν δυσκολο αν το θελησεις.

Εχεις πραγματοποιησει τοσους στοχους.. Ξερεις , δουλεψες, κουραστηκες, παλεψες σκληρα..

Ξερω πως παλευεις με τον εαυτο σου.. Νοιωθω.. Τωρα τον γνωριζεις.. Τον εξερευνεις χωρις ελεος.. Χωρις οικτο..

Ολοι εχουμε ελαττωματα, κουτε.. ολοι εχουμε κουσουρια.. Ασε αυτου του ειδους τον αυτοελεγχο.. Παψε να αναλυεις την ψυχη σου..

Μετρας αρνητικα στοιχεια.. Εισαι ευερεθιστος .. Θυμωνεις.. Το βλεπω με το παραμικρο..

Ξεκολλα!

Το αυριο σιγουρα θα ειναι καλυτερο..

Δαμασε τις εκρηξεις σου.. συγκρατησε τον πονο..

Η υπερβολη, δεν ειναι καλη.. Μου το λεν κι εμενα.. Οφειλουμε να την παραμερησουμε, στο χωνευτηρι της πειρας..

Εχεις κληρονομια.. Σε βαραινει η δωρεα.. Εχεις διεισδυτικους, φανταστικους φιλους..

Εχεις πουχου εμενα. Εχεις τον αλλον ..τον θεο..

Ειπες εγινες σωστος.. Το πες.. Αρα δεν γονατιζεις .. ξεπερνας δυσκολιες..

Σκεψου ρε μαλακα.. Σκεψου.. ποσες φορες αναθεματισες τα παθη σου.. Ποσες φορες εγινες προξενος καταστροφης, συμφορας, δυστυχιας..

Ειναι κριμα.

Εισαι για ψηλοτερα.

Τολμα γαμωτο.. πειθαρχισε.. δαμασε.. τολμα το!

Αυτο δεν διατυμπανιζουμε πως λειπει;;

Λιγοτεροι θυμοι.. λιγοτερες αναγκες.. περισσοτερη ανθρωπια..

Τραβα μπροστα.

Χρειαζεται σιγουρια το τιμονι.. ασε τις θολουρες.. μην παρασυρεσαι απ τα κυματα, βλακαααα

Μην μπερδευεσαι. Να εισαι σιγουρος.. Εισαι δυνατος.. Πιστευεις.. Πειθαρχεις.. Αυτοκυριαρχεισαι..

Εισαι ετοιμος! Ανοιξου στην θαλασσα.. με το κεφαλι ψηλα.. Ειναι ο κοσμος σου ομορφος.. ομορφος και αγνος..οπως ειναι ομορφη και η αγνη, νεανικη ψυχη σου..

Ζντουυυυυυπ

(ΔΑΣΚΑΛΕΕΕΕ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΣΣΣΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΟΟ ΔΕΝ ΕΚΡΑΤΕΙΣΣΣ)

Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα.

2011-10-01T16:03:00.013+03:00

Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες.

Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η Ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό – όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό – ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να ‘ρθει η σειρά τους…

Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ’ τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου.

Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες, χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας.

Να ξε-τρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής.

Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού.

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες.

Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών.

Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές (χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ), θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές.

Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ’ τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ’ τον… Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων.

Επιτέλους ας σταματήσουμε την Ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια. ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος.

Ούτε καν ο Αβραμόπουλος, ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι... που μου διαφεύγουν. Απ’ τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε.

Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους τριτοκοσμικούς!

Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού.

Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ.

Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει…

του Γιάννη Ξανθούλη

Γενιά των φύλλων των ανθρώπων η γενιά

2011-09-29T15:06:00.001+03:00

Είναι φορές στη ζωή των ανθρώπων που οι λέξεις τούς φαίνονται ανούσιες κι ανόητες· τιποτένιες και προδοτικές. Ακόμα και η ίδια η πράξη της σκέψης τούς μοιάζει τότε απαράδεκτη, γιατί, έστω κι αν έχουν πειστεί από το πολύ φαρμάκι να αντιστρέψουν τον Σεφέρη και να πουν πως «είμαστε άνθρωποι μόνο για να πονούμε», κρίνουν απαράδεκτο τον ίδιο τον πόνο που τους τσάκισε· δεν τον υπολογίζουν σαν όλους τους υπόλοιπους, τους «συνήθεις», που, ακολουθώντας ακόμα κι αθέλητά τους μια μυριόχρονη επιβιωτική πρακτική τόσο καλά αφομοιωμένη που να μην είναι καν αισθητή η ύπαρξή της, τους χρησιμοποιούν για ν' αντέξουν, για να ενισχύσουν το φρόνημά τους, ίσως και για να μεταπλάσουν σε κάποιας μορφής τέχνη τον σπαραγμό τους. Είναι φορές λοιπόν που πρέπει να πολεμήσεις με την απέχθεια για τις λέξεις, με την άρνηση της ίδιας της υπόστασής τους, με το μίσος για όσα λένε και για όσα αδυνατούν να συλλάβουν και να αποδώσουν. Είναι τότε που το ουρλιαχό φαντάζει νοηματικά πλουσιότερο και κυριολεκτικότερο από οποιαδήποτε παρηγορητική φιλοσοφία· τότε που οποιαδήποτε προσπάθεια να συνταχθούν τα ασύντακτα και να ειπωθούν τα μη φωνητά, μοιάζει αδάπανο φιλολόγημα και ανεπίτρεπτη ωραιολογία. Πώς τάχα αποκτάς γνώση και γνώμη για τα πυρωμένα κάρβουνα όταν τα πιάνεις με ψυχρές λαβίδες και με πυρίμαχα γάντια...

Γυρνάει ο καθείς από τον άναυδο πόνο ή από τον τρόπο του ουρλιαχτού στον συνταγμένο κόσμο παίρνοντας τον δικό του βασανιστικό δρόμο, το δικό του μονοπατάκι - και, το ξέρουμε, δεν γυρνάνε όλοι οι ναυαγισμένοι· η λερναία πίκρα μπορεί να σε καταπιεί, να θρυμματίσει μονομιάς όσους θώρακες πίστεψες πως απέκτησες με καιρό και με κόπο. Ο δικός μου δρόμος, εδώ, τώρα, για να γυρίσω από τον τρόπο της παγωμένης αλαλίας ή της κραυγής στον κόσμο της γραφής, και μάλιστα της δημόσιας γραφής, είναι ο κόσμος της ανάγνωσης. Να διαβάσω, όχι για να διαβώ σε κάποιο ψύχραιμο «απέναντι», αλλά για να κατέβω βαθύτερα στο «εκεί»: εκεί όπου ο χρόνος ρουφιέται από μια μαύρη τρύπα, κι η ψυχή μαζί του, και ο μοναδικός τρόπoς διαφυγής είναι το «αν», ειπωμένο είτε με τον τρόπο του Ελύτη μετατονισμένο και προσαρμοσμένο στη δεινή ανάγκη, «Η λέξη της ζωής σου η μία εάν...», είτε με τον τρόπο του ριζίτικου τραγουδιού για έναν άγουρο που νιότη δεν εχάρη γιατί τον πρόλαβε ο «σκληροκάρδης» με την μπαμπεσιά που δίκαια του αποδίδει η δημοτική μας ποίηση: «Χριστέ, και να 'τον παρεμπρός, και να 'τον παραπίσω». Αυτό το ψυχοφάγο «αν», ή το «μακάρι», απευθυνόμενο σε θεότητες άφαντες ή αδιάφορες, τσακίζει και κόκαλα που πίστεψαν αναίτια πως ανήκουν στα γερά· μια τριχούλα χρόνου, μια τριχούλα που κόβει βιαιότατα κι απότομα τον χρόνο στα δύο, στον ενεστώτα και στον αδυσώπητο αόριστο, στο εδώ και στο εκεί. Ναι. Μάλλον δεν λάθεψαν οι γνωστικοί αρχαίοι που μια από τις μυθολογικές τους αφηγήσεις για τη χαμένη αθανασία τη συνάρτησαν με μια τρίχα στην κεφαλή του Πτερέλαου· εύκολο ήταν να κοπεί, εύκολο να γυρίσει ο άνθρωπος στη θνητότητά του, σε ένα «εκεί» που σε θέτει εντός χρόνου, στη μνήμη των περιλειπομένων, πλην εκτός κόσμου.

Μ' αυτό το «εκεί», με τη μοίρα των βροτών ανθρώπων, πολέμησαν αμέτρητοι ποιητές και στοχαστές. Και έφτασαν στην κορυφή της σκέψης τους ακριβώς όταν συλλάβισαν απλά το αυτονόητο, το δεδομένο, όταν έδωσαν μορφή στο ασφυκτικό κοινό αίσθημα. Αυτό συνέβη από τον Ομηρο και το «γενιά των φύλλων των ανθρώπων η γενιά» της «Ιλιάδας» του («οίη περ φύλλων γενεή, τοίη δε και ανδρών»), στον Αισχύλο και το «μα ποιος, εξόν θεός, όλο το βίο του τον γεύτηκε απίκραντο;» του «Αγαμέμνονά» του («τις δε πλην θεών άπαντ' απήμων τον δι' αιώνος χρόνον;»), ώς τον Οδυσσέα Ελύτη και το συμπέρασμά του, στα «Ελεγεία της Οξώπετρας», πως «η αλήθεια μόνον έναντι θανάτου δίδεται», μια αλήθεια ωστόσο που την έχεις διδαχθεί κατ' επανάληψη εν ζωή. Αλλά, για το δικό μου μυαλό, κι όχι μονάχα στην ταραχή του πάνω, η ποίηση που φανέρωσε και ιστόρησε το «εκεί» έτσι όπως είναι, όπως πρέπει να είναι, γυμνό και φαρμακωμένο, δίχως την παραμυθητική προσδοκία της ανάβασης από τη Κατωγή ή της ανάστασης, είναι η ποίηση των ανωνύμων, η συλλογική, εκείνη όπου κάθε στιχάκι, κάθε λεξούλα, κάθε τσάκισμα ειπώθηκε και ξαναειπώθηκε, τονίστηκε και ξανατονίστηκε, οξύνθηκε και ξαναοξύνθηκε από τον πόνο αναρίθμητων ανθρώπων που βρέθηκαν ξαφνικά σακατεμένοι και από ξόδι σε ξόδι, από μοιρολόι σε μοιρολόι, φύτεψαν πέτρες στο χώμα για να 'χουμε ν' ακουμπάμε οι επόμενοι, να μην κλαδευτούμε.

Να μια τέτοια πέτρα, γερό αγκωνάρι, με ρίζες οχτώ να το στεριώνουν στο χώμα, όσες και οι στίχοι του, ένα ποίημα που αμέτρητοι άνθρωποι μπορούν δίκαια να πιστέψουν πως πλάστηκε γι' αυτούς ειδικά: «Βάσταξον, καρδιά, βάσταξον, κάμποσα χρόνια κι άλλο, / όπως βαστούνε τα ραχιά την βαρυχειμωνίαν, / όπως βαστάζ'νε τα δεντρά την παραγρανεμίαν, / όπως βαστάζ' η θάλασσα τη κοσμί' τα καράβια, / όπως βαστάζ' ο ουρανόν εκείνα όλα τ' άστρια, / όπως βαστάζ' το σίδερον την βαρυτσακουτσέαν, / όπως βαστάζ' το χάλκωμαν σ' ση καζαντζή τα χέρια. / Βάσταξον, καρδιά, βάσταξον, αν θελτς και αν 'κί θέλεις». Για δημοτικό τραγούδι του Πόντου πρόκειται, που το εξέδωσε το 1960, μαζί με πολλά άλλα, ο Πάνος Λαμψίδης, ο οποίος και το απέδωσε ως εξής στη νεοελληνική: «Βάστα, καρδιά μου, βάσταξε κάμποσα χρόνια κι άλλο, / καθώς βαστάζουν τα βουνά τους πιο βαριούς χειμώνες, / καθώς βαστάζουν τα δεντρά τον δυνατόν αγέρα, / καθώς βαστάει η θάλασσα του κόσμου τα καράβια, / καθώς βαστάει ο ουρανός όλα τ' αστέρια εκείνα, / καθώς βαστά το σίδερο βαριού σφυριού τον χτύπο, / καθώς βαστά το χάλκωμα στου σιδερά τα χέρια. / Βάστα, καρδιά μου, βάσταξε, αν θέλεις κι αν δεν θέλεις».

Από τον γύρω του κόσμο, τον ψηλαφητό, δανείζεται εικόνες αντοχής ο φυσικός άνθρωπος, για να παραδειγματιστεί και, με την προς εαυτόν εντολή, με αυτό το τετράκις επαναλαμβανόμενο «βάσταξον», να μοιραστεί την υποχρέωση της υπομονής με όλους τους υπόλοιπους, συγγενείς, φίλους, συντοπίτες, συμπολεμιστές σε έναν σκληρό αγώνα που το δεδομένο τέλος του δεν του μειώνει την αξία· για μια σκυτάλη καρτερίας πρόκειται που την παραλαμβάνεις για να την παραδώσεις άθικτη. Με το σίδερο και με τον χαλκό παραλληλίζεται εδώ η καρδιά του ανθρώπου, που τη σφυροκοπούν δίχως σταματημό οι απώλειες, τα πένθη εκείνα που κανένα επίθετο δεν είναι αντάξιό τους, κι αν χρησιμοποιήσεις οποιοδήποτε τα αδικείς και τα προσβάλλεις. Κι αυτή η καρδιά πρέπει ν' αντέξει. Θέλει δεν θέλει. Ν' αντέξει σαν αντίψυχο για την άλλη που σώπασε.

Εγραψα όσα έγραψα για να πω και με αυτόν τον τρόπο, και από εδώ, ολόψυχο το ευχαριστώ μου σε όσους είχαν την καλοσύνη να στείλουν σε μένα και στους δικούς μου ζεστό αυτό το πολύτιμο «βάσταξον», με έναν από τους τόσους τρόπους της γραφής, το δημοσιογράφημα, το τηλεγράφημα, το γράμμα, το μήνυμα στο κινητό, στον υπολογιστή, στο Διαδίκτυο, τη φωνή, αυτήν την αμεσότερη γραφή. Ας μετρηθεί παρακαλώ το ευχαριστώ μας όσο θερμό το «βάσταξόν» τους.

Tου Παντελη Μπουκαλα

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου (Κώστας Μπαξεβάνης)

2011-09-28T16:38:00.005+03:00

Χειρότερο απ’ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ’ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ’ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν’ απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ’ αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ’ αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνου- με ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ’ εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ’ όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ’ αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ’ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ’ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ’ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ’ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος.Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν’ αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ’ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν’ αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ’ απολυθούν κάποιοι απ’ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ’ αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμενο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι’ αυτό θέλω να τελειώνουμε.

http://www.youtube.com/watch?v=wpJZM-2LroE&feature=share <--- ένα πολύ καλοδουλεμένο ντοκιμαντέρ για τον καπιταλισμό της καταστροφής

για τον Χάμπο

2011-09-24T22:09:00.006+03:00

Ένα παιδί κοιτούσε τα άστρα στο γνωστό διήγημα του Μενέλαου Λουντέμη. Ο 10χρονος Χαράλαμπος, από το χωριό... Αμπελικό στα ριζά του Λεσβιακού Ολυμπου, κοιτάει τα άλλα δυο-τρία παιδιά του χωριού του να πηγαίνουν στο σχολείο. Εκείνος όμως δεν μπορεί να πάει σχολείο. Το σχολείο, ένα σχολείο που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του, ένα σχολείο με τμήμα ένταξης, μια και διαπιστώθηκε πως είναι δυσλεκτικός, απέχει πολλά χιλιόμετρα από το χωριό του.

Και παρά τα όσα λέγονται για τα εκατομμύρια ευρώ που ξοδεύονται (πολλά σκανδαλωδώς) για τη μεταφορά των μαθητών από τα απομακρυσμένα χωριά στα σχολεία τους, ο Χαράλαμπος , από τότε που άνοιξαν τα σχολεία, δυο βδομάδες τώρα, δεν πάει σχολείο… Και το εντυπωσιακότερο όλων: ένα ολόκληρο σύστημα εκπαιδευτικών και πολιτικών δομών, που υποτίθεται ότι ασχολείται μαζί του, τον αγνοεί.

Ο Χαράλαμπος από το Αμπελικό, της ορεινής επαρχίας Πλωμαρίου, πήγαινε μέχρι και την περασμένη σχολική χρονιά στο διθέσιο Δημοτικό Σχολείο Νεοχωρίου μαζί με τα παιδιά από άλλα δύο χωριά, το Αμπελικό και το Ακράσι. Στα τέλη της χρονιάς, ο δάσκαλός του έσκυψε πάνω του και διαπίστωσε πως τα άσχημα γράμματά του και η αδυναμία του να εκφραστεί σωστά γραπτά δεν είχαν να κάνουν με το ότι ήταν κακός μαθητής. Ηταν απλώς δυσλεκτικός.

Με ταξί

Πράγμα που διαπιστώθηκε πολύ εύκολα από τους ειδικούς του αρμόδιου Κέντρου Διαφοροδιάγνωσης, Διάγνωσης και Υποστήριξης (ΚΕΔΔΥ) Λέσβου, οι οποίοι και πρότειναν ο Χαράλαμπος να πάει σε σχολείο με τμήμα ένταξης. Τέτοιο τμήμα ένταξης δεν λειτουργεί βέβαια στο διθέσιο Δημοτικό Σχολείο του Νεοχωρίου, που στο μεταξύ έγινε… μονοθέσιο ελλείψει δεύτερου δασκάλου! Εχουν όμως τμήμα ένταξης δύο «γειτονικά» σχολεία, αυτό της Αγιάσου και αυτό στο Πλωμάρι.

Το πρώτο απέχει 19 χιλιόμετρα από το σπίτι του, το δεύτερο απέχει 18 χιλιόμετρα.

Ο πατέρας του στον αγιασμό πριν από δύο εβδομάδες τον πήγε στο σχολείο της Αγιάσου. Εκεί όμως διαπίστωσε πως κανένα άλλο παιδί δεν μετακινείται προς την Αγιάσο, άρα θα υπήρχε πρόβλημα για να μεταφερθεί με το ταξί που η ελληνική πολιτεία πληρώνει για τη μεταφορά των μαθητών του μικρού χωριού στα σχολεία τους. «Είπα να το πάω στο Πλωμάρι. Απευθύνθηκα στην αρμόδια υπάλληλο της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (σ.σ. ο πατέρας του παιδιού ονοματίζει υπαρκτό πρόσωπο), που όμως κάθε μέρα μού λέει: “Αύριο θα δούμε…”», επισημαίνει ο Χρήστος .

Η προϊσταμένη Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Νομού Λέσβου, κ. Αναστασία Τσολερίδου, με την οποία επικοινωνήσαμε χθες, μιλά για τρία αυτοκίνητα που ανεβοκατεβάζουν παιδιά από τα ορεινά χωριά στα σχολεία του Πλωμαρίου. Τρία αυτοκίνητα, αλλά ο Χαράλαμπος μένει στο χωριό… «Να ζητήσει ο πατέρας να του καταβληθεί το επίδομα και να κατεβάζει το παιδί αυτός…».

Μένει στο σπίτι

Ο πατέρας, αγρότης στα βουνά της λεσβιακής υπαίθρου. Δεν του φτάνει το κυνήγι του μεροκάματου, θα πρέπει να ανεβοκατεβάζει το παιδί στο σχολειό, 40 χιλιόμετρα τη μέρα… Να πληρώσει αυτός για ακόμη μία φορά το προηγούμενο άδειασμα της λεσβιακής υπαίθρου. Γιατί το επόμενο και τελειωτικό άδειασμα θα το πληρώσουν ο Χαράλαμπος και τα παιδιά του…

Ας είναι. Τα ταξί που δραστηριοποιούνται στην περιοχή δηλώνουν άγνοια. Οι αρμόδιοι λένε πως θα το δουν το θέμα… Ο Χαράλαμπος, δυο βδομάδες τώρα, μένει στο σπίτι. Και η οικογένειά του κάνει έκκληση: «Ας βοηθήσει κάποιος να πάει το παιδί μας στο σχολείο. Κρίμα είναι, αν μη τι άλλο…».

αντιγραφή από: http://24wro.blogspot.com/2011/09/10_9526.html#ixzz1Ytm0STQb

Ο Ηλιος Ο Ηλιάτορας (Οδ. Ελύτη)

2011-09-19T14:38:00.004+03:00

ΑΦΗΓΗΤΗΣ
Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας
ο πετροπαιχνιδιάτορας
από την άκρη των ακρώ
κατηφοράει στο Ταίναρο
Φωτιά 'ναι το πηγούνι του
χρυσάφι το πιρούνι του.

Ο ΗΛΙΟΣ
Εσεις στεριές και θάλασσες
τ' αμπέλια κι οι χρυσές ελιές
ακούτε τα χαμπέρια μου
μέσα στα μεσημέρια μου
«Σ' όλους τους τόπους κι αν γυρνώ
μόνον ετούτον αγαπώ!»
Από τη μέση του εγκρεμού
στη μέση του αλλού πελάγου
κόκκινα κίτρινα σπαρτά
νερά πράσινα κι άπατα
«Σ' όλους τους τόπους κι αν γυρνώ
μόνον ετούτον αγαπώ!»

ΤΟ ΤΡΕΛΟΒΑΠΟΡΟ
Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες «βίρα μάινα»
Την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ' τις δυο μεριές
Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ' όνειρο
κι έχει λοστρόμο αθώο ναύτη πονηρό
Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς
Έλα Χριστέ και Κύριε λέω κι απορώ
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο
Χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε
Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε
Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!

Ποιος είδε κράτος λιγοστό

2011-09-18T10:35:00.004+03:00

Ποιος είδε κράτος λιγοστό

σ΄ όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,

νά ΄χει επτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;

Νά ΄χει κλητήρες για φρουρά

και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ΄ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν

ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,

οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν

δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,

κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.

Κι από προσπάππου κι από παππού

συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-

να παριστάνει τον ευρωπαίο.

Στα δυό φορώντας τα πόδια που ΄χει

στο ΄να λουστρίνι, στ΄ άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,

ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.

Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,

λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ

το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».

Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς

σαν πιάσει πόστο: δερβέν-αγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,

με τα τέκνα που γεννάς!

Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,

τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα."

Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

περί παιδείας

2011-09-13T19:49:00.003+03:00

κ πρώτα απ' όλα τι εννοούμε λέγοντας παιδεία?

την πληροφορία την τεχνική, το δίπλωμα εξειδίκευσης, που εξασφαλίζει γάμο, αυτοκίνητο κ ακίνητο, με πληρωμή την πλήρη υποταγή του εξασφαλισθέντος, για την πνευματική κ ψυχική διάπλαση ενός ελεύθερου ανθρώπου, με τεχνική αναθεώρησης κ ονειρικής δομής, με αγωνία απελευθέρωσης κ με διαθέσεις μιας ιπτάμενης φυγής προς τα άστρα?...

Μ. ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Αν οι ηλίθιοι ήταν λιγότεροι από τους κακούς, οι κακοί δε θα επιβίωναν

2011-09-01T12:43:00.005+03:00

Τα εξωτερικά γνωρίσματα, σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να αποτελέσουν ασφαλές κριτήριο βλακείας। Υπάρχει άραγε πιο αξιόπιστο κριτήριο; Ο οικονομολόγος Κάρολο Μ. Τσιπόλα πιστεύει ότι υπάρχει. Στο βιβλίο του Οι θεμελιώδεις νόμοι της ανθρώπινης βλακείας γράφει: «Από κάθε πράξη ή παράλειψη είτε ωφελούμαστε είτε ζημιωνόμαστε, ενώ την ίδια στιγμή ζημιώνουμε ή ωφελούμε τρίτους». Όχι μόνο οικονομικά ή με την έννοια της ηθικής ικανοποίησης, αλλά και ψυχολογικά, με την έννοια της συναισθηματικής πίεσης. Με βάση αυτή ακριβώς τη ζυγαριά κέρδους-απώλειας και χρησιμοποιώντας ένα σύστημα καρτεσιανών αξόνων μπορούμε να χωρίσουμε το ανθρώπινο είδος σε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες. Σ´ αυτούς που υστερούν σε πνευματικά εφόδια, στους έξυπνους, στους κακούς και προφανώς στους βλάκες. Οι πρώτοι είναι εκείνοι που ωφελούν τους άλλους, ζημιώνοντας τον εαυτό τους. Στην δεύτερη κατηγορία ανήκουν εκείνοι που πάντα αποκομίζουν κάποιο όφελος είτε για τον εαυτό τους είτε για τους άλλους. Κακοί είναι όσοι, προκειμένου να κερδίσουν κάτι οι ίδιοι, βλάπτουν τους άλλους. Και ηλίθιοι είναι όσοι, χωρίς να αποκομίζουν κάποιο όφελος, βλάπτουν τους άλλους ή ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό. Μερικοί θα χρησιμοποιήσουν ως αντεπιχείρημα ότι είναι πολύ δύσκολο να κρίνει κανείς αντικειμενικά κάποια γενικής φύσεως προτερήματα ή ελαττώματα. Και κυρίως ότι πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας τις αξίες του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά για να μπορέσουμε να ζυγίσουμε τα υπέρ και τα κατά.

Πράγματι, οι παραπάνω κατηγορίες δεν είναι απόλυτες, γιατί η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν ενεργεί πάντα με τον ίδιο τρόπο. Ένας κατά βάση έξυπνος άνθρωπος δεν αποκλείεται να συμπεριφερθεί σαν ηλίθιος ή να υιοθετήσει συμπεριφορά κακού..

(Αν οι ηλίθιοι ήταν λιγότεροι από τους κακούς, οι κακοί δε θα επιβίωναν του Σάμιουελ Μπάτλερ)

ο μικρός πρίγκιπας

2011-08-28T00:34:00.005+03:00

"Καλημέρα," είπε η   Αλεπού."Καλημέρα," αποκρίθηκε ευγενικά ο Μικρός Πριγκιπας, κοίταξε   τριγύρω μα δεν είδε τίποτα."Είμαι εδώ" ξανακούστηκε η φωνή, "ακριβώς   κάτω από τη μηλιά."
"Ποια είσαι εσύ;" ρώτησε ο Μικρός Πρίγκιπας   και πρόσθεσε "Είσαι πολύ όμορφη।"Είμαι μια αλεπού," απάντησε η   Αλεπού."Έλα να παίξουμε" πρότεινε ο Μικρός Πρίγκιπας. "Είμαι τόσο   δυστυχισμένος.""Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου" δήλωσε η Αλεπού. "Δεν έχω   εξημερωθεί.""Συγνώμη;" είπε ο Μικρός Πρίγκιπας.

 
Και μετά από λίγη σκέψη, πρόσθεσε:
"Τι  θα πει  εξημερώνω;""Δεν είσαι από εδώ" είπε την αλεπού. "Τι  ψάχνεις;""Ψάχνω  ανθρώπους" είπε ο Μικρός Πρίγκιπας. "Τι θα πει  εξημερώνω;""Οι άνθρωποι  έχουν όπλα και κυνηγούν. Αυτό είναι πολύ  ενοχλητικό.Επίσης τρέφουν  κοτόπουλα. Αυτά είναι τα μόνα ενδιαφέροντά  τους. Ψάχνεις για  κοτόπουλα;" Ρώτησε η Αλεπού.
"Όχι," είπε ο  Μικρός Πρίγκιπας.  "Ψάχνω για φίλους. Τι θα πει εξημερώνω;""Είναι μια  πράξη που  παραμελείται πάρα πολύ συχνά" είπε η Αλεπού. "Εξημερώνω  σημαίνει κάνω  δεσμούς.""Κάνω δεσμούς;""Ακριβώς αυτό" είπε η Αλεπού. "Για  μένα δεν  είσαι τίποτα περισσότεροαπό ένα μικρό αγόρι όμοιο με εκατό  χιλιάδες  άλλα μικρά αγόρια. Και δεν σε χρειάζομαι. Και εσύ, από τη δική  σου  πλευρά, δεν με έχεις καμία ανάγκη. Για σένα δεν είμαι τίποτα   περισσότερο από μια αλεπού όπως εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Αλλά αν   με εξημερώσεις, τότε θα χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον. Για μένα θα  είσαι  μοναδικός σε όλο τον κόσμο. Για σένα θα είμαι μοναδική σε όλο τον   κόσμο..."
"Αρχίζω να καταλαβαίνω" είπε ο Μικρό Πρίγκιπας. "Υπάρχει ένα τριαντάφυλλο... Νομίζω ότι με έχει εξημερώσει..."
"Είναι   πιθανό" είπε η Αλεπού. "Στη Γη μπορεί να δεις τα πάντα.""Ωωω, μα το   τριαντάφυλλό μου δεν είναι στη Γη!" είπε ο Μικρός Πρίγκιπας.
Η Αλεπού μπερδεύτηκε και ρώτησε με πολύ περιέργεια:
"Σε   άλλο πλανήτη;""Ναι.""Έχει κυνηγούς σε εκείνο τον πλανήτη;""Όχι""Aαα,   πολύ ενδιαφέρον! Έχει κοτόπουλα εκεί;""Όχι""Τίποτα δεν είναι τέλειο,"   αναστέναξε την Αλεπού.
Μα ξανασκέφτηκε την ιδέα του.
"Η ζωή   μου είναι πολύ μονότονη. Κυνηγώ τα κοτόπουλα, οι άνθρωποι μεκυνηγούν.   Όλα τα κοτόπουλα μοιάζουν μεταξύ τους, και όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν   μεταξύ τους. Και έτσι έχω αρχίσει να βαριέμαι. Αν με εξημερώσεις, θα   νιώσω να έχει έρθει ο ήλιος στη ζωή μου. Θα αναγνωρίζω τον ήχο από τα   βήματά σου που θα είναι διαφορετικά από εκείνον όλων των άλλων. Τα άλλα   βήματα με κάνουν να κρύβομαι .Τα δικά σου θα με καλούν,σα μουσική, έξω   από τη κρυψώνα μου. Και μετά, βλέπεις εκείνα τα χωράφια με το σιτάρι;   Δεν τρώω ψωμί. Το σιτάρι μου είναι εντελώς άχρηστο. Τα χωράφια με το   σιτάρι δεν μου λένε τίποτα. Και αυτό είναι θλιβερό. Μα τα δικά σου   μαλλιά έχουν το χρώμα του χρυσού. Σκέψου πόσο  θαυμάσιο θα είναι όταν θα   με έχεις εξημερώσει. Τα στάχυα που είναι επίσης χρυσό, θα με κάνει να   σε σκέφτομαι. Και θα μου αρέσει να ακούσω τον αέρα ανάμεσα στα   σιτάρια..."
Η Αλεπού κοίταξε το Μικρό Πρίγκιπα, για πολύ ώρα.
"Σε   παρακαλώ εξημέρωσέ με!" είπε."Το θέλω πάρα πολύ" απάντησε ο Μικρός   Πρίγκιπας. "Αλλά δεν έχω πολύ χρόνο. Ψάχνω για φίλους και θέλω να   γνωρίσω πολλά πράγματα.""Γνωρίζουμε μόνο τα πράγματα που εξημερώνουμε",   είπε η Αλεπού. "Οι άνθρωποι δεν έχουν χρόνο να γνωρίσουν το οτιδήποτε.   Αγοράζουν τα έτοιμα πράγματα από τα καταστήματα. Αλλά δεν υπάρχει  κανένα  κατάστημα στο κόσμο από το οποίο να μπορούν να αγοράζουν φίλους  και  έτσι οι άνθρωποι δεν έχουν πια κανένα φίλο. Εάν θες ένα φίλο,  εξημέρωσε  με..."
"Τι πρέπει να κάνω για να σε εξημερώσω;" ρώτησε ο  Μικρός  Πρίγκιπας."Πρέπει να είσαι πολύ υπομονετικός" απάντησε η  Αλεπού. "Πρώτα  θα καθίσεις στο γρασίδι κάπως μακριά μου, όπως τώρα. Θα  σε βλέπω με την  άκρη του ματιού μου και δεν λες τίποτα. Οι λέξεις είναι  αιτία  παρεξηγήσεων. Μέρα με τη μέρα θα έρχεσαι πιο κοντά μου..."
Η επόμενη ημέρα ο Μικρός Πρίγκιπας επέστρεψε.
"Θα   ήταν καλύτερα να έρχεσαι πάντα την ίδια ώρα" είπε η Αλεπού. "Για   παράδειγμα, αν έρχεσαι στις τέσσερις η ώρα το απόγευμα, τότε γύρω στις   τρεις η ώρα θα αρχίσω να νιώθω ευτυχισμένη. Όσο περνάει η ώρα θα νιώθω   όλο και πιο ευτυχισμένη. Στις τέσσερις η ώρα, θα είμαι ανήσυχη και   σχεδόν θα χοροπηδώ από ευτυχία. Θα σου δείχνω πόσο ευτυχισμένη   είμαι.Αλλά αν δεν έρχεσαι συγκεκριμένη ώρα, δεν θα ξέρω πότε θα πρέπει   να φορέσει η καρδιά μου τα καλά της για να σε υποδεχθεί... Πρέπει   τηρούμε τις ιεροτελεστίες..."
"Τι θα πει ιεροτελεστία;" ρώτησε ο   Μικρός Πρίγκιπας."Και οι ιεροτελεστίες είναι πράξεις που οι άνθρωποι   παραμελούν συχνά"είπε η Αλεπού. "Είναι αυτό που κάνει τη μια ημέρα να   διαφέρει από τις άλλες ημέρες, την μια ώρα από τις άλλες ώρες. Για   παράδειγμα, οι κυνηγοί έχουν μια ιεροτελεστία. Κάθε Πέμπτη χορεύουν με   τα κορίτσια του χωριού. Έτσι η Πέμπτη είναι μια θαυμάσια ημέρα για μένα!   Μπορώ να κάνω ένα περίπατο στους αμπελώνες. Αλλά αν οι κυνηγοί χόρευαν   οποτεδήποτε,κάθε ημέρα θα ήταν όπως κάθε άλλη ημέρα, και δεν θα  μπορούσα  ποτέ να έχω καθόλου διακοπές."
Έτσι ο Μικρός Πρίγκιπας εξημέρωσε την Αλεπού. Και όταν έφτασε η ώρα της αναχώρησής του πήγε κοντά της.
"Ααα"   είπε η Αλεπού, "θα κλάψω.""Εσύ φταις γι' αυτό" είπε ο Μικρός  Πρίγκηπας.  "Δεν ήθελα να σου κάνω κακό - μα εσύ θέλησες να σε  εξημερώσω...""Ναι,  είναι αλήθεια" είπε η Αλεπού."Μα τώρα πρόκειται να  κλάψεις!" είπε ο  Μικρός Πρίγκιπας."Ναι, είναι αλήθεια" είπε η  Αλεπού."Τότε δεν κέρδισες  κάτι που σε εξημέρωσα!""Κέρδισα" είπε η  Αλεπού. "Κέρδισα το χρώμα του  σταχυού." Και έπειτα πρόσθεσε: "Πήγαινε  και δες πάλι το κήπο με τα  τριαντάφυλλα. Τώρα θα καταλάβεις τώρα ότι το  δικό σου είναι μοναδικό σε  όλο τον κόσμο. Μετά έλα πίσω για να με  αποχαιρετήσεις και θα σου κάνω  δώρο ένα μυστικό."
Ο Μικρός  Πρίγκιπας πήγε να ξαναδεί τα  τριαντάφυλλα. "Δεν μοιάζετε διόλου στο  τριαντάφυλλό μου. Γιατί μέχρι  σήμερα δεν σημαίνετε τίποτα.Κανένας δεν  σας έχει εξημερώσει και έχετε  εξημερώσει κανένα. Είστε όπωςήταν κάποτε η  Αλεπού μου. Ήταν μόνο μια  αλεπού ανάμεσα σε εκατό χιλιάδες άλλες  αλεπούδες. Αλλά τώρα την έκανα  φίλη μου και έτσι είναι μοναδική σε όλο  τον κόσμο."
Και τα τριαντάφυλλα ντράπηκαν πάρα πολύ. Και συνέχισε:
"Είστε   όμορφα αλλά είστε κενά. Κανένας δεν θα μπορούσε να πεθάνει για σας.   Είναι σίγουρο ότι ένας οποιοσδήποτε περαστικός θα πίστευε ότιτο   τριαντάφυλλό μου - το δικό μου τριαντάφυλλο - είναι ακριβώς όμοιο με   εσάς. Μα το τριαντάφυλλό μου, μόνο του, είναι πολύ πιο σημαντικό από όλα   σας μαζί. Γιατί είναι αυτό που εγώ πότισα. Γιατί είναι αυτό εγώ   προστάτεψα με τη γυάλινη σφαίρα. Γιατί είναι αυτό που προφύλαξα με το   παραβάν. Γιατί είναι αυτό που το καθάρισα από τις κάμπιες (εκτός από δύο   ή τρεις που αφήσαμε για να γίνουν πεταλούδες). Γιατί είναι αυτό που   άκουγα να γκρινιάξει, να καυχιέται, ή μερικές φορές να σωπαίνει. Γιατί   είναι το δικό μου τριαντάφυλλο.
Και γύρισε πίσω για να συναντήσει την αλεπού.
"Αντίο," της είπε."Αντίο," είπε την αλεπού. "Και τώρα να το μυστικό μου, είναι ένα πολύ απλό μυστικό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις σωστά, τα σημαντικά δεν τα βλέπουν τα μάτια"Τα σημαντικά δεν τα βλέπουν τα μάτια" επανέλαβε   ο Μικρός Πρίγκιπας για να είναι βέβαιος ότι θα το θυμάται।"Ο καιρός  πού  έχασες για το τριαντάφυλλό σου είναι που το κάνει να έχει  σημασία""Ο  καιρός πού έχασα για το τριαντάφυλλό μου" επανέλαβε ο Μικρός  Πρίγκιπας  για να είναι βέβαιος ότι θα το θυμάται."Οι άνθρωποι έχουν  ξεχάσει αυτήν  την αλήθεια" είπε η Αλεπού. "Αλλά εσύ δεν πρέπει να την  ξεχνάς. Είσαι  για πάντα υπεύθυνος για αυτό που εξημέρωσες. Είσαι  υπεύθυνος για το  τριαντάφυλλό σου...""Είμαι υπεύθυνος για το  τριαντάφυλλό σου" επανέλαβε ο  Μικρός Πρίγκιπας για να είναι βέβαιος ότι  θα το θυμάται.


 θα το θυμάται;

..ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ ΟΠΟΙΟΣ.. (Πάμπλο Νερούντα)

2011-08-23T19:47:00.005+03:00

«Αργοπεθαίνει όποιος  γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας  κάθε ημέρα τις ίδιες  διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος  δεν διακινδυνεύει και  δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλά  σε όποιον δεν  γνωρίζει.
 
Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος,  όποιος  προτιμά το μαύρο από το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι"  αντί  ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που   μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να   κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
 
Αργοπεθαίνει όποιος  δεν  αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη  δουλειά  του, όποιος δεν διακινδυνεύει την βεβαιότητα για την  αβεβαιότητα για να  κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον  εαυτό του τουλάχιστον  μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες  συμβουλές.
 
Αργοπεθαίνει  όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν  διαβάζει, οποιος δεν ακούει μουσική,  όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον  εαυτό του. Αργοπεθαίνει όποιος  καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν  επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος  περνάει τις ημέρες του  παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την  ασταμάτητη βροχή.
 
Αργοπεθαίνει  όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του  πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για  πράγματα που δεν γνωρίζει.  Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,  όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για  να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια  προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό  γεγονός της αναπνοής».﻿

Αποχωρισμός

2011-08-01T10:20:00.002+03:00

Φουρτούνιασεν η θάλασσα και βουρκωθήκαν τα
βουνά!
είναι βουβά τ' αηδόνια μας και τα ουράνια σκοτεινά.
Κι η δόλια μου η ματιά θολή.
Παιδί μου, ώρα σου καλή!

Είν' η καρδιά μου κρύσταλλο και το κορμί μου
παγωνιά!
σαλεύ' ο νους μου, σαν δενδρί, που στέκ' αντίκρυ στο
χιονιά,
και είναι ξέβαθο πολύ,
παιδί μου, ώρα σου καλή!

Βοΐζει το κεφάλι μου σαν του χειμάρρου τη βοή!
ξηράθηκαν τα χείλη μου, και μου εκόπη κι η πνοή,
σ' αυτό το ύστερο φιλί,
παιδί μου, ώρα σου καλή!

Να σε παιδέψ' ο Πλάστης μου, κατηραμένη ξενητειά!
Μας παίρνεις τα παιδάκια μας και μας αφίνεις στη
φωτιά,
και πίνουμε τόση χολή,
όταν τα λέμ' «ώρα καλή!»

Φυσά βοριάς, φυσά θρακιάς, γεννιέται μπόρα φοβερή!
με παίρνουν, μάνα, σαν φτερό, σαν πεταλούδα
τρυφερή,
και δεν μπορώ να κρατηθώ·
μάνα μην κλαις, θα ξαναρθώ.

Βογγούν του κόσμου τα στοιχειά, σηκώνουν κύμα
βροντερό!
θαρρείς ανάλυωσεν η γη, και τρέχ' η στράτα, σαν νερό,
και γω το κύμα τ' ακλουθώ
μάνα μην κλαις, θα ξαναρθώ.

Όσες γλυκάδες και χαρές μας περεχύν' ο ερχομός,
τόσες πικράδες και χολές μας δίν' ο μαύρος χωρισμός!
Ωχ! Ας ημπόργα να σταθώ…
μάνα μην κλαις, θα ξαναρθώ.

Πλάκωσε γύρω καταχνιά, κι ήρθε στα χείλη μ' η ψυχή!
Δος με την άγια σου δεξιά, δος με συντρόφισσαν ευχή,
να με φυλάγη μη χαθώ,
μάνα μην κλαις, θα ξαναρθώ.

Βιζυηνός Γεώργιος

ΕΠΕΤΕΙΟΣ / Ελύτης

2011-06-20T11:35:00.007+03:00

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ

Στο σημάδι ετούτο που παλεύει

Πάντα κοντά στη θάλασσα

Νιάτα στα βράχια επάνω, στήθος

Με στήθος προς τον άνεμο

Που να πηγαίνει ένας άνθρωπος

Που δεν είναι άλλο από άνθρωπος

Λογαριάζοντας με τις δροσιές τις πράσινες

Στιγμές του, με νερά τα οράματα

Της ακοής του, με φτερά τις τύψεις του

Α, Ζωή

Παιδιού που γίνεται άντρας

Πάντα κοντά στη θάλασσα όταν ο ήλιος

Τον μαθαίνει ν' ανασαίνει κατά κει πού σβήνεται

Η σκιά ενός γλάρου.

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ
ʼσπρο μέτρημα μελανό άθροισμα

Λίγα δέντρα και λίγα

Βρεμένα χαλίκια

Δάχτυλα ελαφρά για να χαϊδέψουν ένα μέτωπο

Ποιό μέτωπο

Κλάψαν όλη τη νύχτα οι προσδοκίες και δεν είναι πια

Κανείς δεν είναι

Ν' ακουστεί ένα βήμα ελεύθερο

Ν' ανατείλει μια φωνή ξεκούραστη

Στο μουράγιο οι πρύμνες να παφλάσουν γράφοντας

Όνομα πιο γλαυκό μες στον ορίζοντά τους

Λίγα χρόνια λίγα κύματα

Κωπηλασία ευαίσθητη

Στους όρμους γύρω απ' την αγάπη.

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ

Χαρακιά πικρή στην άμμο που θα σβήσει

- Όποιος είδε δυο μάτια ν' αγγίζουν τη σιωπή του

Κι έσμιξε τη λιακάδα τους κλείνοντας χίλιους κόσμους

Ας θυμίσει το αίμα του στους άλλους ήλιους

Πιο κοντά στο φως

Υπάρχει ένα χαμόγελο που πληρώνει τη φλόγα-

Μα εδώ στο ανήξερο τοπίο που χάνεται

Σε μια θάλασσα ανοιχτή κι ανέλεη

Μαδά η επιτυχία

Στρόβιλοι φτερών

Και στιγμών που δέθηκαν στο χώμα

Χώμα σκληρό κάτω από τ' ανυπόμονα

Πέλματα, χώμα καμωμένο για ίλιγγο

Ηφαίστειο νεκρό.

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ

Πέτρα ταμένη στο υγρό στοιχείο

Πιο πέρα απ' τα νησιά

Πιο χαμηλά απ' το κύμα

Γειτονιά στις άγκυρες

- Όταν περνάν καρίνες σκίζοντας με πάθος

Ένα καινούριο εμπόδιο και το νικάνε

Και μ' όλα τα δελφίνια της αυγάζ' η ελπίδα

Κέρδος του ήλιου σε μι' ανθρώπινη καρδιά -

Τα δίχτυα της αμφιβολίας τραβάνε

Μια μορφή από αλάτι

Λαξεμένη με κόπο

Αδιάφορη άσπρη

Πού γυρνάει προς το πέλαγος τα κενά των ματιών της

Στηρίζοντας το άπειρο

Βραχνάς

2011-06-01T21:30:00.005+03:00

Βραχνάς..! Ένα σύννεφο, βράχνας..!

Στεκόταν άσπρο! Ναρκιστικό πλάι μου, μα δεν επικοινωνούσαμε..

Ήρθε..!
Ήρθε, να πάρει όσες περισσότερες αναμνήσεις από την γη! Καλές και κακές!

Τα σύννεφα, έχουν δικά τους κριτήρια αξιολόγησης..!

Βλέπουν αλλιώς τα γεγονότα! Αγνοούν τον φόβο! Δεν σκιάζοντε τα σκοτάδια μιας και συνυπάρχουν..Μαγνητίζοντε από θάλλασες, λίμνες, ποτάμια μιας και καθρεφτίζοντε ενίοτε..

Οδυνηρο..!
Πολύ οδυνηρό..! Δεν μπορούν να γευτούν λαίμαργα το μαλλί της γριάς! Δεν ξέρουν από ευχές!

Ο καλύτερος τους σύμμαχος είναι ο ουρανός και το φεγγάρι!

Ποιος είδε κράτος λιγοστό

2011-05-31T23:28:00.008+03:00

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
Να 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Να 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,
κλέφτες χωρίς μια πήχη γη και κλέφτες με παλάτια,
ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί
ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τι λέγεται ντροπή.

Ο Έλληνας δυο δίκαια ασκεί πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Γι' αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,
δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.

Σουλούπι, μπόι, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαριέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.
Θέλει ακόμα –κι αυτό είναι ωραίο–
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυο φορώντας τα πόδια που 'χει
στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι

Γιώργιος Σουρής

Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ

2011-04-23T10:10:00.008+03:00

«Ο καθηγιασμένος γάμος, ο πειθαρχημένος, ο χωρίς διαστροφήν, διατηρεί τον άνθρωπον φυσικώς και ηθικώς, ενώ πάσα άλλη μορφή σαρκικής απολαύσεως, έστω και υπό ονειρώδη μόνον μορφήν, διαφθείρει ολόκληρον τον άνθρωπον ήτοι την ψυχήν και το σώμα»

«Όσο μεγαλύτερη η αγάπη τόσο μεγαλύτερη η οδύνη της ψυχής. Όσο πληρέστερη η αγάπη τόσο πληρέστερη η γνώση. Όσο πιο φλογερή η αγάπη τόσο πιο πύρινη η προσευχή. Όσο τελειότερη η αγάπη, τόσο αγιότερος ο βίος»

«Η Χριστιανική διακονία συνεπάγεται ευσπλαχνία αγάπης। Είναι αναγκαίο ή να δεχθούμε μέσα στην καρδιά μας τις δυσκολίες και τη θλίψη αυτών που προσέρχονται σε εμάς ή αλλιώς να εισέλθουμε εμείς στην καρδιά, στα βάσανά τους, να ταυτισθούμε μαζί τους»

@Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη

Μεγαλοβδόμαδο

2011-04-19T11:08:00.003+03:00

Μεγαλοβδόμαδο, ζύγωσε η Ανάσταση.
Μα δυό μονάχα, δυό άντρες στο Μεγάλο Κάστρο,
ξεστράτισαν απόψε
και δεν έχουν το νου τους στο Θεό

Ο ένας την άγια τούτη νύχτα
κρατάει στην αγκαλιά του μια κερκέζα
κι' ο άλλος ο άλλος αχ βουλιάζει μεσα στα μάτια της
και στέκει ο νούς του σε μια πράσινη πόρτα..

Στίχοι: Νίκος Καζαντζάκης

Ιδιόχειρη Διαθήκη

2011-02-10T16:29:00.002+02:00

Η υπογράφουσα, Ερατώ Μάργαρη-Αντωνοπούλου της Άννας και του Θεοδώρου, και έχουσα σώας τας φρένας, ξεκινώ σήμερα δεκαεννέα Φεβρουαρίου του δύο χιλιάδες δέκα, από την ΒΔ πτέρυγα, στον τρίτο όροφο του αντικαρκινικού νοσοκομείου «Άγιος Σάββας», τη σύνταξη της διαθήκης και τελευταίας επιθυμίας μου:

Αγάπη μου, όταν θα σου διαβάσουν αυτήν τη διαθήκη να ξέρεις ότι ποτέ δεν έπαψα να θεωρώ πως ό,τι μου ανήκει είναι δικό σου. Μια νομική διαδικασία τόσο τυπική όσο η αποδοχή κληρονομιάς σου αποδίδει την υλική περιουσία μου, μα ήσουν κύριος της καρδιάς και του μυαλού μου για χρόνια. Πέρασα πολύ καιρό συνομιλώντας με σένα εν αγνοία σου, μπροστά από τον μεγάλο καθρέφτη στο χολ, κάτω απ’ το θόρυβο του ντους, σκαλίζοντας άτσαλα τα όμορφα λουλούδια σου στον κήπο. Χωρίς να το ξέρεις και χωρίς να το θέλεις η σκέψη σου υπήρξε η συντροφιά μου όλα αυτά τα σκληρά, μοναχικά χρόνια που κλεισμένη σ’ ένα σκονισμένο γραφείο άφηνα τη ζωή να φεύγει σαν την άμμο της κλεψύδρας, κόκκος-κόκκος. Μην με παρεξηγείς που μιλάω με φράσεις κλισέ. Για τον έρωτα και το θάνατο έχουν ήδη όλα ειπωθεί, και κανείς λογοτέχνης δεν μπορεί να φτιάξει καινούρια γλώσσα για να μιλήσει γι’ αυτά εκ νέου. Τώρα που χάνω το «κυρία» πλάι απ’ τ’ όνομά μου δικαιούμαι πια κι εγώ να πάψω να παλεύω με τη γλώσσα και να μιλήσω απλά, κι ίσως συνηθισμένα.

Να μην λυπάσαι που δεν θα με δεις πριν φύγω∙ δεν θα ήθελα να με δεις. Ήθελα να έχεις για μένα μέσα σου πάντα την εικόνα της γελαστής κοπέλας, με τα καστανά μαλλιά ν’ ανεμίζουν ανεξέλεγκτα παντού, το πονηρό χαμόγελο γραμμένο στα χείλη και τα μάτια παιχνιδιάρικα κρυμμένα πίσω απ’ τα δυο μου χέρια. Σαν εκείνη τη μέρα που φορούσα το πράσινο φόρεμά μου, με τα μεγάλα γεωμετρικά σχήματα, και κάλτσες με δαντελένια καλτσοδέτα. Κάναμε μιαν απογευματινή βόλτα στη μαρίνα. Οι βάρκες τακτικά αραγμένες η μια πλάι στην άλλη και το νερό ήρεμο∙ πέρα στο βάθος του ορίζοντα ένα απ’ τα πολυτελή γιοτ που πάντα σε γοήτευαν λικνιζόταν απαλά καθώς ξεμάκραινε. Ο ήλιος έδυε και η πλάση είχε βαφτεί ροζ. Πίσω μας η πόλη άσχημη και γκρίζα, αλλά μπροστά μας ένας άλλος κόσμος, στιγμιαία ιδανικός. Μου κρατούσες το χέρι και απήγγειλες ποίηση γελαστός. Γυρίσαμε σπίτι μας και κάναμε έρωτα όλη τη νύχτα. Έτσι θέλω να με θυμάσαι.

Δεν θέλω να δεις το τέλος μου. Ένα ανθρώπινο κουφάρι, χωρίς μαλλιά και φρύδια, με κίτρινο δέρμα και σκελετωμένο κορμί. Όσο η μορφίνη στάζει σταγόνα-σταγόνα μέσα στον ορό, κλείνω τα μάτια και θυμάμαι ν’ αγγίζω με το χέρι μου το δικό σου που έσφιγγε το λεβιέ των ταχυτήτων∙ το σήκωνες και τ’ ακουμπούσες στο γόνατό σου∙ με κρατούσες όπως τρέχαμε στην παραλιακή∙ με φιλούσες σε κάθε κόκκινο φανάρι. Τίποτα δεν μου έλειψε τόσα χρόνια όσο οι στιγμές που κρατιόμασταν έτσι απλά απ’ το χέρι, δίχως να μιλάμε. Χωρίς μεγαλοστομίες και υποσχέσεις, μόνο δυο χέρια ενωμένα, δάχτυλα μπλεγμένα και παλάμες ν’ ακουμπούν η μια την άλλη: το βράδυ που καθόμασταν κουρνιασμένοι στο παγκάκι κάτω απ’ τον έναστρο ουρανό και μετράγαμε τα φωτάκια εκεί πάνω, τόσο μακρινά, τόσο ξένα, κι εμείς τρομοκρατημένοι απ’ το απέραντο του σύμπαντος αγκαλιαζόμασταν σφιχτά για να αναγνωρίσει το ένα σώμα στο άλλο τη σημαντικότητά του. Κι έπειτα πέρασαν τα χρόνια και μας φόρτωσαν με βάρη πολλά και λάθη. Εσύ έφυγες, εγώ έμεινα στο σπίτι μας μοναχή. Πρώτα πάγωσα και μετά μαράθηκα. Κι ύστερα το μέσα μου άρχισε να με τρώει ζωντανή.

Δεν σε αναζήτησα πριν, όχι γιατί δεν ήθελα, μα γιατί ήξερα πως εσύ δεν το θέλεις. Ύστερα ήταν πια πολύ αργά για να σου πω οτιδήποτε. Κι αν τώρα σ’ αναγκάζω με νομικά τερτίπια να διαβάσεις τους τελευταίους μου συλλογισμούς να μην το δεις σαν εκδίκηση ή σαν επιβολή. Θεωρώ μεγάλο κρίμα να πάρω μαζί μου φεύγοντας τις πιο τρυφερές μου σκέψεις για σένα∙ αυτές που ποτέ δεν μπόρεσα να σου πω από κοντά πριν η ζωή με συστήσει στο θάνατο. Μην πικραθείς και μην μετανιώσεις. Παρ’ το σαν την παραξενιά μιας ετοιμοθάνατης γυναίκας και μην του δώσεις περισσότερη σημασία απ’ όση του πρέπει: με αυτή την διαθήκη, αφήνω στον πρώην σύζυγό μου, Μάριο Αντωνόπουλο της Κυριακής και του Σπυρίδωνα, το σύνολο της περιουσίας μου, ήτοι τραπεζικές καταθέσεις ύψους σαράντα πέντε χιλιάδων ευρώ ευρισκόμενες εις τον προσωπικό μου λογαριασμό στην Εθνική Τράπεζα∙ χαρτοφυλάκιο είκοσι χιλιάδων μετοχών της ΧΑΛΚΟΡ Α.Ε (ΠΡΩΗΝ ΒΕΚΤΩΡ)∙ το ακίνητο επί της οδού Φιλολάου 15 στον Άλιμο, και οτιδήποτε περιέχεται σε αυτό, οικιακό εξοπλισμό και προσωπικά αντικείμενα.

Δεν μπορώ να στο επιβάλλω, μα σε παρακαλώ∙ ζήσε σ’ αυτό το σπίτι που πέρασα τόσα λαμπερά καλοκαίρια χωρίς εσένα. Φέρε μια καινούρια νοικοκυρά∙ γέμισέ το με παιδιά που δεν θα είναι τα δικά μας. Γίνε ευτυχισμένος στη μνήμη μου. Θέλω να κρατήσεις τα βιβλία μου και να κάψεις τα ημερολόγιά μου. Δεν χρειάζεται να τα διαβάσεις, μα αν το κάνεις δεν πιστεύω πως θα βρεις σ’ αυτά τίποτα που δεν γνωρίζεις ήδη πολύ καλά. Κρύψε την κοσμηματοθήκη μου, εκείνο το κουτί με το πλουμιστό σμάλτο που μου έφερες κάποτε από τα ταξίδια σου, στο πίσω μέρος της αποθήκης και ξέχασέ την εκεί. Χρόνια μετά, όταν μια κόρη σου θα παίζει κρυφτό με τα άλλα παιδιά, θα βρει τον χαμένο θησαυρό∙ άστην να τα πάρει τότε όλα. Τα κοσμήματα μιας μεγάλης γυναίκας πρέπει πάντα να πηγαίνουν σε μια κόρη. Εμένα που το κορμί μου γέρασε πριν τα χρόνια μου περάσουν, και κόρη δεν μου έδωσε να της αφήσω την κληρονομιά, δεν θέλω τα κοσμήματά μου να βρεθούν στα χέρια ενός ψυχρού παλαιοπώλη. Θα κρατήσω μόνο τη βέρα μου, όπως την είχα πάντα από τον χωρισμό μας, περασμένη σε μια χρυσή αλυσίδα στο λαιμό μου. Την θέλω μαζί μου στο ταξίδι σαν οβολό για το βαρκάρη.

Ξέρω ότι θα σου έρθει η διαθήκη αυτή σαν έκπληξη, μα δεν το κάνω για να σε πειράξω. Είσαι ό,τι αγάπησα και δεν θα μπορούσα να έχω πράξει αλλιώς. Δεν σου ζητώ να θυσιάσεις ούτε ρανίδα απ’ τη μνήμη σου για να φυλάξεις την θύμησή μου. Άσε τον τάφο μου να ερημώσει∙ χωρίς λουλούδια, χωρίς λιβάνι. Στις γυναίκες που πεθαίνουν μοναχές δεν αξίζουν αναθέματα. Σε λίγα χρόνια τα κόκκαλά μου θα ξεθαφτούν απ’ την πολιτεία και θα περάσουν στ’ αζήτητα∙ η τελευταία μου κατοικία θα είναι μόνο προσωρινή, όπως προσωρινό ήταν ό,τι θεώρησα παντοτινό στην ζωή μου∙ όπως προσωρινός ήσουν κι εσύ. Οποιαδήποτε εκπρόσωπος του φεμινιστικού κινήματος θα έφριττε και θα οργιζόταν διαβάζοντας αυτές τις αράδες. Όμως δεν θ’ αφήσω την πολιτική να υπαγορέψει τα τελευταία μου λόγια∙ τα τελευταία λόγια είναι ένα τραγούδι του πόνου κι όχι πολιτικό μανιφέστο. Επομένως ας με συγχωρήσει το φεμινιστικό κίνημα μα λίγο πριν τον τάφο, όταν το κορμί λιώνει ενώ είσαι ακόμα ζωντανός μαθαίνεις πόσο λίγο μετράει η ιδεολογία. Πολυλογώ. Διστάζω να κόψω αυτή την τελευταία επικοινωνία. Πάντα φοβόμουν το αντίο. Όσο συνθέτω αυτό το έγγραφο νιώθω πως υπάρχει ακόμα μια γραμμή που μας ενώνει, μια υπέργεια επικοινωνία που θα διαλυθεί μόλις βάλω την τελευταία τελεία. Μα δεν μπορώ να συνεχίσω να γράφω για πάντα∙ το «για πάντα» άλλωστε φαντάζει εντελώς ειρωνικό σ’ αυτή την περίπτωση. Τελεία λοιπόν.

Αθήνα, 19 Φεβρουαρίου 2010

Η διαθέτης:

Ε. Μάργαρη-Αντωνοπούλου

«Έσβησε εχθές, σε ηλικία σαράντα δύο ετών, η συγγραφέας και ακαδημαϊκός Ερατώ Μάργαρη-Αντωνοπούλου μετά από πολύμηνη μάχη με την επάρατη νόσο. Τον περασμένο Μάρτιο η Μάργαρη-Αντωνοπούλου τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το τελευταίο μυθιστόρημά της “Όταν Έρχομαι να Φεύγεις”. Η πολυβραβευμένη συγγραφέας δημοσίευσε συνολικά επτά μυθιστορήματα, μια συλλογή δοκιμίων και δυο ποιητικές συλλογές, καθώς και πληθώρα σημαινόντων ακαδημαϊκών άρθρων σε ελληνικά και διεθνή έντυπα. Μέρος του λογοτεχνικού της έργου έχει μεταφραστεί σε δώδεκα γλώσσες και έχει γνωρίσει σημαντική επιτυχία στο εξωτερικό. Το υπουργείο Πολιτισμού εξέφρασε με ανακοίνωσή του θερμά συλλυπητήρια για την “απώλεια μιας από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες των νεοελληνικών γραμμάτων”. Η κηδεία της θα τελεστεί αύριο το μεσημέρι από το νεκροταφείο Παλαιού Φαλήρου. Ο δικηγόρος της εκλιπούσης δήλωσε πως τελευταία επιθυμία της συγγραφέως ήταν αντί στεφάνων να γίνουν δωρεές στο Ίδρυμα Δράσης Κατά του Καρκίνου του Μαστού». ΑΠΕ-ΜΠΕ

@ Evita Lykou : http://anemodektis.wordpress.com

ίσως

2011-02-04T00:31:00.005+02:00

Απλή..! Θνητή..! Ανθρώπινη..! Αναζητώ..!

Στιγμές, που νοιώθω χαμένη..! Μαυρίζω..! Παρατηρώ, ζωή..!

Ζωή, δίχως ομορφιά..! Ζωή, δίχως αξία..! Ασήμαντη..! Σκότος..! Πίκρα..! Ζωή, δίχως σκοπό..

Μερεμετιάζομαι..!

Με φροντίζω επιμέλως..! Μαντάρομαι..! Ίσως..! Ίσως και να καμουφλάρω..

Προσδοκώ..! Μαγικά..! Μυστηριακά..!

Ε Λ Π Ι Ζ Ο Ν Τ Α Σ

Επιθυμία..! Ζωή..! ΄Υπαρξη..! Όνειρα..! Στόχοι..! Θάρρος..! Πάλη..! Αγώνας..! Επιμονή για ένα άλλο αύριο..

Εκτόξευση, υψηλά, στην σφαίρα της προόδου και του πολιτισμού..

Ε Λ Π Ι Ζ Ο Ν Τ Α Σ με σταθερή πορεία οδεύω στο ..θαύμα..

Ίσως.. ίσως.. ίσως.. ίσως.. ΜΑΤΑΙΑ

Συνταγές για ποιητές

2011-01-30T00:58:00.009+02:00

Ι. Προ έκδοσης

Μάθε Αγγλικά. Τουλάχιστον μέχρι το lower.

Αγόρασε τέσσερεις τουλάχιστον ποιητικές συλλογές

Ακολουθώντας τη μέθοδο της τυχαίας επιλογής.

Αν θες διάβασέ τες.

Περιηγήσου στο διαδίκτυο. Μάθε τι είναι σουρεαλισμός,

Συμβολισμός, δυο τρεις μπητ, λίγος ρομαντισμός.

Μάθε να προφέρεις σωστά τη λέξη ντανταϊσμός

κι ας μην σου χρησιμεύσει ποτέ.

Διάβαζε επί ένα εξάμηνο ένα ποίημα την ημέρα, μην βαρυγκωμάς

Εσύ τον διάλεξες το δρόμο.

Κράτα σημειώσεις σε ένα μικρό μαύρο δερματόδετο

Σημειωματάριο, χωρίς βεβαίως να σημειώνεις πηγές- αν θέλεις

κάποτε να διακριθείς στα κρατικά βραβεία.

Ότι σου κάνει εντύπωση, καλό είναι.

Ό,τι δεν καταλαβαίνεις ακόμα καλύτερο.

Δεν χρειάζεται να βγαίνεις ούτε να ζεις. Η εμπειρία

Είναι υπερεκτιμημένη στις μέρες μας-

(σημείωσέ το αυτό, θα σου χρειαστεί).

Στο τέλος του εξαμήνου κλείσου στο γραφείο,

βάλε κλασσική μουσική

-ναι, ναι επιβάλλεται- άναψε ένα πούρο

Και γράψε 487 ποιήματα.

Φρόντισε να τα εκδώσεις όλα σε έναν τόμο

Προτού κλείσεις τα τριάντα.

Θα στοιχήσει κάτι παραπάνω αλλά θα ανταμειφθείς

Αργότερα.

Παραλλαγή στο ίδιο θέμα

Αν σε παίρνει ηλικιακά

Χώρισε τα 487 ποιήματα στα τρία και εξέδιδε ένα βιβλίο

Ανά χρόνο.

Τώρα είσαι έτοιμος.

ΙΙ. Μετά την έκδοση

Ρίξου στο στίβο. Παρουσιάσεις, καταχωρήσεις

Περιοδικά, σύλλογοι της γειτονιάς.

Προσπάθησε να υπάρχεις παντού, να φαίνεται το όνομά σου.

Γλύψε και λίγο, σκύψε και λίγο.

Προσπάθησε, μπορείς.

Εν τω μεταξύ κάνε και καμία μετάφραση

Μην σε περάσουν και για άσχετο.

Μπορείς να μεταφράσεις και ήδη μεταφρασμένα

Για να υπάρχει κι ένας μπούσουλας.

Άλλαξε ένα και, ένα ίσως, ένα επίθετο με το

Συνώνυμό του, βρε αδερφέ και είσαι εντάξει.

Φρόντισε τις φωτογραφίες σου.

Πουθενά χωρίς μούσι, κασκόλ, πούρο

Αμπέχονο, τιράντα και ένα μυστήριο ύφος.

Ο ποιητής δεν γελάει ποτέ.

Κι όταν τον ζορίζουν απαντά στην καθαρεύουσα.

ΙΙΙ. Ένα σημείο πριν την αναγνώριση

Τα κατάφερες. Έχεις δύο κριτικές σε εφημερίδες,

Επτά καταχωρήσεις σε περιοδικά, τέσσερεις συμμετοχές

Σε ανθολογίες εκτός από τον τηλεφωνικό κατάλογο,

μετέφρασες και καμιά

Δεκαπενταριά ποιήματα αλλοδαπών,

Έγλυψες και κανα δύο κώλους αλλά εντάξει, βρήκες την απήχηση

στο άλλο φύλο και την αποδοχή του συναφιού σου.

Ανήκεις τώρα. Μπράβο σου!

ΙV. Επίμετρο

Η επόμενη συλλογή σου με 213 ποιήματα

Αναμένεται εντός διμήνου, καθώς και ένα κείμενο

Δοκιμιακού χαρακτήρα σε γνωστό λογοτεχνικό περιοδικό.

Ανέλαβες και μια ανθολογία. Στα μάτια σου φωλιάζει

Η γλυκιά κούραση της επιτυχίας κι αυτή η υποδόρια

Αίσθηση μοναξιάς της κορυφής.

Κοιμήσου τώρα. Ήσυχος.

Και μη φοβηθείς ότι αυτό που θα δεις στον ύπνο

Είναι όνειρο. Αλήθεια είναι και το ξέρεις.

Δεν θα γίνεις ποτέ. ΠΟΤΕ.

Καληνύχτα.

@ Anna Niarakis

«Ποίημα στους φίλους»

2011-01-19T16:34:00.006+02:00

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις για όλα τα προβλήματα της ζωή σου.

Ούτε έχω απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου.

Όμως μπορώ να σ’ ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω το παρελθόν ή το μέλλον σου.

Όμως όταν με χρειάζεσαι θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.

Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου δεν είναι δικές μου.

Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν κρίνω τις αποφάσεις που παίρνεις στη ζωή σου.

Αρκούμαι να σε στηρίξω να σου δώσω κουράγιο και να σε βοηθήσω αν μου το ζητήσεις.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις.

Όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου όταν κάποιες θλίψεις σου σκίζουν την καρδιά,

Όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου

Και να μαζέψω τα κομμάτια

Για να τη φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.

Μόνο μπορώνα σ΄ αγαπώ όπως είσαι.

Και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν τους φίλους μου και τις φίλες μου,

δεν ήσουν πάνω ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος ούτε τελευταίος στη λίστα.

Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.

Να εκπέμπεις αγάπη.

Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις μας.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.

Να ακούμε την καρδιά μας.

Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις σαν φίλο.

Ευχαριστώ που είμαι.

@J. L. Borges

Ερωτικό

2010-12-29T00:52:00.007+02:00

Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή.. Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω..

..Μη φοβηθείς..

Και θα με βρείς είτε σαν άστρο.. Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα..

Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει.. Έιτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς..

..Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος..

Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ' άστρα.. Μαζεύονται όλοι οι ποιητές..

Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα.. Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια..

..Και περιμένουν..

Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν.. Να πέσουν μεσ' στον ύπνο σου..

Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου.. Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ' το παραθυρό σου..

..Το προσωπό μου φωτεινό..

..Να σχηματίζει αστερισμό..

..Να σου χαμογελάει..

..Και να σου ψιθυρίζει..

Καλή νύχτα ..Καλή χρονιά..

@Μάνος Χατζιδάκις

ڪے TsikiTiGkLoNڪے

2010-12-19T15:00:00.024+02:00

Μην μεγαλοποιεις καταστασεις..
Δες την θετικη πλευρα..
Ειμαστε εφημεροι..

Κι αν αντιμετωπιζεις προβληματα στην ζωη.. ενα σωρο δυσκολιες και εμποδια..

Δεστα κατα προσωπο.. Θα τα ξεπερασεις..

Ειν ο ανθρωπος φτιαγμενος.. να τα υπερπηδα.. αρκει να εχει συνειδηση της οντοτητας του..

ΠΟΛΕΜΑΣ ΕΛΠΙΖΕΙΣ ..ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ..

Ευχες.. ευχες.. ευχες..
για υγεια, αγαπη, γαληνη, χαμογελο, ευθυνη, αισιοδοξια και αυτοπεποιθηση

Ας περασουμε ολοι στιγμες ξεκουρασης, ηρεμιας και θαλπορης..

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
ΚΑΛΑ ΜΥΑΛΑ

Book Of Love

2010-12-04T18:50:00.004+02:00

The book of love is long and boring
No one can lift the damn thing

It's full of charts and facts and figures and instructions for dancing

But I
I love it when you read to me

And you

You can read me anything
The book of love has music in it

In fact that's where music comes from

Some of it is just transcendental
Some of it is just really dumb

But I
I love it when you sing to me

And you
You can sing me anything

The book of love is long and boring
And written very long ago

It's full of flowers and heart-shaped boxes
And things we're all too young to know

But I
I love it when you give me things

And you
You ought to give me wedding rings

And I
I love it when you give me things

And you
You ought to give me wedding rings

And I
I love it when you give me things

And you
You ought to give me wedding rings

by Peter Gabriel

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ

2010-11-26T13:34:00.004+02:00

«είναι μη γίνω "ποιητής"
Μην κλειστώ στο δωμάτιο
ν' αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.

Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.

Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.

Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου.

Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν.

Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω

Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία

Έτσι είναι.

Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.

Ο Μάρξ...

τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν

αυτοί οι αλήτες φταίνε

δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...»

(c) ΚαΤεΡιΝα ΓωΓου / ''Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ...''

μια μουτζα, χρονια

2010-11-23T20:39:00.011+02:00

Λουλουδι μου,
προικισμενος απ τον δημιουργο, με λογικη, πνευμα και δυνατο σωμα..

Μαθε, πως η ζωη ειναι μια διαρκης προσπαθεια..
Προσπαθεια..! Χωρις παντα, τα επιθυμητα αποτελεσματα..

Ισως, καποτε να λειπω, να μην εχω να σου δωσω λυσεις, σε ο,τι θα σ απασχολει.. Μα οσο υπαρχω, θα περιμενω, παντα καρτερικα, το μοιρασμα σου.. θα σ ακουω.. θα σου προσφερω χερι, να στηριχτεις..

Η χαρα παντα, αξια ..8α σου ανηκει.. Στην αποτυχια, κουραγιο ..εγω..

Ζησε ελευ8ερος..!

Μην περιοριζεσαι, στολιδι μου..! Ζησε ανεπιρεαστος..! Ακομα, κι απο μενα..

Μια μουτζα, χρονια :)

μνήμες;

2010-11-12T15:31:00.019+02:00

..πεφτω..
ερωτα, ακαταδεκτε..
πανω στην κλειστη πορτα σου, κρεμασα τα φτερα μου..
βαστα τα..! Δεν θα τα χρειαστω πια..!

..πεφτω..
σε μνημες, με ιχνη δακρυων, πνιγμενα δακρυα, νοθευμενα σε αιμα..

..πεφτω, ξυπνια..
χωρις φτερα.. να λυτρω8ω..

..ειν σκληρο να ξεχνας, αλλα σκληροτερο να θυμασαι..
.. πεφτω..

ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ.

Συγχρονισμός

2010-11-10T20:55:00.011+02:00

Εντυπώσεις -

τέρψεις πλάνες, αναλαμπές ανομοιότητας,

ψυχής παραμορφώσεις..

Αλήθεια -

υπόδουλη φλόγα, καρπός απαγορευμένος,

σκλάβος λόγος σε πλάνες και προλήψεις..

Χρόνος -

χαμένος προορισμός, ορίζοντας μες στο άπειρο,

της αγωνίας το μαρτύριο..

Φίλος -

μια παρένθεση ανάμεσα στις λέξεις..

Εχθρός -

η εξήγηση που αφήνει η παρένθεση..

Οργή & Θλίψη

2010-11-08T02:28:00.005+02:00

Σ΄ ένα μαγεμένο βασίλειο, όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να φτάσουν, ή ίσως όπου οι άνθρωποι μεταφέρονται αδιάκοπα, χωρίς να το καταλαβαίνουν…

Σ΄ ένα βασίλειο μαγεμένο, όπου τα αφηρημένα πράγματα γίνονται χειροπιαστά…

...Ηταν μια φορά κι έναν καιρό....

...Μια πανέμορφη λίμνη

Ηταν μια λίμνη με νερά κρυστάλλινα και καθαρά, όπου κολυμπούσαν ψάρια όλων των χρωμάτων κι όπου όλες οι αποχρώσεις του πράσινου λαμπύριζαν διαρκώς…

Ως εκείνη τη μαγική και διάφανη λίμνη, έφτασαν η θλίψη και η οργή για να κάνουν μπάνιο παρέα

Κι οι δυο έβγαλαν τα ρούχα τους και γυμνές, μπήκαν στη λίμνη.

Η οργή, που βιαζόταν (όπως συμβαίνει πάντα στην οργή χωρίς να ξέρει γιατί), έκανε μπάνιο στα γρήγορα κι ακόμα πιο γρήγορα βγήκε από το νερό…

Αλλά η οργή είναι τυφλή, ή τέλος πάντων, δεν βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα. ΄Ετσι, γυμνή και καθαρή, φόρεσε βγαίνοντας απ' το νερό, το πρώτο ρούχο που βρήκε...

Και συνέβη εκείνο το ρούχο να μην είναι το δικό της. αλλά της θλίψης…Κι έτσι, ντυμένη θλίψη, η οργή έφυγε.

Πολύ ήρεμη, πολύ γαλήνια, διατεθειμένη όπως πάντα να παραμείνει σε όποιο μέρος βρίσκεται, η θλίψη τελείωσε το μπάνιο της και χωρίς καμιά βιασύνη, ή καλύτερα, χωρίς συναίσθηση του χρόνου που περνάει, τεμπέλικα και αργά, βγήκε από τη λίμνη.

Στην αρχή συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα της δεν ήταν πια εκεί.

Όπως όλοι ξέρουμε, αν υπάρχει κάτι που δεν αρέσει καθόλου στη θλίψη, είναι να μένειγυμνή. ΄Ετσι φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε δίπλα στη λίμνη:

...το φόρεμα της οργής.

Λένε ότι από τότε, πολλές φορές συναντάμε την οργή τυφλή, σκληρή, τρομερή, θυμωμένη. Αλλά αν σταματήσουμε για λίγο και κοιτάξουμε καλύτερα, καταλαβαίνουμε ότι αυτή η οργή που βλέπουμε είναι μόνο μια μεταμφίεση κι ότι πίσω από την όψη της οργής, στην πραγματικότητα, κρύβεται η θλίψη...

Από το βιβλίο «Ιστορίες να Σκεφτείς» του Χόρχε Μπουκάι...

ΨΥΧΗ ΦΕΥΓΑΤΗ

2010-11-03T13:27:00.003+02:00

Δε σε γνωρίζει ο ταύρος κι η συκιά
Τ'άλογα, τα μυρμήγκια του σπιτιού σου
Δε σε γνωρίζει η νύχτα και τ'αγόρι
Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα

Δε σε γνωρίζει η πέτρα η πλαγιασμένη
Το μαύρο ατλάζι μέσα του που λειώνεις
Δε σ γνωρίζει η μνήμη σου η σβησμένη
Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα

Χινόπωρο θα'ρθεί με σαλιγκάρια
Σταφύλια ομίχλης, όρη αγκαλιασμένα
Όμως κανείς δε θα σε ιδεί στα μάτια
Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα

Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα
Σαν όλους τους νεκρούς εδώ στη γη
Σαν όλους τους νεκρούς που λησμονιούνται
Με τα σκυλιά τα ψόφια στοιβασμένοι

Κανείς δε σε γνωρίζει πια. Μα εγώ σε τραγουδάω
Γι'αυτούς που θα'ρθουν τραγουδώ τη χάρη κι ομορφιά σου
Τη μεστωμένη γνώση σου, του νου τη φρονιμάδα
Τη δίψα σου για θάνατο, τη γέψη των χειλιών σου
Τη θλίψη που είχε μέσα της η γελαστή χαρά σου

Χρόνια θ'αργήσει να φανεί αν θα φανεί ποτέ του
Τέτοιος καθάριος ζωντανός, ζεστός Ανδαλουσιάνος
Την αρχοντιά του τραγουδω με λόγια που στενάζουν
Κι έν'αεράκι πού'κλαιγε στα λιόδενδρα θυμάμαι

το πουλί, πέταξε ?

2010-11-03T10:52:00.003+02:00

Χόρχε Μπουκάι - η ψευδαίσθηση

2010-10-30T18:24:00.006+03:00

Ηταν μια φορα ενας αγροτης χοντρος και ασχημος που ειχε ερωτευτει (φυσικα!) μια πριγκίπισσα ξανθια και πανεμορφη . . .

Μια μέρα , πριγκιπισσα -κανεις δεν ξερει γιατι- εδωσε ενα φιλι στον χοντρο και ασχημο αγροτη... και, ως δια μαγειας , αυτός μεταμορφώθηκε σ'εναν κομψο και λυγεροκορμο πριγκιπα.

(Τουλαχιστον, ετσι τον εβλεπε αυτη...)

(Τουλαχιστον,ετσι αισθανοταν αυτος...)

φθινοπωροθαλασσιά / θαλασσοφθινόπωρο

2010-10-28T15:04:00.007+03:00

Έπιασε φθινόπωρο.. Γλυκιές γεύσεις, ζεστά ροφήματα, μελωδίες σε πορτοκαλί αποχρώσεις..

Αλήθεια,
την θάλασσα..? Την θυμάστε? Κι εκεί ο ήλιος ανατέλλει.. Τη θυμάστε?

Χόρχε Μπουκάι - Θέλω

2010-10-27T14:49:00.006+03:00

Θέλω να με ακούς χωρίς να με κρίνεις.

Θέλω τη γνώμη σου χωρίς συμβουλές.

Θέλω να με εμπιστεύεσαι χωρίς απαιτήσεις.

Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν' αποφασίζεις για μένα.

Θέλω να με προσέχεις χωρίς να με ακυρώνεις.

Θέλω να με κοιτάς χωρίς να προβάλλεις τον εαυτό σου σε μένα.

Θέλω να με αγκαλιάζεις χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ.

Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια χωρίς να με σπρώχνεις.

Θέλω να με υποστηρίζεις χωρίς να με φορτώνεσαι.

Θέλω να με προστατεύεις χωρίς ψέματα.

Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις.

Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις.

Θέλω να ξέρεις ... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου ..Χωρίς όρους..!

Δεν σε θέλω...

2010-10-26T14:06:00.009+03:00

Του είχε δείξει πόσο της άρεσε και τον είχε επίσης πλησιάσει μιλώντας του στο Chat δυο-τρεις φορές που τον είχε δει on line.

Αυτός , την άφηνε και την παρατηρούσε να του μιλά , αφήνοντας ελεύθερη την κουβέντα να δημιουργεί δονήσεις θέλοντας να διαπιστώσει αν ήταν ικανή, στις υπόνοιες του για τις κινήσεις του σώματος της και τη δύναμη τους πάνω στο δικό του.

Η διαπερατότητα της μέσα του ήταν ελάχιστη, η συγκίνηση είτε της φαντασίας του είτε του κορμιού του δεν ήρθε, την άφησε να παραπαίει μέσα στο παιχνίδι της γοητείας της μέσω εξηγήσεων που η υπερβολική ευγένεια τους στράγγιζε τον ήδη ελάχιστο μεταξύ τους ερωτισμό. Μια λύπη που ένοιωσε στα μάτια της, κάποια συμπάθεια του προκάλεσε, συναίσθημα ολωσδιόλου αντίθετο από αυτό που η κοπέλα θα επιθυμούσε, αν και μες στην απελπισία της το άρπαξε και αυτό, δυσχεραίνοντας κι άλλο την ήδη δεινή θέση της απέναντι στις προσδοκίες της.

Δεν είχε φυσικά ν' απολογηθεί για τίποτα, αυτά συμβαίνουν κάθε μέρα, και ο ίδιος ήταν υποκείμενο απορρίψεων που τον ενοχλούσαν.

Απρόσμενα όμως η Άντζελα επέμεινε και συνέχιζε την πολιορκία.

Και αν στην αρχή αρχή ένιωσε την κολακεία από την συμπεριφορά της στη συνέχεια ήταν μόνο ενόχληση, φρόντισε μάλιστα να την δείχνει αν και με υπαινιγμούς μόνο ή με μονολεκτικές απαντήσεις ή στην υποκριτική του ότι δεν την έβλεπε να απαντήσει.

Και η επιμονή της συνέχιζε αλλάζοντας εντάσεις, ρυθμό και μέσα. Η κολακεία του εγώ του υποχώρησε σε εκνευρισμό και δυσανεξία. Πολύ σύντομα την έβλεπε κι απέφευγε να τις μιλήσει , ήταν αποφασισμένος ν' αλλάζει σχέδια και προορισμό παρά να υποστεί την έντονα εκτεθειμένη θηλυπρέπεια της μόλις τον αντιλαμβανόταν. Έπρεπε και η ίδια να το καταλαβαίνει ότι όλα τα τεχνάσματα της πλέον λειτουργούσαν εις βάρος της, ενάντια και στη πιο μικρή της ελπίδα. Επόμενο στάδιο στην κατηφορική της κλίμακα μέσα του ήταν η καθαρή αποστροφή.

Για το διάστημα αυτό που η ενόχληση του από τις τυχαίες συναντήσεις τους μεγάλωνε αποφάσισε να μην μένει σπίτι και να φεύγει με το αυτοκίνητο σε μακρινές βόλτες μακριά από το laptop. Σε μια μάλιστα απ' αυτές βρήκε κι ένα σημείο μπροστά στη θάλασσα που του άρεσε πολύ και άρχισε να πηγαίνει εκεί κάθε μέρα, να παρκάρει το αυτοκίνητο κάτω από ένα γυρτό πεύκο και με κλειστά όλα τα παράθυρα και γυρτό το κάθισμα του, να βλέπει τα κύματα να χαϊδεύουν αδιάφορα την άμμο, τα δένδρα να πάνε και να 'ρχονται με ρυθμούς ακανόνιστους στον δυνατό αέρα.

Το θέαμα αυτό του άρεσε, τον ηρεμούσε, τον νανούριζε. Ο ύπνος του ερχόταν σιγά σιγά και αυτός είχε μαθητεύσει να μην του εναντιώνεται, τα μάτια του έκλειναν και η τελευταία εικόνα τους ήταν άμμος να στροβιλίζεται, θάμνοι να χορεύουν καρφωμένοι στη γη, βάρκες που τέντωναν τα σχοινιά τους, νάιλον σακούλες που σήκωνε ο αέρας ψηλά και τις έστελνε στο νερό.

Και ήταν ελαφριοί αυτοί οι ύπνοι, ευπρόσδεκτοι, ηρεμιστικοί.

Κι ανέπτυξε ένα βαθμό ανοσίας και δεν τον ενδιέφερε αν άλλα αυτοκίνητα πάρκαραν δίπλα του, αυτός στο μισοξαπλωμένο του κάθισμα δεν ήθελε τίποτα, μόνο να βλέπει τα δένδρα χωρίς ήχο να χορεύουν και τα πλαστικά να στροβιλίζονται και να φεύγουν μακριά.

Όταν εκείνο το σούρουπο άνοιξε τα μάτια του, ανασήκωσε λίγο το κάθισμα. Στύλωσε το βλέμμα του μπροστά - ο αέρας συνέχιζε τη δουλειά του- και μετά γύρω για να δει σε απόσταση δέκα περίπου μέτρων ένα άλλο αμάξι παρκαρισμένο.

Δεν ενοχλήθηκε, άναψε ένα τσιγάρο και φύσηξε τον καπνό στο τζάμι.

Ένιωθε τον δυνατό αέρα και την βροχή να τραντάζει το αυτοκίνητο του ακανόνιστα με ξαφνικές ριπές και απόλαυσε τη μόνωση του. Κάποια στιγμή γύρισε ασυναίσθητα και κοίταξε πάλι το δίπλα του το παρκαρισμένο αυτοκίνητο.

Στην αρχή νόμισε ότι η ανεπαίσθητη κίνηση του ήταν επίσης από τον δυνατό αέρα αλλά σε λίγο πρόσεξε ότι είχε μια περιοδικότητα, ήταν μια κανονική ταλάντωση που του έστειλε ένα υπόγειο αλλά γνωστό σήμα. Ερεθίστηκε, και με μια έκπληξη που εύκολα παραμέρισε άφησε τη φαντασία του ελεύθερη και μετά βάλθηκε να κοιτάει πιο προσεκτικά.

Η ταλάντωση συνεχιζόταν, και κατά διαστήματα γίνονταν και πιο έντονη.

Κάποιο σώμα σχηματίστηκε πίσω απ' το τζάμι, που μετά χαμήλωσε, μετά ξανανέβηκε για να ενώσει την παλινδρόμηση του με αυτή του αυτοκινήτου.

Το έβλεπε καθαρά αν και σκοτεινό μέσα στο περίγραμμα του, την κίνηση των γοφών, τη δύναμη της μέσης, την σταθερότητα των ώμων, την προσήλωση του κεφαλιού.

Μετακινήθηκε στη θέση του συνοδηγού να κερδίσει αυτό το πολύτιμο μισό μέτρο.

Ο άνδρας στο άλλο αυτοκίνητο έπιασε την κίνηση του και χαμήλωσε τελείως και κρύφτηκε.

Τρόμαξε, προσποιήθηκε πως γέρνει το κεφάλι του αριστερά και έμεινε ακίνητος σα να κοιμάται.

Αυτό που δεν ήξερε ήταν πόση ώρα ήταν άραγε αρκετή για να πείσει τον άλλο ότι κοιμάται και ότι δεν αποτελούσε κανένα κίνδυνο άξιο να τον διακόψει.

Μέσα του πάλευε η αγωνία να ανοίξει τα μάτια του και να γυρίσει πάλι το κεφάλι του.

Άρχισε να μετράει, να σιγουρευτεί ότι πέρασε χρόνος αρκετός, ότι ήταν ασφαλές τώρα να κοιτάξει.

Όταν το έκανε είδε τη σκιά της γυναίκας που με λικνιζόταν σα φίδι, έπιανε τα μαλλιά της με τα χέρια της, μετά τα κατέβαζε και στηριζόταν κάτω, και μετά τα ακουμπούσε στην οροφή του αυτοκινήτου και έσπρωχνε με πιο πολύ δύναμη το σώμα της, που διαφαινόταν λεπτό με μια κίνηση που τη διαφέντευε.

Ξεκούμπωσε το παντελόνι του και άρχισε να δίνει διέξοδο στη στην έξαψη του.

Με κρυφή ελπίδα χαμήλωσε το τζάμι του μήπως και πιάσει κάποιους ήχους που θα έκαναν πιο έντονες αυτές τι στιγμές και πράγματι κάτι λίγο άκουσε, μπερδεμένο με τον αέρα και το τρίξιμο του αυτοκινήτου αλλά ήταν κι αυτό κάτι.

Τώρα ήταν ο άνδρας πάλι, το σώμα του λίγο πιο πίσω, λίγο πιο όρθιο, η παλινδρόμηση του πιο έντονη.

Στο μυαλό του έγινε έκρηξη, επιτάχυνε τη δική του κίνηση, τελείωσε γερμένος στο κάθισμα του, κρυμμένος πίσω από το κολωνάκι της πόρτας του συνοδηγού, ελπίζοντας σε κάποιο συντονισμό.

Έμεινε εκεί μέχρι να πέσουν οι παλμοί του, κουμπώθηκε αργά, άτσαλα και σύρθηκε καμπουριασμένος πάλι στο κάθισμα του. Πήρε μια πολύ βαθειά ανάσα, γύρισε και κοίταξε.

Ηρεμία.

Νηνεμία.

Σε λίγο έβαλε εμπρός, γυρίζοντας όσο πιο αργά μπορούσε το κλειδί.

Ήταν ένα ωραίο τσιγάρο αυτό που άναψε και πολύ το απολάμβανε όπως και η Άντζελα ξαπλωμένη στο αυτοκίνητο , ικανοποιημένη και λίγο..... ελάχιστα πικραμένη γιατί κάποια στιγμή τον σκέφτηκε.

Μόνος

2010-10-25T13:46:00.002+03:00

Με το ζόρι κρατάω τα πάθη μου κρυμμένα.

Λέξεις να μου καίνε το λαρύγγι αλλά αν τις πω στον αέρα παίρνουν ένα βάρος δυσβάστακτο. Κι έτσι τις κρατάω.

Λίγο πολύ μόνος. Συνέχεια.

Εγώ και τα βιβλία, εγώ και το λάπτοπ, εγώ και τ’ ακουστικά και τα γυαλιά ηλίου. Σκλάβος του ελεύθερου χρόνου μου. Αδιαπέραστος. Απαρατήρητος μέσα στη φαντασμαγορική δυστυχία μου.

Οι γύρω μου αγνοούν ότι μ’ ενδιαφέρει, ότι με καθορίζει και τους αγνοώ κι εγώ. Πάντα μόνος.

Αυτοί δεν έχουν την ανάγκη μου όμως...

Έχω μπλέξει.

Με πράγματα που δεν μ’ ενδιαφέρουν. Ποιος θα το πίστευε ότι κάποια λάθη απλώνονται τόσο μέσα στο χρόνο. Ζεις μέσα στο λάθος τρέφοντας το συνεχώς. Κι αυτό με τη σειρά του σε τρέφει. Ποιό το παράσιτο και ποιος ο ξενιστής?

Ο καθένας και το πολύτιμο λάθος του. Ο καθένας έχει τα ψέμματα που του αξίζουν. Κάποιοι είναι τυχεροί γιατί τους δίνεται τόσο κενό όσο μπορούν να αντέξουν.

Οι ιστορίες μου τελείωσαν. Ελπίζω προσωρινά.

Γιατί τις χρειάζομαι όπως οι άλλοι το σεξ, τα λεφτά , ή κάποιοι άλλοι τα μάτια του άλλου.

Οι ιστορίες δεν μου τελείωσαν. Αλλά φτάνεις σ’ ένα σημείο που γίνονται προσωπικές. Χρειάζεται και μια τέχνη να μπερδεύεις την αλήθεια με το ψέμα. Η αλήθεια μόνη της είναι για κλάματα.

Ψάχνω κάτι αλλά δε βρίσκω τι . Ψάχνω ένα μέρος να δω τη πόλη από ψηλά. Μήπως μου κρύβει κάτι. Μήπως κάπου έχει μια ψυχή και μου τη κρύβει.

Παίρνω το αυτοκίνητο, γυρνάω στη νύχτα.

Άμα δω έναν άνθρωπο θα τον ακολουθήσω.

Μεταθανάτιο Πείραμα : Τα 21 Γραμμάρια

2010-10-22T20:17:00.006+03:00

Υπάρχει μια θεωρία που κυκλοφορεί στους επιστημονικούς
κύκλους και οχι μόνο πως το ανθρώπινο σώμα γίνεται κατά 21 γραμμάρια περίπου ελαφρύτερο όταν πεθάνει, σαν κάτι να το εγκαταλείπει.
Οι Επιστημονες υποθετουν πως ειναι ...
....η Ψυχή του Ανθρωπου που εγκαταλειπει το σώμα. Αν αληθεύει όμως αυτό κι αν είναι η ψυχή εκείνη που «φεύγει», τότε η ψυχή δεν ειναι κατι "Αϋλο" οπως οι περισσότεροι υποστηριζουν. Πως είναι δυνατόν κάτι μη υλικό να έχει μάζα;

Η ιστορία μας ξεκινάει πριν ένα αιώνα περίπου όταν ο γιατρός Ντάνκαν Μακντάγκαλ του Haverhill της Μασσαχουσέττης πήρε ως δεδομένο ότι η ψυχή έχει υλική υπόσταση και ως εκ τούτου έχει μάζα. Συνεπώς το βάρος της ψυχής μπορούσε να μετρηθεί. Το ότι η ψυχή του ανθρώπου εγκαταλείπει το σώμα την στιγμή του θανάτου ήταν κάτι ευρέως διαδεδομένο πριν τον 20 αιώνα, αλλά το ότι η ψυχή έχει μάζα που μπορεί να μετρηθεί και μάλιστα να γίνει αντικείμενο πειράματος έγινε για πρώτη φορά από τον MacDougall το 1907.

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΜΕΤΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΒΑΡΟΥΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Ο γιατρός στην προσπάθειά του να προσδιορίσει εάν κάποιες σωματικές φυσιολογικές λειτουργίες συνεχίζουν να υπάρχουν ανεξάρτητα από την θάνατο του σώματος, κατασκεύασε ένα ειδικό κρεββάτι στο γραφείο του το οποίο και τοποθέτησε πάνω σε μια πολύ ευαίσθητη ζυγαριά που μπορούσε να μετρήσει μεταβολή μέχρι και 5 γραμμάρια περίπου.

Ο εν λόγω γιατρός λοιπόν τοποθέτησε πάνω στα κρεβάτια του γραφείου του έξι βαριά ασθενείς (4 με φυματίωση, έναν με διαβήτη και έναν με άγνωστη αρρώστια) και τους παρατήρησε ζυγίζοντάς τους πριν, κατά την διάρκεια, και μετά τον θάνατό τους. Βέβαια προσπάθησε να απομονώσει όλες τις άλλες φυσιολογικές λειτουργίες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν το πείραμά του.

1 - .Στον πρώτο νεκρό (πέθανε από φυματίωση) παρατηρήθηκε απώλεια βάρους 21 γραμμαρίων. Ήταν σε παρακολούθηση για 3 ώρες και 40 λεπτά.
2 - .Στον δεύτερο νεκρό παρατηρήθηκε στην αρχή απώλεια 14 γραμμαρίων. Στην συνέχεια όμως ακολούθησε η απώλεια άλλων 45 γραμμαρίων.
3 - .Ο τρίτος νεκρός έχασε την στιγμή του θανάτου του 14 γραμμάρια και μερικά λεπτά αργότερα άλλα 28 γραμμάρια.
4 - .Στον τέταρτο νεκρό έγινε κάποιο λάθος στο ζύγισμα από τους ανθρώπους που βοηθούσαν τον γιατρό οπότε δεν ελήφθη υπόψη το αποτέλεσμα.
5 - .Στον πέμπτο νεκρό φάνηκε να χάνεται βάρος, έπειτα να κερδίζεται το βάρος και στην συνέχεια να χάνεται πάλι.
6 - .Στον έκτο και τελευταίο νεκρό δεν πρόλαβε ο γιατρός να προσαρμόσει την ζυγαριά γιατί το άτομο πέθανε γρήγορα, και έτσι δεν μπορούσε η παρατήρηση του συγκεκριμένου νεκρού να χρησιμοποιηθεί στα συμπεράσματα.

Συνεπώς στον ένα χάθηκαν 21 γραμμάρια, σε άλλους δύο στην αρχή 14 και στην συνέχεια κάποια περισσότερα, σε δύο τα αποτελέσματα ήταν ανακριβή, και σε έναν χάθηκαν κάποια γραμμάρια που έδειξε να μην χάνονται αλλά εν τέλει να χάνονται αρκετά αργότερα. Όπως είναι ξεκάθαρο τα αποτελέσματα αυτά είναι σίγουρα πολύ δύσκολο να οδηγήσουν σε συγκεκριμένα συμπεράσματα πόσο μάλλον όταν οι άνθρωποι που βοήθησαν τον γιατρό δεν είχαν την ικανότητα να διαπιστώσουν την ακριβή στιγμή του θανάτου, έναν παράγοντα πολύ σημαντικό στην εξέλιξη του πειράματος.

ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΟΤΑΝ Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΒΑΡΟΥΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ;

Η απώλεια του βάρους δεν θα μπορούσε να ήταν από την υγρασία που βγαίνει με την εκπνοή και την εξάτμιση του ιδρώτα καθώς τους υπολόγισε αυτούς τους δύο παράγοντες και βρήκε πως είναι μισό γραμμάριο κάθε λεπτό, ενώ στο πείραμά του υπάρχει απότομη απώλεια του βάρους (21 γραμμάρια στο πρώτο του test) μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα που δεν μπορεί να εξηγηθεί με τα μέχρι τώρα δεδομένα.

Επίσης δεν θα μπορούσε να ήταν από κόπρανα των εντέρων καθώς θα μπορούσαν τα σπλάχνα να κινηθούν μεν απότομα αλλά ο γιατρός το είχε αυτό υπολογίσει και θα παρέμεναν τα κόπρανα όπως και τα ούρα της κύστης πάνω στο κρεββάτι. Βεβαίως η όποια εξάτμιση των ουσιών αυτών θα ήταν σταδιακή και σε καμμία περίπτωση απότομη σε λίγα δευτερόλεπτα.

Επίσης δε θα μπορούσε να ήταν από τον συνολικό αέρα που υπάρχει στα πνευμόνια, καθώς ανέβηκε τόσο ο ίδιος ο γιατρός για να δοκιμάσει όσο και οι βοηθοί του, εκπνέοντας όσο το δυνατόν περισσότερο την μία φορά και εισπνέοντας με όλη την δύναμη την άλλη, και δεν υπήρξε καμία μεταβολή στην ζυγαριά.

ΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΣΕ ΣΚΥΛΙΑ

Ο γιατρός συνέχισε τα πειράματά του σε 15 σκυλιά στα οποία πειράματα όμως δεν παρατηρήθηκε καμία μεταβολή στο βάρος κατά την διάρκεια του θανάτου των ζώων. Το συγκεκριμένο αποτέλεσμα δεν τον ανησύχησε καθόλου αφού πίστευε πως τα ζώα δεν έχουν ψυχή όπως οι άνθρωποι, άρα δεν έπρεπε να χάσουν καθόλου βάρος σύμφωνα πάντα και με το θρησκευτικό δόγμα του γιατρού.4 χρόνια μετά υποστήριξε πως με τα νέα του πειράματα θα ήταν σε θέση να φωτογραφήσει την ψυχή!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ

Το 1907 οι έρευνες του γιατρού δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα New Yok Times και στο επιστημονικό περιοδικό American Medicine.

ΑΜΦΙΣΒΗΤΙΣΗ

Μάλιστα στο ίδιο επιστημονικό περιοδικό έγραψε τις αντιρρήσεις του και ένας άλλος γιατρός από την Μασσαχουσέττη Ο Αυγουστος Κλάρκ ο οποίος ανέφερε πως ο Μακντάγκαλ δεν έλαβε υπόψη του την αύξηση της θερμοκρασίας που παρατηρείται στο σώμα την στιγμή του θανάτου, αποτέλεσμα του γεγονότος ότι το αίμα σταματάει να κρυώνει με το πέρασμα από τα πνευμόνια με την παύση του κυκλοφορικού. Έτσι με την αύξηση της θερμοκρασίας και την εξάτμιση του ιδρώτα και της υγρασίας του δέρματος μπορεί να εξηγηθεί η πτώση του βάρους του νεκρού κατά λίγα γραμμάρια σε αντίθεση με τα σκυλιά που δεν ρίχνουν την θερμοκρασία με τον ιδρώτα παρά με το λαχάνιασμα, όπως υποστήριξε ο Clarke.
Η διαμάχη μεταξύ των δύο επιστημόνων συνεχίστηκε από το τεύχος του Μαΐου μέχρι το τεύχος του Δεκεμβρίου.

ΜΕΓΑΛΟΣ ΓΡΙΦΟΣ

Φάνηκε πάντως από την διαφωνία αυτή πως χρειαζόταν κάτι παραπάνω από τα απλά αυτά πειράματα για να εξηγηθεί η πτώση του βάρους του νεκρού, πόσο μάλιστα για να συνδεθεί το γεγονός αυτό και με την ύπαρξη της ψυχής όταν στα 6 άτομα που πέθαναν στα κρεβάτια του γραφείου του γιατρού τα αποτελέσματα δεν συμφωνούσαν μεταξύ τους.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Παρ’ όλες τις θεωρίες του ο γιατρός παραδέχτηκε πως τέτοια πειράματα πρέπει να γίνουν ακόμη πολλά για να εξαχθούν οριστικά και αξιόπιστα συμπεράσματα. Όπως είπε όμως, τα πειράματα του έδειξαν τουλάχιστον πως στους ανθρώπους την στιγμή του θανάτου τους παρατηρείται μεταβολή στο βάρος που δεν μπορεί να εξηγηθεί από τις μέχρι τώρα επιστημονικές θεωρίες και που σαφώς διαφοροποιεί τον άνθρωπο από τα σκυλιά και ίσως από όλα τα άλλα ζώα γενικώς. Εάν αυτή η θεωρία του, συμπλήρωσε, αποδειχθεί από πολλά ακόμη πειράματα που πρέπει να γίνουν, σίγουρα είναι υψίστης σημασίας.

Επίσης πρόσθεσε πως έπειτα από δώδεκα πειράματα που έκανε με ανθρώπους την στιγμή του θανάτου τους, βρήκε πως η ψυχή την ώρα που αφήνει το σώμα δίνει ένα φως σαν αυτό του αστρικού αιθέρα, και μέτρησε πως τελικά η ψυχή ζυγίζει από 14 έως 21 γραμμάρια.

ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΜΑΚΝΤΑΓΚΑΛ ;

Ο MacDougall δεν απασχόλησε ξανά τον κόσμο μετά το 1911, τουλάχιστον δεν δημοσιεύτηκε τίποτα ούτε στους New York Times ούτε πουθενά αλλού. Τελικά πέθανε το 1920. Η κληρονομιά όμως που μας άφησε συνεχίζει να υπάρχει και να μεταδίδεται ως «21 γραμμάρια» δηλαδή όσο ήταν και το βάρος που χάθηκε στο πρώτο τεστ που έκανε. Για την ακρίβεια ήταν 21,3 γραμμάρια.Τα αποτελέσματα του MacDougall αλλά και τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε είναι μάλλον ανακριβή αν εξετάσει κάποιος τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγιναν όπως την μεθοδολογία, το μικρό δείγμα που χρησιμοποίησε, αλλά και την όλη διαδικασία της ζυγαριάς στην μέτρηση. Δεν το συζητάμε για το νούμερο των 21 γραμμαρίων στο οποίο κατέληξε. Οι θεωρίες του μπορούν μόνο να μας κεντρίσουν την περιέργεια και τίποτα παραπάνω.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΣ

Συμπερασματικά λοιπόν, υπάρχουν και οι δύο περιπτώσεις: Είτε να παρατηρηθεί απώλεια βάρους, είτε προσθήκη βάρους οταν καποιος πεθαίνει

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ: Τ' ανώτερα μαθηματικά μου XIV

2010-09-27T11:01:00.006+03:00

Τα ανώτερα μαθηματικά μου τα έκανα στο Σχολείο της θάλ...ασσας. Ιδού μερικές πράξεις για παράδειγμα:

(1) Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.

(2) Το γινόμενο των μυριστικών χόρτων επί την αθωότητα δίνει πάντοτε το σχήμα κάποιου Ιησού Χριστού.

(3) Η ευτυχία είναι η ορθή σχέση ανάμεσα στις πράξεις (σχήματα) και στα αισθήματα (χρώματα). Η ζωή μας κόβεται, και οφείλει να κόβεται, στα μέτρα που έκοψε τα χρωματιστά χαρτιά του ο Matisse.

(4) Όπου υπάρχουν συκιές υπάρχει Ελλάδα. Όπου προεξέχει το βουνό από τη λέξη του υπάρχει ποιητής. Η ηδονή δεν είναι αφαιρετέα.

(5) Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις που δεν μένει στο τέλος παρά η αλήθεια.

(6) Κάθε πρόοδος στο ηθικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να είναι αντιστρόφως ανάλογη προς την ικανότητα που έχουν η δύναμη και ο αριθμός να καθορίζουν τα πεπρωμένα μας.

(7) Ένας "Αναχωρητής" για τους μισούς είναι, αναγκαστικά, για τους άλλους μισούς ένας "Ερχόμενος"

Η Ιστορία του Ερωτα και της Μουσικής

2010-09-18T16:39:00.010+03:00

Θα σας πω μιαν ιστορία
που δεν τη γράψαν στα βιβλία
ήτανε λέει η μουσική
μια κόρη λυγερή.
Αγαπούσε ένα παλικάρι
πού 'ταν άσσος στο δοξάρι
έρωτα όλοι τον φωνάζαν
και στη δόξα του στενάζαν.

Μα η μοίρα η σκληρή
κλείνει τη μουσική
σ' ενός πύργου το κελί
για να πάρει γαμπρό
έμπορα και χοντρό
να του κάνει κι ένα γιο.

Σαν ο έρωτας μαθαίνει
την καλή του που έχουν κλεισμένη
στέλνει μήνυμα κρυφά
με τ' ανέμου τα φτερά
να της πει να περιμένει
γιατί η θάλασσα τον δέρνει
μέχρι στη στεριά να βγει
και να πάει να τη βρει.

Μα η μοίρα η πικρή
το μαθαίνει κι αυτή
και καλεί την αστραπή
για να ρίξει φωτιά
να καούν τα φτερά
με τα λόγια τα κρυφά.

Μα ούτε μοίρα ούτε χρήμα
πίσω δεν το πάει το κύμα
κι όπως λεν κι οι ναυτικοί
ο έρωτας στρέφει το πανί
για να πάει στην καλή του
τη γλυκιά τη μουσική του
να την πάρει απ' τους εμπόρους
κι όλους τους λιμοκοντόρους.

Κι από τότε μαζί
έρωτας μουσική
ζούνε μέσα στην ψυχή
και μας κάνουν τραγούδια
της καρδιάς αγγελούδια
κι η αγάπη τους να ζει.

-Κι έτσι ζήσανε αυτοί καλά
και εμείς καλύτερα.-

Στίχοι : Καλδάρας / Χορηγια: Τανασης

Ζην

2010-09-11T13:32:00.014+03:00

Ξυπνησα νωρις σημερα.. Ημουν καλα..! Βρηκα μες την κλαψα ομως τις πρωινες διαδικτιακες συναναστροφες μου.. Κινητοποιησεις εν οψη ΔΕΘ.. Αναμενομενες εξαγγελιες...

Κριση..! Κριση..! Κριση..!

Καταννοω..

Σημερα, αν δεν εχεις χρημα, κινητηρια δυναμη, δεν αξιζεις και δεν μπορεις να κανεις τιποτε.. Μ αυτο ανοιγουν πορτες, ολοι αυτο ζητουν για να τις ανοιξουν.. Αυτονοητο.

Και τα ορια στενευουν..! Ρευστο με το δικανο.. Και οσο εκλειπει.. τοσο πορωνει.. εξουσιαζει, κατευ8υνει, πραξεις, ενεργειες, πιστευω..

ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ..! Γινομαστε δεσμιοι..

Δεσμιοι, σ αυτο που ουτε τα σκυλια το τρωνε.. Χαρτι, που επινοηθηκε ως μεσο συναλλαγης και αμοιβης των κοπων του ανθρωπου..

Σκεφτηκα τον Λυκουργο στην Σπαρτη, που ορισε ως χρηματα, τεραστια νομισματα, βαρια.. ωστε να ειναι δυσκολο να μεταφερθουν, να βγουν εκτος χωρας..Με το σκεπτικο, οτι οι συμπατριωτες του επιρεαζομενοι, ισως καταστρεψουν τον εαυτο τους και την πατριδα τους..

Δεν ειχε αδικο.. Η ιστορια και η ζωη το εχει αποδειξει χιλιες φορες.. Αδελφικες σχεσεις προδομενες.. Εφιαλτης, Παυσανιας, Ιουδας, τυφλωθηκαν, πιστεψαν το χρημα.. Εξαπατησαν..

Φυσικα και η ιστορια, συνεχιζει τον δρομο της και μαζι μ αυτην και η ζωη.. Σημερα το ιδιο ζουμε..

Αξιες καταρριπτονται, πιστευω χανονται..

Ψαχνω να βρω ηθικη, μια πνευματικη αξια, να παρηγορηθουμε..

Πιστευω..! Ονειρα..! Ιδανικα..! Ανθρωπια..! Ωστε να τα οικτιρισω, να τα περιφρονισω.. θαμπες, προσκαιρες χαρες καταναλωσης .. Αυτα που μας μαθαν οι δασκαλοι, για την ακριβη Ψυχικη γαληνη, την μακαριοτητα, την ευτυχια.. Τον διαχωρισμο του ζην απ το ευ ζην, που δεν θεοποιει τιποτε υλικο..

..Δυστυχως, δεν πιστηκα.. Σκατα με κανατε..!

Τον Αύγουστο που μου χρωστάς

2010-09-01T19:06:00.011+03:00

Τον Αύγουστο που μου χρωστάς, τον ξέχασες

σ' απόσταση αναπνοής και μ' έχασες

Κι αυτό το καλοκαίρι χαραμίστηκε

Φθινόπωρο, κι η αγάπη μας βυθίστηκε

Τ' αυγουστιάτικο φεγγάρι δεν το βρήκαμε

Πιο νωρίς ήρθ' ο Σεπτέμβρης και χαθήκαμε

Πώς χωρίσαμε με τόση ευκολία

Φθινόπωρο θα πει μελαγχολία

Τον Αύγουστο που μου χρωστάς, τον ξέχασες

Τις θέσεις που κρατήσαμε, τις πέταξες

Δυο ξένα χέρια τώρα πια σε δέχονται

και τα αισθήματα μου επιστρέφονται

...Τ' αυγουστιάτικο φεγγάρι...

Μητροπανος
Στιχοι & μουσικη : Τοκας -Γραψας

ο γλαρος

2010-08-29T22:29:00.022+03:00

Ο χρονος κυλα..

Ψευτικη θαρρεις, τετοια ζωη, αφου μπορει να σβηνει ..σ ενα πρωι..

Ο χρονος κυλα..

Σαν σημερα.. Σαν σημερα, σημανε θανατος ..στην ζωη του..

Δυνατος. Τολμηρος. Αυστηρος. Σκληρος. Ωμος.

Ο χρονος κυλα..

Προχωρησαμε. Συνεχισαμε. Υπενθυμηση εγινες. Θυμηση και ελλειψη, που την λεν ..μνημοσυνο..

Κρυφη παρηγορια, σφιχτη αγκαλια, ..μου λειπεις..

Κάνει ζέστη στην Κόλαση?

2010-08-17T15:59:00.006+03:00

Είναι θλιβερό το πως η ανθρώπινη ψυχή μαραζώνει έπειτα από μια μικρή αλλά παρατεταμένη έκθεση στην απόγνωση. Όπου κι αν στρέψω το κεφάλι μου, κατήφεια και παραίτηση. Αν το καθημερινό άκουσμα των έντεχνα ενορχηστρωμένων δελτίων ειδήσεων επί έξι μόλις μήνες κατάφερε να αποδιώξει κάθε ψίγμα χαράς, ελπίδας και γαλήνης από τις ψυχές των Ελλήνων, τότε αναρωτιέμαι τι αποτέλεσμα θα είχε ένα ολέθριο γεγονός, ας πούμε ένας πόλεμος, μια γενική στράτευση, ή ένας βαρύς και γενικευμένος λοιμός.

Η βασική μέθοδος ελέγχου των μαζών είναι γνωστή και πολύ παλαιά. Εγχειρίδια από τα εβραϊκά απόκρυφα πρωτόκολα, το πόνημα του Sun Tzu, ο "Ηγεμόνας", τα κείμενα του Giulio Mazzarino, η σκέψη του Le Bon, ακόμα και μια προσεκτική ματιά στις μεθόδους του Goebels, αποκαλύπτουν το σχέδιο των εξουσιαστών απέναντι στην αφέλεια των εξουσιαζομένων.

Τα βήματα a posteriori φαίνονται τόσο απλά...

Πρώτα δελέασαν τις ψυχές με απολαύσεις, ηδονές και απατηλές χαρές. Επέτρεψαν στον κόσμο να απολαμβάνει χωρίς όριο, τον απομάκρυναν από την άισθηση του μέτρου του άριστου, του ωφέλιμου. Ινστιτούτα αισθητικής, προϊόντα περιποίησης, πολυθρόνες που κάνουν μασάζ, "κωλάδικα", ξαπλώστρες στις παραλίες, οκτώ αερόσακοι, ζάντες αλουμινίου, Chateubriand και Nighiri Sushi, αρμόζουν στον Έλληνα εργαζόμενο, όσο η φράση του αυτοκράτορα Νέρωνα, που όταν επιτέλους αποπεράτωσε την "Sublaquem" villa του με τις τρεις τεχνητές λίμνες και τα περισσότερα από 1000 δωμάτια αναφώνησε: "Τώρα επιτέλους θα ζήσω σαν άνθρωπος."

Και αφού η ψυχή έχασε το σφρίγος της από τις απολαύσεις, ήταν η ώρα να της αφαιρεθεί και η πίστη, ο μοναδικός φορέας ηθικής που υπήρχε στην καρδιά των Ελλήνων. Τα δελτία γέμισαν με αναφορές σε "κολασμένους" παπάδες, "παιδόφιλους" ιερωμένους, το φιλανθρωπικό έργο της εκκλησίας αγνοήθηκε και στη θέση αυτού τα πάθη μεμονωμένων διεφθαρμένων ανθρώπων προβλήθηκαν, ο ρόλος της εκκλησίας ως πηγη ελπίδας και ηθικού καθοδηγητή των Ελλήνων απετάχθη. Ο Έλληνας έχασε την πίστη του, κι όταν πλέον δεν έχεις Θεό να πιστέψεις, πιστεύεις σε ό,τι σου πουν. Η αναγραφή του θρησκεύματος απεδείχθη παραβίαση των προσωπικών δεδομένων, το να σε παρακολοθούν 20 κάμερες σε μια διαδρομή από το Σύνταγμα μέχρι τη Βουλιαγμένη πάλι, όχι...

Η αποστέρηση της οικονομικής ανεξαρτησίας ήταν το επόμενο βήμα. Ο Έλληνας είχε πάντα κομπόδεμα, ενώ δεν είχε χρέη. Με 1.000.000 ενεργούς χρηματιστηριακούς κωδικούς το 1999 και μέσες απώλειες μεγαλύτερες του 80%, υπολογίζεται πως κάθε ελληνικό νοικοκυριό έχασε περί τα 10.000 Ευρώ τα οποία δεν ανακτήθηκαν ποτέ. Στη συνέχεια, ο πακτωλός των φθηνών επιτοκίων έριξε τέτοια δάνεια στην αγορά που σήμερα, ανάμεσα σε 100 Έλληνες, ζήτημα να βρεθεί ένας χωρίς δανειακές υποχρεώσεις. Έτσι ο Έλληνας από οικονομικά ανεξάρτητος και με δικό του σπίτι, βρέθηκε χωρίς αποταμιεύσεις και με σπίτι υποθηκευμένο.

Η συνέχεια δεν είναι δύσκολο να πιθανολογηθεί. Όταν χρωστάς και δεν έχεις αποταμιεύσεις, η μόνη σου πηγή εισοδήματος είναι η εργασία σου. Προσπαθείς λοιπόν να τη διατηρήσεις με κάθε κόστος. Bingo! "Κάθε κόστος" σημαίνει πως θα δουλέψεις υπερωρίες που δεν θα πληρωθείς, θα δουλέψεις Σάββατοκύριακα, θα σου "φάνε" τη θερινή σου άδεια, ή θα σου τη δώσουν τον Μάϊο που θα σου είναι άχρηστη και τον Αύγουστο θα λιώνεις στους πυρωμένους δρόμους με ένα μαντήλι στο μέτωπο σαν τον Ψαρόγιαννο, θα κάνεις τον καραγκιόζη, υπομένοντας κάθε είδους προσβολή και εξευτελισμό, και αν κάνεις το σφάλμα να παραπονεθείς θα σου υποδειχθεί ευγενικά το κλασέρ με τα 6000 βιογραφικά που αναμένουν πρόσληψη.

Νοιώθεις τώρα ηλίθιος, κορόϊδο, σου την έφεραν, έτσι; Πόσο αφελής ήσουν;

Η επόμενη κίνηση των εξουσιαστών συνοψίζεται στο εξής: "Φταίμε Όλοι!" Αχαχαχαχαχαχαχα. Τι άλλο θα ακούσω μεγαλοδύναμε! Από τις αρχές του 2010, διαβάζω ακούω και βιώνω ένα κλίμα συλλογικότητας στην παρακμή άνευ προηγουμένου. Καθοδηγούν τον Έλληνα να πιστέψει πως φταίει εκείνος που ο Εφοριακός δεν ελέγχει τον φοροδιαφεύγοντα, πως φταίει εκείνος που ο "Ευαγγελισμός" έχει εξήντα διορισμένους κηπουρούς χωρίς καν κήπο, που ο Μαγγίνας είχε Πακιστανούς "φιλοξενούμενους", που η ιδιοκτησία Κυριακού στον Πόρο διαθέτει καταπατημένο αιγιαλό. Επίσης ο Έλληνας οφείλει να νιώσει πως φταίει που οι δρόμοι στη χώρα κοστίζουν έξι φορές περισσότερο από το σύνηθες, βράχοι πέφτουν στα Τέμπη και καταπλακώνουν διερχομενα αυτοκίνητα, αστυνομικοί πυροβολούν δεκαπεντάχρονους και τους σκοτώνουν, ενώ ο Χριστοφοράκος φεύγει σαν κύριος από τη χώρα και τελικά αθωώνεται.

Νοιώθεις πως φταίς ανόητε; Και βέβαια ΟΧΙ! Θέλεις να διαμαρτυρηθείς, να βγεις στους δρόμους, το αίμα σου βράζει.

Σχεδίου συνέχεια: "Δεν Υπάρχει Ελπίς. Κάτσε στ' Αυγά σου!" Οι αγανακτισμένοι πολίτες που βλέπουν τη ζωή τους να ευτελίζεται είναι "ταραξίες που παραμποδίζουν την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας". Οι συνταξιούχοι που χώνονται στους κάδους των σκουπιδιών στις λαϊκές για κανένα φύλλο μαρούλι και λίγο σπανάκι, παραλληλίζονται απευθείας με διακόσιους τραμπούκους που ρίχνουν μολώτοφ. Οι οποίοι τραμπούκοι έχουν τόση σχέση με την εργασία και την αγανάκτηση που τα νέα μέτρα έφεραν, όση ο Τζίγγερ με την Κανέλλη.

Τι σου έκαναν βρε φουκαρά; Σ' έμαθαν να ζεις με πράγματα που δεν χρειαζόσουν καν, που δεν τα ζήτησες και που δεν είχες να τα πληρώσεις. Σ' έβαλαν να δανειστείς γι αυτά και τώρα σ' έχουν στο χέρι. Δεν έχεις ηθικό απόθεμα μέσα σου, γιατί σου κλόνισαν την πίστη, δεν μπορείς να διαμαρτυρηθείς γιατί θα χάσεις και τα 1000 Ευρώ που παίρνεις. Μη διανοηθείς καν να βγεις στους δρόμους, θα είσαι ένας αλήτης ταραξίας, άσε που δεν θα καταφέρεις και τίποτα. Και επιπλέον: Για όλα αυτά είσαι ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΣ.

Θου Κύριε!

Κατά τα λοιπά, η επίθεση του Ισραήλ είναι κίνηση αυτοάμυνας, ενώ ο πεινασμένος Παλαιστίνιος που αγωνίζεται για πόσιμο νερό, τρομοκράτης. Τα μέσα ασχολήθηκαν με αυτό, όχι περισσότερο απ όσο χρειάζομαι για να κάνω ένα ζεστό μπάνιο, ενώ η μόνη πληροφορία που αποκόμισα από το συμβάν είναι πως το Ισραήλ έχει ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ στρατιωτικό εκπρόσωπο. Κι εσύ τώρα προχωράς με σουγιά απέναντι στο αυτόματο όπλο. Κα-κο-μοί-ρη!

"Και τι να κάνω;" μου απευθύνει την ερώτηση η καλή μου, τώρα που διαβάζει αυτό το κείμενο.

"Κάνε το δικό σου Πρόβλημα, Δικό τους", της απαντώ!

Αν χάσεις τη δουλειά σου αύριο είναι δικό σου πρόβλημα. Αν παραιτηθείτε όλοι αύριο, το πρόβλημα παύει να είναι δικό σου και γίνεται του εργοδότη. Αν καθυστερήσεις μια δόση, το πρόβλημα το έχεις εσύ. Αν για τρεις μήνες όλοι οι δανειολήπτες π.χ. της Eurobank καθυστερήσετε τις δόσεις σας, το πρόβλημα το αποκτά η τράπεζα. Αν δεν θέλεις να παραιτηθείς, πήγαινε στη δουλεια σου κανονικά και μην κάνεις τίποτα. Μείνε ακίνητος σαν τον Βούδα όλη τη μέρα. Αλλά όχι μόνος σου. Κάντε το όλοι μαζί στο τμήμα. Ένας εργαζόμενος είναι αναλώσιμος. Χίλιοι ταυτόχρονα όχι. Μια δόση σε καθυστέρηση είναι κάτι το τετριμμένο. Δέκα χιλιάδες ταυτόχρονα, αποτελούν συστημικό κίνδυνο.

Ξυπνήστε Επιτέλους!
απο τον ArTaXiA

Το Νόημα Εντός μου ( Μανώλης Μεσσήνης )

2010-06-04T14:26:00.003+03:00

..ροβολησαν..

2010-05-19T11:18:00.008+03:00

Εκεινη την αυγη, Τεταρτη ξημερωνε. Παραξενα, η τυχη τους εσυρε στο ιδιο κρεβατι.

Την σκεπασε, στοργικα.

-Θες καφε..? της ειπε και απομακρυνθηκε..

-Δεν κρυωνω, μουρμουρισε..

Αφησε το βλεμμα της, να χαθει.. εξω απ το παραθυρο, σε μια γωνια του καχεπτικου κηπου του. Αδροση..! Αγονη..! Μοναδικο στολιδι μια ξεραμενη πασχαλια, που την βολοδερνε ο αερας.. Συμπτωση: αγαπουσε πολυ τις πασχαλιες..

-Σου φερα καφε, της ειπε..

Ηπιε, μικρες γουλιες, ζαβλακωμενη 8αρρεις, απ την μακρυα νυχτα.. Δεν συλλογιζοταν τιποτα. Ουτε καν τα καθημερινα.. Αυτα που σουλατσαρουν στο μυαλο, καθε συγχρονης, Μαιρης Παναγιωταρα : φαγητο, καθαριοτητα, ψωνια κτλ

Ζουσε μια ..αβουλη ανια..

-Μ αγαπας? .. Χτες ολη μερα δεν προκανα να σου μιλησω, ειχες πελατες, σχολη κι οταν εσυ μπορουσες ειχα συνελευση. Αποφασισες..?

Επεσε αδυναμη στο κρεβατι.. Πανω στα μπουρδουκλομενα, θερμα ακομα σεντονια.. Εκλεισε τα ματια της.. Ενοιωσε ολη την αληθεια του..! Την θλιβερη αληθεια, της αγαπης του ..αυτην, που φανταζε να ξεγλιστρα πανω στην παθητικη αδιαφορια της..

-Δεν γινεται, δεν μπορω, στο λεω αυθορμητα..! Στις μερες, που διπλα μου, τοσο γλυκα υπαρχεις..

Μα.. Η ουσια, δεν αλλαζει.. οσο φτιασιδομενη κι αν ειν η εκφραση.. Δεν γινεται ανοδυνη η αρνηση.. Δεν γινεται φρουφρουδατη η πικρα..! Δεν γινεται γλυκο το φαρμακι.. Ισως καψαλιστηκε..!

Ισως τρανταχτηκε η καρδια του, συ8εμελα..! Ισως..! Ισως..! Κι ομως..! Δεν εδειξε να τρομαζει, να πανικοβαλεται..! Δεν εδειξε καν εναν καποιον ρογχο απελπισιας.. Ουτε καν επιφυλακτικοτητα, καχυποψια..

Με φωτεινο βλεμμα, χαμογελοντας της ειπε : Στραβαδι μου..! Καταδικια μου εγωιστρια.. Ανασα περνω απ τις πνοες σου.. Δεν βιαζομαι..

Τον ειδε, με βεβαια βηματα να ετοιμαζεται για την δουλεια.. Το λιγοστο φως, της συννεφιασμενης μερας, αγκαλιασε θαμπα την εικονα του, εκεινη ομως οχι..

Ηταν ο φοβος του τρελου..! Ο παρανοικος της τρομος..! Ο ιδιοτυπος, παραξενος, ακαταλογιστος ερωτας της..! Η αμυνα της..! Ο ασυνειδητος, φαυλος κυκλος της ..που την συνοδευε..

ReaL

2010-05-17T15:42:00.011+03:00

Ηταν άπιαστο όνειρο.

Ένας αριθμός που τον έβλεπε αλλά δεν μπορούσε να μπει στα δικά του μέτρα.
Σαν τη τετραγωνική ρίζα του -2 ενα πράγμα.

Κάθε μέρα τη συναντούσε στο πρωινό του ξεκίνημα για την δουλειά.

Δεν μπορούσε να την προσεγγίσει όμως. Ορατή και ασύλληπτη ταυτόχρονα.Το μυαλό του δούλευε σε κόκκινες στροφές. Λύση δεν εβρισκε.

Έλειπε ο συνδετικός κρίκος. Αυτό το κάτι που θα διευκόλυνε την συνύπαρξη.Να συνδέσει το φανταστικό , την ρίζα του -2 , με την πραγματικότητα. Τα νούμερα που γνωρίζουμε. Το 1 , το -1 , τα τρία τέταρτα.

Στον ύπνο του ήρθε φλασιά. Αυτή ηταν το i. Το i-mage , το φανταστικό. Αυτός το R , το Real , το πραγματικό. Πως να συναντηθούν? Αν όμως αριθμούσε το φανταστικό μέρος?

Ένα φανταστικό , δύο φανταστικά , τρία φανταστικά κ.ο.κ

Έβγαινε ένα περίεργο αλλά κατανοητό άθροισμα. Ας πούμε τρία φανταστικά μέρη και ένα πραγματικό. Το άθροισμα αυτό το ονόμασε μιγαδικό.

Το επόμενο πρωί μουρμούρισε την νέα λέξη καθώς την προσπερνούσε. Ήταν η πρώτη φορά που την έκανε να κοντοσταθεί. Στο βλέμμα της διέκρινες την απορία. Της εξήγησε.

Κι έγιναν αχώριστοι

Ο ψεύτης

2010-05-11T16:08:00.005+03:00

Η πολη ειναι μικρη.

Αυτο ομως δεν με 'μποδισε να τη κοψω στα δυο.

Κυκλοφορω και στα δυο κομματια της.

Μονο που ειναι απολυτως ξεχωριστα και το ενα δεν ξερει τι κανω στο αλλο.

Στο ενα με ξερουνε Ακη και στ' αλλο με ξερουνε Sexto.

Τα ιχνη μου χανονται για τη μιση πολη μολις περναω στην αλλη μιση.

Μια λεπτη επιχειρηση επιβιωσης.

Ωρες ωρες καθομαι στην ακρη του ενος μισου, στη γραμμη του συνορου και νιωθω τον ιλιγγο. Το ενα μαγουλο μου νιωθει τον αερα και το αλλο τη βροχη. Το ενα ματι ανοιχτο το αλλο κλειστο.

Η σκηνοθεσια μου ειναι καταπληκτικη. Οντας ο μονος θεατης της μπορω να σας το εγγυηθω.

Μ' αγαπουν και με μισουν ταυτοχρονα. Κι εδω κι εκει. Μισος και αγαπη εις διπλουν. Αδιαφορια εις διπλουν. Μετανοια εις διπλουν.

Διαλεγω το ειδος της αγαπης και το ειδος της αδιαφοριας.

Πεταγομαι σα ν' αλλαζω πουκαμισο.

Ιδια ειναι η εμφανιση μου, μη σε ξεγελα.

Σε κανενα απο τα δυο δεν παω γυμναστηριο και σε κανενα δε ειμαι χορτοφαγος για να σου δωσω μια ιδεα.

Ιδιος μπαινοβγαινω. Καμια φορα με ανακατεμενα τα μαλλια απο τον ανεμο της μιας πλευρας. Ή με τις σταγονες της βροχης της αλλης στη πλατη.

Που ησουνα, μου λενε.

Εδω , να διπλα, τους λεω. Κι αυτοι νομιζουν οτι καταλαβαινουν.

Δεν υπαρχει τιποτα πιο ασχημο απο ενα παθητικο ηθοποιο. Καθεται και κοιταζει ανημπορος ν' αλλαξει τη ροη. Το ξερω αυτο.
Μιας και ολα ειναι θεατρο πρεπει να παιξουμε ομως.
Σκληρα δουλευω εγω. Παιζω σε δυο.

Καποτε κι οι δυο πλευρες της πολης κοιμουνται.

Εγω ομως οχι.

Με διακοσια τρεχω στην ασημενια ακτη. Βγαζω και τα δυο μου πουκαμισα και τ'αφηνω στην αμμο. Κοιταω τη σκοτεινια τ' ουρανου πως ακουμπαει αυτη το πελαγος.

Πως ο οριζοντας αλλοιωνεται, πως σιωπη και βουητο αλλαζουν ορους.

Ειμαι στη μεση.

Μ' ενα τριμμενο παντελονι.

Θεατης.

Κανενας ρολος.

αχαρακτηριστοι & αταξινομητοι

2010-05-05T18:18:00.001+03:00

Ελλαδα..! Αποτελειται απο Ελληνες..! Ελληνες..! Εμας..!

Ε8νος..! Με προτερηματα και ελαττωματα, αλλοτε εμφυτα αλλοτε επικτητα..!

Λαος..! Ευφυης, ευστροφος. Δραστηριος, φιλοξενος, φιλοπονος. Φιλελευ8ερος, τολμηρος, φιλοκαλος. Μεγαλοψυχος.. αλλα και εγωιστης. Θερμοκεφαλος.. Ανιπομονος.. Αμε8οδος.. Επιπολαιος.. Πεισματαρης.. Ευερε8ιστος.. Φιλονικος.. Ευμεταβολος πολτικολογος..

Ειμαστε..!
Ειμαστε, για δες ..ενα ασυλληπτο κραμα, απο αρετες και βλακια..

Με8υσμενοι απο λαμπροτητα, γινομαστε στοχος οβιδων..Τετιοι ειμαστε..!

Ονομασαμε δικαιο τον Αριστειδη και τον εξοστρακισαμε.. Θαυμασαμε τον Θεμιστοκλη και τον διωξαμε.. Αναδειξαμε τον Σωκρατη και τον δηλητηριασαμε.. Στησαμε Βυζαντιο και το τουρκεψαμε.. Φεραμε το 1821 και το αφησαμε να διακυδευτει το 1897.. Δημιουργησαμε το 1909 και το ξεχασαμε.. Καναμε τριπλασια την Ελλαδα και την κηδεψαμε..

Τετιοι ειμαστε..!
Παραξενοι, ατι8ασοι, περιεργοι,μετεωροι.. αστα8εις.. Λαος με ψυχολογια, αχαρακτηριστη..

Τετιοι..!
Που δεν χωραμε σε ταξινομησεις.. Δεν ειμαστε ουτε για Λυπηση, ουτε για Θαυμασμο..

ΑΥΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ..!

εν πλω

2010-05-05T11:25:00.004+03:00

Στο βάθος κρύο πολύ
πιο πέρα το χιόνι πυκνό
δεν μπορώ να βαδίσω ορθός ,
Θα σκοντάψω!!!!!

Στην άκρη χαράδρα βαθειά
σκεπασμένη με χιόνι πολύ
Την ημέρα που ο πόνος περνά
στη σιωπή!!!!

Και ο ήλιος κρυμμένος βαθειά
Μακριά από μένα πολύ
Το φεγγάρι αχνό σε σκοπό
Την αυγη!!!

Λίγο χάδι αγάπη ,στοργή
Που δεν ένιωσα τόσο πολύ
Όταν έλεγα….. είμαι μικρός
Μες το σώμα!!!

Της αγάπης ποτάμι βαθύ
Κατεβαίνει το δρόμο γοργά
Παρασέρνει στο διάβα πολλούς
Και πληγώνει!!!!!

Ίσως κάπου κάποια φορά
Μια γοργό κάπου στα ανοιχτά
Με κατέβασε πολύ χαμηλά
Στα βαθειά !!!

Και δεν ξέρω την λύση σ αυτό
Μα μπορώ πάντα ν’ ακολουθώ
Της καρδιάς τον τρελό τον ρυθμό
Με σκοπό!!!!

Το μυαλό μου δεν θέλει … μπορεί
Την κάρδια μου να ακoλουθεί
Στο σκοτάδι μα και στον γκρεμό
Γιατί ήταν κάπως γοργό!!!!

Κάποια άλλη φορά δυστυχώς
Δεν περίμενα να ‘μαι πιστός
Γι άλλη μια φορά πιο σωστός
Στο σκοτάδι!!!

Τώρα οι μέρες περνούν με νοτιά
Σε μια βάρκα δίχως κουπιά
Το Σάββατο πρωί στην σχολή
Με πανιά!!!

του Παντελη Γκατσου (πρωτοεμφανιζομενος και τον ευχαριστουμε;)

υπαινιγμος

2010-05-02T16:24:00.004+03:00

Το παρελ8ον, παλιο δεν εγινε.. Κι ας κυλουν οι μερες κι ας τρεχουν, κι ας χανονται.. Γιναν τα πα8η σου υπογεια, σε κλεισαν, γιναν τα χαη σου, μπετον.. πλακοστρωσαν κα8ε πορεια..

Στα λαθη σου, προστιχος δανειστης. Ανεντιμος..

Σε οσα δεν επιασες και σου ξεφυγαν, σε οσα δεν εζησες και πε8αναν, σε οσα δεν κερδισες και χαθηκαν.. Ανικανος..

Σκυφτος και μονος.. Πετρωσες..

Μονος μεγαλωσες, σκληρυνες.. Μονος περπατησες, παραστρατησες..

Κρατησες μα δεν αγαπησες..! Δικαιω8ηκες μα δεν σω8ηκες..

Τερας, αταραξιας.. Μονος..! Μονος..! Μονος..!

Εργατική Πρωτομαγιά

2010-05-01T13:56:00.006+03:00

Η Εργατική Πρωτομαγιά ή Παγκόσμια Ημέρα των Εργατών γιορτάζεται ανά τον κόσμο με διαδηλώσεις και πορείες, με σκοπό την προβολή των κοινωνικών και οικονομικών επιτευγμάτων της διεθνούς εργατικής τάξης.Καθιέρωση της Πρωτομαγιάς

H 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Eργατών στις 20 Ιουλίου 1889 κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δευτέρας Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του Μακελειού του Σικάγο το 1886, όπου η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών που διαμαρτύρονταν υπέρ της διεκδίκησης της οκτάωρης εργασίας και καλύτερων εργασιακών συνθηκών.

Ωθούμενοι από τις πετυχημένες διεκδικήσεις Καναδών συντρόφων τους, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886. Βασικό τους αίτημα αποτελούσε το οκτάωρο, καθώς την περίοδο εκείνη δεν υφίστατο στις ΗΠΑ κανονιστικό εργασιακό πλαίσιο και οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να εργάζονται αμέτρητες ώρες, ακόμα και Κυριακές.

Στη δυναμική πορεία του Σικάγο έλαβαν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι, ενώ περίπου 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια συμμετείχαν στην απεργία.

Οι βίαιες συμπλοκές έλαβαν χώρα τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Μαΐου, στην πλατεία Χέιμαρκετ του Σικάγο, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης προς συμπαράσταση των απεργών, στην οποία συμμετείχαν ενεργά μέλη του αναρχικού κινήματος. Παρά τον ειρηνικό χαρακτήρα της πορείας, η αστυνομία έλαβε την εντολή να διαλύσει με τη βία την κινητοποίηση. Στις συμπλοκές που ακολούθησαν, άγνωστος από το πλήθος πέταξε προς τις αστυνομικές δυνάμεις μία χειροβομβίδα, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες.

Σε απάντηση, οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν τους συγκεντρωμένους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις διαδηλωτές και σημαντικός αριθμός τους να τραυματιστεί. Στη συμπλοκή έχασαν τη ζωή τους και άλλοι έξι αστυνομικοί από πυρά, χωρίς να εξακριβωθεί η προέλευσή τους. Την προηγούμενη μόλις ημέρα, επιπλέον 4 διαδηλωτές είχαν σκοτωθεί από τις αστυνομικές δυνάμεις.

Οκτώ συνδικαλιστές καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό για τη βομβιστική επίθεση που προκάλεσε το θάνατο του αστυνομικού. Μοναδικό επιχείρημα του εισαγγελέα, Τζούλιους Γκρίνελ, εναντίον τους ήταν η ενθάρρυνση του άγνωστου βομβιστή από τους λόγους που εκφώνησαν. Ως εκ τούτου, κρίθηκαν ένοχοι για συνωμοσία και θανατώθηκαν.

Η Πρωτομαγιά ανά τον κόσμο

Την επίσημη καθιέρωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς από το ιδρυτικό συνέδριο της Δευτέρας Διεθνούς ακολούθησε η πρόταση του Ρέιμοντ Λαβίν, η οποία καλούσε σε διεθνή κινητοποίηση την ημέρα της επετείου των γεγονότων του Σικάγο το 1890. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν τόσο μεγάλη, με αποτέλεσμα οι διαδηλώσεις της 1ης Μαΐου να λάβουν έκτοτε ετήσιο χαρακτήρα.

Ως γιορτή αφιερωμένη στους αγώνες των εργατών και στο σοσιαλιστικό κίνημα, η Πρωτομαγιά αποτελεί μία τεράστιας σημασίας επίσημη γιορτή για χώρες όπως η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, η Κούβα και τα πρώην Σοβιετικά κράτη. Οι εορτασμοί περιλαμβάνουν συνήθως μεγαλειώδεις λαϊκές και στρατιωτικές παρελάσεις.

Η σοβιετική Πρωτομαγιά σημαδευόταν από τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στο κέντρο της Μόσχας, η οποία διέσχιζε και την Κόκκινη Πλατεία, όπου βρίσκονταν ο εκάστοτε γενικός γραμματέας, η κυβέρνηση και όλο το Ανώτατο Σοβιέτ και παρακολουθούσαν μια αληθινή επίδειξη δύναμης.

Στη Βραζιλία, η μέρα των εργατών είναι επίσημη γιορτή που γιορτάζεται από τα συνδικάτα με ολοήμερες εκδηλώσεις.

Στην Ιαπωνία, παρά το γεγονός ότι η Πρωτομαγιά δεν έχει οριστεί επίσημα ως εθνική αργία από την κυβέρνηση, επειδή ημερολογιακά συμπίπτει με τη λεγόμενη χρυσή εβδομάδα των αργιών, είτε δίνεται από του εργοδότες ως αργία είτε λαμβάνεται ως άδεια άνευ αποδοχών από την πλειονότητα των Ιαπώνων. Σκοπός δεν είναι η συμμετοχή σε μαζικές διαδηλώσεις για τον εορτασμό της ημέρας, αλλά συνήθως, η προσωπική ξεκούραση. Συνήθως, ανήμερα της Πρωτομαγιάς, τα μεγαλύτερα εργατικά συνδικάτα διοργανώνουν πορείες και κινητοποιήσεις στο Τόκιο.

Στο Νεπάλ, η Πρωτομαγιά αναγνωρίστηκε ως εθνική αργία το 2007, παρότι γιορτάζεται στη χώρα από το 1963.

Η γερμανική Πρωτομαγιά αποτελεί μία σημαντική ημέρα, όπου παραδοσιακά τονίζεται η πολιτική σημασία την ημέρας στις περισσότερες περιοχές της και αναφέρεται συνήθως ως «Ημέρα των Εργατών». Μαζικές ετήσιες διαδηλώσεις λαμβάνουν χώρα στο Βερολίνο, οι μεγαλύτερες από τις οποίες διοργανώνονται από εργατικά συνδικάτα και πολιτικά κόμματα.

Οι ΗΠΑ και ο Καναδάς είναι οι μοναδικές χώρες στις οποίες ως Ημέρα της Εργασίας δεν εορτάζεται η Πρωτομαγιά, αλλά η πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου. Το 1894, ο εορτασμός της Ημέρας της Εργασίας έγινε νόμος του κράτους των ΗΠΑ, με απόφαση του Κογκρέσου και νόμος του Καναδά με απόφαση του Kοινοβουλίου της χώρας. Στόχος ήταν η αποφυγή της ταύτισης των εργατικών κινημάτων με την αριστερά της χώρας στην οποία είχαν συμβεί τα γεγονότα του Σικάγου.

Η ελληνική Πρωτομαγιά

Η πρώτη ελληνική κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε το 1893 από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη. Περίπου 2.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο και διαδήλωσαν υπέρ της οκτάωρης εργασίας, της καθιέρωσης της Κυριακής ως αργίας και της κρατικής ασφάλισης για θύματα εργατικών ατυχημάτων.

Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα, το οποίο επέδωσαν στον Πρόεδρο της Βουλής την 1η Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Η κωλυσιεργία του προέδρου της Βουλής να το εκφωνήσει προκάλεσε τη μεγαλόφωνη αντίδραση του Καλλέργη, με αποτέλεσμα να συλληφθεί, με εντολή του προέδρου, για διατάραξη της συνεδρίασης. Ο Καλλέργης ξυλοκοπήθηκε και μεταφέρθηκε στο αστυνομικό τμήμα, όπου παρέμεινε για δύο μέρες. Λίγες μέρες αργότερα, καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ημερών.

Χρειάστηκε να περάσουν 17 ολόκληρα χρόνια, ως το 1911 που γιορτάστηκε και πάλι η εργατική Πρωτομαγιά. Στο διάστημα αυτό ξέσπασαν μεγάλες απεργίες σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας και σε πολλούς κλάδους, ενώ πολλά σωματεία και δευτεροβάθμιες οργανώσεις δημιουργήθηκαν.

Το 1911, η Φεντερασιόν Θεσσαλονίκης αναλαμβάνει τη διοργάνωση της εργατικής Πρωτομαγιάς στη Θεσσαλονίκη. Οι αστυνομικές δυνάμεις επεμβαίνουν και συλλαμβάνουν τους πρωτεργάτες, ανάμεσα σ´αυτούς τον Μπεναρόγια, που εξορίζεται στη Σερβία.

Την ίδια χρονιά, στην Αθήνα, αποφασίζεται να γιορταστεί εκ νέου η Πρωτομαγιά με πρωτοβουλία του Ν.Γιαννιού στο Μετς, με κεντρικό σύνθημα «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες ύπνο». Η Αστυνομία οδήγησε τους Γιαννιό, Αποστολίδη και Παπαγιάννη στα γραφεία της γιατί «δεν είχαν άδειαν», όπου τελικά αφέθηκαν ελεύθεροι.

Η πρωτομαγιά γιορτάζεται ξανά το 1919 σε 12 πόλεις πανελλαδικά, ένα χρόνο μετά την ίδρυση της ΓΣΕΕ. Στο μεταξύ, ψηφίστηκε ο Ν.281/1914 «περί Σωματείων» με τον οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι και τα σωματεία αρχίζουν να αποκτούν καθαρά εργατικό χαρακτήρα.

Σήμερα, βάσει νόμου, οι αργίες διακρίνονται σε αυτές που έχουν καθοριστεί ως ημέρες υποχρεωτικής αργίας, κατά τις οποίες απαγορεύεται κάθε βιομηχανική, βιοτεχνική, εμπορική εργασία και κάθε επαγγελματική εν γένει δραστηριότητα, καθώς βέβαια και η απασχόληση των μισθωτών, και ως ημέρες προαιρετικής αργίας, στις οποίες επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια του εργοδότη η λειτουργία της επιχείρησης και η απασχόληση ή μη των μισθωτών που απασχολούνται από αυτόν.

Η 1η Μαΐου, σύμφωνα με το άρθρο 1 του Α.Ν. 380/68, αποτελεί υποχρεωτική αργία, όταν κηρύσσεται ως τέτοια με απόφαση του υπουργού Απασχόλησης, διαφορετικά εντάσσεται στις προαιρετικές αργίες. Φέτος, με υπουργική απόφαση, η 1η Μαΐου, ορίστηκε ως ημέρα υποχρεωτικής αργίας.

Φωτογραφία: www.flickr.com, χρήστης The Library of Congress /
Πηγη:Ιουλία Κιλέρη http://tvxs.gr/node/9942

Μονόλογος

2010-04-23T11:52:00.010+03:00

- Θελω να σε ρωτησω

- Πως με βρηκες?

- Μεσα απο τις λεξεις

- Υπαρχει κατι που ν' αξιζει να μαθεις?

- Αν ειναι πιο σημαντικο η χαρα απο τη γνωση.

- Ναι ειναι, αρκει μονο να μη σε τυφλωνει.

- Υπαρχει καποιο οριο, καποιο τελος στο να μ' αρεσουν τα πρωινα, η βροχη και τα προσωπα των ανθρωπων.

- Δεν υπαρχει αλλα ποτε δε θα το μαθεις.

- Και οι καθρεφτες?

- Πως αλλιως θα καταλαβαινες τους αλλους?

- Εσυ γιατι κρυβεσαι?

- Μονος σου μιλας.

Kι’ όλο να λες, να λες, στα θάμβη της νυκτός
για ένα –με γυάλινα πανιά– πλοίο που πάει
όλο βαθειά, όλο βαθειά, όσο που πέφτει εκτός :
όξ’ απ’ τον κύκλο των νερών –στα χάη.

Γιάννης Σκαρίμπας (Ουλαλούμ, 1936)

H aναρτηση ειναι του Αρη & τον ευχαριστω ;)

αγνοια οριων

2010-04-20T14:54:00.002+03:00

-"8ες να παλεψουμε? Αρχισε αν σου βαστα!"

Λιγο αργοτερα:
-"Αυτος εκανε την αρχη, εγω δεν φταιω?"

Οι καβγαδες σας ηταν παντα αυτης της μορφης, μα ποτε δεν κρατησαν πολυ..

Μετα απο λιγο συμφιλιονοσασταν. Αλλα και παλι, μπορει να ..τα χαλουσατε.. Αρκει να τολμουσε ενας σας, να διαφωνισει, σε κατι, οτιδηποτε..

Ησουν του υπερ8ετικου.
Ο δικος μου.. Ο πιο καλος μου, ο πιο αγαπημενος μου.. Εισαι ο πιο ηλι8ιος, εισαι ο πιο μεγαλος ψευτης.. κτλ κτλ

Γενικη αποψη, σαλεμενη..!
Ξενοιαστη σχεση.. Παιδικες ψυχες..! Ναι.. ψυχικες δια8εσεις παιδιου..! Λογια πλημμυρισμενα απο χαρα και πονο..! Λογια που καποτε, δεν ειν να τα πολυπερνεις σοβαρα.. Οι εντασεις ηταν παντα μικρης διαρκειας..

Χαρες - λυπες,- κλαμα - γελιο,συμπα8εια - αντιπα8εια, εναλλασομενα..

Μα τωρα.. Τι γινεται τωρα?!?

που λες:
-8ελω να απαλλαγω απ την επιδραση σου.. Σχεδον τα εχω καταφερει..

και λεει:
-Νομιζεις..!!! Μολις ακουμπισεις την πλατη σου πανω μου, 8α ξεκουραστεις .. ευχαριστα..

Μοιαζει..
μοιαζει σαν ενα φυσιολογικο, ενα φυσιολογικο παιχνιδι αναμετρησης..
Γεγονος: τα παιδια, χρειαζονται ..παιδια.. :p

Μη πατατε το πρασινο

2010-04-19T11:57:00.009+03:00

Μονο στις ελληνικες πολεις, υπαρχουν πινακιδες, σε χωρους πρασινου, οπου απαγορευουν την εισοδο (!)..

Μεγαλη πολυτελεια, τα παγκακια τις ακρες..
Εκει συνη8ως συναντας γερους να τον περνουν (τον υπνακο τους). Παιδακια να κα8ονται φρονιμα, γεματα εκλη3η και απορια να αναρωτιουντε "ετσι 8α γινουμε κι εμεις καποτε?"

Απο8ημενη ταση, για δραση και περιπετεια. Επιταγη του ε3ωραισμου της πολης.. Τσιμεντο, επιταγη μοντερνας κατασκευης..

..προκλητικο γρασιδι..

ταλεντο διαστασεων χχχL

2010-04-14T19:26:00.005+03:00

Ναι..! Τον ζηλευω..! Εχει ταλεντο..! Ξερει να ζει..!

Εχεi την εμφυτη ταση να μοιραζεται, να τσαλακωνεται, να κανεi το κεφι του, ακομπλεξαριστα..!

ΝΑΙ.. ειν αυτος που τελικα εκτιμα σωστα, λογια, καταστασεις, προσωπα και πραγματα..!

Δεν εχει υποψιες, δεν νοιω8ει κυνδινο, δεν φανταζει αστα8ης.. Καμια ανασφαλεια, κανενα ιχνος απαισιοδοξιας, καμια απειλη..

Μα, δεστε τον, ακομα και στην σκληρη κριτικη της Μανωλιδου: ειστε οτι χειροτερο εχω δει..
Λεει: Σας καταννοω. <--- !!!!!!!!!!!!!

Το κριμα ειναι μονο δικο μας..! Για ολους εμας.. που (ταχα μου) απο παιδεια και πειρα γιναμε καχυποπτοι, επιφυλακτικοι στα κεφια μας, στο ονομα του ρεαλισμου..