Οργή & Θλίψη

Σ΄ ένα μαγεμένο βασίλειο, όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να φτάσουν, ή ίσως όπου οι άνθρωποι μεταφέρονται αδιάκοπα, χωρίς να το καταλαβαίνουν…

Σ΄ ένα βασίλειο μαγεμένο, όπου τα αφηρημένα πράγματα γίνονται χειροπιαστά…

...Ηταν μια φορά κι έναν καιρό....

...Μια πανέμορφη λίμνη

Ηταν μια λίμνη με νερά κρυστάλλινα και καθαρά, όπου κολυμπούσαν ψάρια όλων των χρωμάτων κι όπου όλες οι αποχρώσεις του πράσινου λαμπύριζαν διαρκώς…

Ως εκείνη τη μαγική και διάφανη λίμνη, έφτασαν η θλίψη και η οργή για να κάνουν μπάνιο παρέα

Κι οι δυο έβγαλαν τα ρούχα τους και γυμνές, μπήκαν στη λίμνη.

Η οργή, που βιαζόταν (όπως συμβαίνει πάντα στην οργή χωρίς να ξέρει γιατί), έκανε μπάνιο στα γρήγορα κι ακόμα πιο γρήγορα βγήκε από το νερό…

Αλλά η οργή είναι τυφλή, ή τέλος πάντων, δεν βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα. ΄Ετσι, γυμνή και καθαρή, φόρεσε βγαίνοντας απ' το νερό, το πρώτο ρούχο που βρήκε...

Και συνέβη εκείνο το ρούχο να μην είναι το δικό της. αλλά της θλίψης…Κι έτσι, ντυμένη θλίψη, η οργή έφυγε.

Πολύ ήρεμη, πολύ γαλήνια, διατεθειμένη όπως πάντα να παραμείνει σε όποιο μέρος βρίσκεται, η θλίψη τελείωσε το μπάνιο της και χωρίς καμιά βιασύνη, ή καλύτερα, χωρίς συναίσθηση του χρόνου που περνάει, τεμπέλικα και αργά, βγήκε από τη λίμνη.

Στην αρχή συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα της δεν ήταν πια εκεί.

Όπως όλοι ξέρουμε, αν υπάρχει κάτι που δεν αρέσει καθόλου στη θλίψη, είναι να μένειγυμνή. ΄Ετσι φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε δίπλα στη λίμνη:

...το φόρεμα της οργής.

Λένε ότι από τότε, πολλές φορές συναντάμε την οργή τυφλή, σκληρή, τρομερή, θυμωμένη. Αλλά αν σταματήσουμε για λίγο και κοιτάξουμε καλύτερα, καταλαβαίνουμε ότι αυτή η οργή που βλέπουμε είναι μόνο μια μεταμφίεση κι ότι πίσω από την όψη της οργής, στην πραγματικότητα, κρύβεται η θλίψη...

Από το βιβλίο «Ιστορίες να Σκεφτείς» του Χόρχε Μπουκάι...

Δεν σε θέλω...

Του είχε δείξει πόσο της άρεσε και τον είχε επίσης πλησιάσει μιλώντας του στο Chat δυο-τρεις φορές που τον είχε δει on line.

Αυτός , την άφηνε και την παρατηρούσε να του μιλά , αφήνοντας ελεύθερη την κουβέντα να δημιουργεί δονήσεις θέλοντας να διαπιστώσει αν ήταν ικανή, στις υπόνοιες του για τις κινήσεις του σώματος της και τη δύναμη τους πάνω στο δικό του.

Η διαπερατότητα της μέσα του ήταν ελάχιστη, η συγκίνηση είτε της φαντασίας του είτε του κορμιού του δεν ήρθε, την άφησε να παραπαίει μέσα στο παιχνίδι της γοητείας της μέσω εξηγήσεων που η υπερβολική ευγένεια τους στράγγιζε τον ήδη ελάχιστο μεταξύ τους ερωτισμό. Μια λύπη που ένοιωσε στα μάτια της, κάποια συμπάθεια του προκάλεσε, συναίσθημα ολωσδιόλου αντίθετο από αυτό που η κοπέλα θα επιθυμούσε, αν και μες στην απελπισία της το άρπαξε και αυτό, δυσχεραίνοντας κι άλλο την ήδη δεινή θέση της απέναντι στις προσδοκίες της.

Δεν είχε φυσικά ν' απολογηθεί για τίποτα, αυτά συμβαίνουν κάθε μέρα, και ο ίδιος ήταν υποκείμενο απορρίψεων που τον ενοχλούσαν.

Απρόσμενα όμως η Άντζελα επέμεινε και συνέχιζε την πολιορκία.

Και αν στην αρχή αρχή ένιωσε την κολακεία από την συμπεριφορά της στη συνέχεια ήταν μόνο ενόχληση, φρόντισε μάλιστα να την δείχνει αν και με υπαινιγμούς μόνο ή με μονολεκτικές απαντήσεις ή στην υποκριτική του ότι δεν την έβλεπε να απαντήσει.

Και η επιμονή της συνέχιζε αλλάζοντας εντάσεις, ρυθμό και μέσα. Η κολακεία του εγώ του υποχώρησε σε εκνευρισμό και δυσανεξία. Πολύ σύντομα την έβλεπε κι απέφευγε να τις μιλήσει , ήταν αποφασισμένος ν' αλλάζει σχέδια και προορισμό παρά να υποστεί την έντονα εκτεθειμένη θηλυπρέπεια της μόλις τον αντιλαμβανόταν. Έπρεπε και η ίδια να το καταλαβαίνει ότι όλα τα τεχνάσματα της πλέον λειτουργούσαν εις βάρος της, ενάντια και στη πιο μικρή της ελπίδα. Επόμενο στάδιο στην κατηφορική της κλίμακα μέσα του ήταν η καθαρή αποστροφή.

Για το διάστημα αυτό που η ενόχληση του από τις τυχαίες συναντήσεις τους μεγάλωνε αποφάσισε να μην μένει σπίτι και να φεύγει με το αυτοκίνητο σε μακρινές βόλτες μακριά από το laptop. Σε μια μάλιστα απ' αυτές βρήκε κι ένα σημείο μπροστά στη θάλασσα που του άρεσε πολύ και άρχισε να πηγαίνει εκεί κάθε μέρα, να παρκάρει το αυτοκίνητο κάτω από ένα γυρτό πεύκο και με κλειστά όλα τα παράθυρα και γυρτό το κάθισμα του, να βλέπει τα κύματα να χαϊδεύουν αδιάφορα την άμμο, τα δένδρα να πάνε και να 'ρχονται με ρυθμούς ακανόνιστους στον δυνατό αέρα.

Το θέαμα αυτό του άρεσε, τον ηρεμούσε, τον νανούριζε. Ο ύπνος του ερχόταν σιγά σιγά και αυτός είχε μαθητεύσει να μην του εναντιώνεται, τα μάτια του έκλειναν και η τελευταία εικόνα τους ήταν άμμος να στροβιλίζεται, θάμνοι να χορεύουν καρφωμένοι στη γη, βάρκες που τέντωναν τα σχοινιά τους, νάιλον σακούλες που σήκωνε ο αέρας ψηλά και τις έστελνε στο νερό.

Και ήταν ελαφριοί αυτοί οι ύπνοι, ευπρόσδεκτοι, ηρεμιστικοί.

Κι ανέπτυξε ένα βαθμό ανοσίας και δεν τον ενδιέφερε αν άλλα αυτοκίνητα πάρκαραν δίπλα του, αυτός στο μισοξαπλωμένο του κάθισμα δεν ήθελε τίποτα, μόνο να βλέπει τα δένδρα χωρίς ήχο να χορεύουν και τα πλαστικά να στροβιλίζονται και να φεύγουν μακριά.

Όταν εκείνο το σούρουπο άνοιξε τα μάτια του, ανασήκωσε λίγο το κάθισμα. Στύλωσε το βλέμμα του μπροστά - ο αέρας συνέχιζε τη δουλειά του- και μετά γύρω για να δει σε απόσταση δέκα περίπου μέτρων ένα άλλο αμάξι παρκαρισμένο.

Δεν ενοχλήθηκε, άναψε ένα τσιγάρο και φύσηξε τον καπνό στο τζάμι.

Ένιωθε τον δυνατό αέρα και την βροχή να τραντάζει το αυτοκίνητο του ακανόνιστα με ξαφνικές ριπές και απόλαυσε τη μόνωση του. Κάποια στιγμή γύρισε ασυναίσθητα και κοίταξε πάλι το δίπλα του το παρκαρισμένο αυτοκίνητο.

Στην αρχή νόμισε ότι η ανεπαίσθητη κίνηση του ήταν επίσης από τον δυνατό αέρα αλλά σε λίγο πρόσεξε ότι είχε μια περιοδικότητα, ήταν μια κανονική ταλάντωση που του έστειλε ένα υπόγειο αλλά γνωστό σήμα. Ερεθίστηκε, και με μια έκπληξη που εύκολα παραμέρισε άφησε τη φαντασία του ελεύθερη και μετά βάλθηκε να κοιτάει πιο προσεκτικά.

Η ταλάντωση συνεχιζόταν, και κατά διαστήματα γίνονταν και πιο έντονη.

Κάποιο σώμα σχηματίστηκε πίσω απ' το τζάμι, που μετά χαμήλωσε, μετά ξανανέβηκε για να ενώσει την παλινδρόμηση του με αυτή του αυτοκινήτου.

Το έβλεπε καθαρά αν και σκοτεινό μέσα στο περίγραμμα του, την κίνηση των γοφών, τη δύναμη της μέσης, την σταθερότητα των ώμων, την προσήλωση του κεφαλιού.

Μετακινήθηκε στη θέση του συνοδηγού να κερδίσει αυτό το πολύτιμο μισό μέτρο.

Ο άνδρας στο άλλο αυτοκίνητο έπιασε την κίνηση του και χαμήλωσε τελείως και κρύφτηκε.

Τρόμαξε, προσποιήθηκε πως γέρνει το κεφάλι του αριστερά και έμεινε ακίνητος σα να κοιμάται.

Αυτό που δεν ήξερε ήταν πόση ώρα ήταν άραγε αρκετή για να πείσει τον άλλο ότι κοιμάται και ότι δεν αποτελούσε κανένα κίνδυνο άξιο να τον διακόψει.

Μέσα του πάλευε η αγωνία να ανοίξει τα μάτια του και να γυρίσει πάλι το κεφάλι του.

Άρχισε να μετράει, να σιγουρευτεί ότι πέρασε χρόνος αρκετός, ότι ήταν ασφαλές τώρα να κοιτάξει.

Όταν το έκανε είδε τη σκιά της γυναίκας που με λικνιζόταν σα φίδι, έπιανε τα μαλλιά της με τα χέρια της, μετά τα κατέβαζε και στηριζόταν κάτω, και μετά τα ακουμπούσε στην οροφή του αυτοκινήτου και έσπρωχνε με πιο πολύ δύναμη το σώμα της, που διαφαινόταν λεπτό με μια κίνηση που τη διαφέντευε.

Ξεκούμπωσε το παντελόνι του και άρχισε να δίνει διέξοδο στη στην έξαψη του.

Με κρυφή ελπίδα χαμήλωσε το τζάμι του μήπως και πιάσει κάποιους ήχους που θα έκαναν πιο έντονες αυτές τι στιγμές και πράγματι κάτι λίγο άκουσε, μπερδεμένο με τον αέρα και το τρίξιμο του αυτοκινήτου αλλά ήταν κι αυτό κάτι.

Τώρα ήταν ο άνδρας πάλι, το σώμα του λίγο πιο πίσω, λίγο πιο όρθιο, η παλινδρόμηση του πιο έντονη.

Στο μυαλό του έγινε έκρηξη, επιτάχυνε τη δική του κίνηση, τελείωσε γερμένος στο κάθισμα του, κρυμμένος πίσω από το κολωνάκι της πόρτας του συνοδηγού, ελπίζοντας σε κάποιο συντονισμό.

Έμεινε εκεί μέχρι να πέσουν οι παλμοί του, κουμπώθηκε αργά, άτσαλα και σύρθηκε καμπουριασμένος πάλι στο κάθισμα του. Πήρε μια πολύ βαθειά ανάσα, γύρισε και κοίταξε.

Ηρεμία.

Νηνεμία.

Σε λίγο έβαλε εμπρός, γυρίζοντας όσο πιο αργά μπορούσε το κλειδί.

Ήταν ένα ωραίο τσιγάρο αυτό που άναψε και πολύ το απολάμβανε όπως και η Άντζελα ξαπλωμένη στο αυτοκίνητο , ικανοποιημένη και λίγο..... ελάχιστα πικραμένη γιατί κάποια στιγμή τον σκέφτηκε.

Μόνος

Με το ζόρι κρατάω τα πάθη μου κρυμμένα.

Λέξεις να μου καίνε το λαρύγγι αλλά αν τις πω στον αέρα παίρνουν ένα βάρος δυσβάστακτο. Κι έτσι τις κρατάω.

Λίγο πολύ μόνος. Συνέχεια.

Εγώ και τα βιβλία, εγώ και το λάπτοπ, εγώ και τ’ ακουστικά και τα γυαλιά ηλίου. Σκλάβος του ελεύθερου χρόνου μου. Αδιαπέραστος. Απαρατήρητος μέσα στη φαντασμαγορική δυστυχία μου.

Οι γύρω μου αγνοούν ότι μ’ ενδιαφέρει, ότι με καθορίζει και τους αγνοώ κι εγώ. Πάντα μόνος.

Αυτοί δεν έχουν την ανάγκη μου όμως...

Έχω μπλέξει.

Με πράγματα που δεν μ’ ενδιαφέρουν. Ποιος θα το πίστευε ότι κάποια λάθη απλώνονται τόσο μέσα στο χρόνο. Ζεις μέσα στο λάθος τρέφοντας το συνεχώς. Κι αυτό με τη σειρά του σε τρέφει. Ποιό το παράσιτο και ποιος ο ξενιστής?

Ο καθένας και το πολύτιμο λάθος του. Ο καθένας έχει τα ψέμματα που του αξίζουν. Κάποιοι είναι τυχεροί γιατί τους δίνεται τόσο κενό όσο μπορούν να αντέξουν.

Οι ιστορίες μου τελείωσαν. Ελπίζω προσωρινά.

Γιατί τις χρειάζομαι όπως οι άλλοι το σεξ, τα λεφτά , ή κάποιοι άλλοι τα μάτια του άλλου.

Οι ιστορίες δεν μου τελείωσαν. Αλλά φτάνεις σ’ ένα σημείο που γίνονται προσωπικές. Χρειάζεται και μια τέχνη να μπερδεύεις την αλήθεια με το ψέμα. Η αλήθεια μόνη της είναι για κλάματα.

Ψάχνω κάτι αλλά δε βρίσκω τι . Ψάχνω ένα μέρος να δω τη πόλη από ψηλά. Μήπως μου κρύβει κάτι. Μήπως κάπου έχει μια ψυχή και μου τη κρύβει.

Παίρνω το αυτοκίνητο, γυρνάω στη νύχτα.

Άμα δω έναν άνθρωπο θα τον ακολουθήσω.

Κάνει ζέστη στην Κόλαση?

Είναι θλιβερό το πως η ανθρώπινη ψυχή μαραζώνει έπειτα από μια μικρή αλλά παρατεταμένη έκθεση στην απόγνωση. Όπου κι αν στρέψω το κεφάλι μου, κατήφεια και παραίτηση. Αν το καθημερινό άκουσμα των έντεχνα ενορχηστρωμένων δελτίων ειδήσεων επί έξι μόλις μήνες κατάφερε να αποδιώξει κάθε ψίγμα χαράς, ελπίδας και γαλήνης από τις ψυχές των Ελλήνων, τότε αναρωτιέμαι τι αποτέλεσμα θα είχε ένα ολέθριο γεγονός, ας πούμε ένας πόλεμος, μια γενική στράτευση, ή ένας βαρύς και γενικευμένος λοιμός.

Η βασική μέθοδος ελέγχου των μαζών είναι γνωστή και πολύ παλαιά. Εγχειρίδια από τα εβραϊκά απόκρυφα πρωτόκολα, το πόνημα του Sun Tzu, ο "Ηγεμόνας", τα κείμενα του Giulio Mazzarino, η σκέψη του Le Bon, ακόμα και μια προσεκτική ματιά στις μεθόδους του Goebels, αποκαλύπτουν το σχέδιο των εξουσιαστών απέναντι στην αφέλεια των εξουσιαζομένων.

Τα βήματα a posteriori φαίνονται τόσο απλά...

Πρώτα δελέασαν τις ψυχές με απολαύσεις, ηδονές και απατηλές χαρές. Επέτρεψαν στον κόσμο να απολαμβάνει χωρίς όριο, τον απομάκρυναν από την άισθηση του μέτρου του άριστου, του ωφέλιμου. Ινστιτούτα αισθητικής, προϊόντα περιποίησης, πολυθρόνες που κάνουν μασάζ, "κωλάδικα", ξαπλώστρες στις παραλίες, οκτώ αερόσακοι, ζάντες αλουμινίου, Chateubriand και Nighiri Sushi, αρμόζουν στον Έλληνα εργαζόμενο, όσο η φράση του αυτοκράτορα Νέρωνα, που όταν επιτέλους αποπεράτωσε την "Sublaquem" villa του με τις τρεις τεχνητές λίμνες και τα περισσότερα από 1000 δωμάτια αναφώνησε: "Τώρα επιτέλους θα ζήσω σαν άνθρωπος."

Και αφού η ψυχή έχασε το σφρίγος της από τις απολαύσεις, ήταν η ώρα να της αφαιρεθεί και η πίστη, ο μοναδικός φορέας ηθικής που υπήρχε στην καρδιά των Ελλήνων. Τα δελτία γέμισαν με αναφορές σε "κολασμένους" παπάδες, "παιδόφιλους" ιερωμένους, το φιλανθρωπικό έργο της εκκλησίας αγνοήθηκε και στη θέση αυτού τα πάθη μεμονωμένων διεφθαρμένων ανθρώπων προβλήθηκαν, ο ρόλος της εκκλησίας ως πηγη ελπίδας και ηθικού καθοδηγητή των Ελλήνων απετάχθη. Ο Έλληνας έχασε την πίστη του, κι όταν πλέον δεν έχεις Θεό να πιστέψεις, πιστεύεις σε ό,τι σου πουν. Η αναγραφή του θρησκεύματος απεδείχθη παραβίαση των προσωπικών δεδομένων, το να σε παρακολοθούν 20 κάμερες σε μια διαδρομή από το Σύνταγμα μέχρι τη Βουλιαγμένη πάλι, όχι...

Η αποστέρηση της οικονομικής ανεξαρτησίας ήταν το επόμενο βήμα. Ο Έλληνας είχε πάντα κομπόδεμα, ενώ δεν είχε χρέη. Με 1.000.000 ενεργούς χρηματιστηριακούς κωδικούς το 1999 και μέσες απώλειες μεγαλύτερες του 80%, υπολογίζεται πως κάθε ελληνικό νοικοκυριό έχασε περί τα 10.000 Ευρώ τα οποία δεν ανακτήθηκαν ποτέ. Στη συνέχεια, ο πακτωλός των φθηνών επιτοκίων έριξε τέτοια δάνεια στην αγορά που σήμερα, ανάμεσα σε 100 Έλληνες, ζήτημα να βρεθεί ένας χωρίς δανειακές υποχρεώσεις. Έτσι ο Έλληνας από οικονομικά ανεξάρτητος και με δικό του σπίτι, βρέθηκε χωρίς αποταμιεύσεις και με σπίτι υποθηκευμένο.

Η συνέχεια δεν είναι δύσκολο να πιθανολογηθεί. Όταν χρωστάς και δεν έχεις αποταμιεύσεις, η μόνη σου πηγή εισοδήματος είναι η εργασία σου. Προσπαθείς λοιπόν να τη διατηρήσεις με κάθε κόστος. Bingo! "Κάθε κόστος" σημαίνει πως θα δουλέψεις υπερωρίες που δεν θα πληρωθείς, θα δουλέψεις Σάββατοκύριακα, θα σου "φάνε" τη θερινή σου άδεια, ή θα σου τη δώσουν τον Μάϊο που θα σου είναι άχρηστη και τον Αύγουστο θα λιώνεις στους πυρωμένους δρόμους με ένα μαντήλι στο μέτωπο σαν τον Ψαρόγιαννο, θα κάνεις τον καραγκιόζη, υπομένοντας κάθε είδους προσβολή και εξευτελισμό, και αν κάνεις το σφάλμα να παραπονεθείς θα σου υποδειχθεί ευγενικά το κλασέρ με τα 6000 βιογραφικά που αναμένουν πρόσληψη.

Νοιώθεις τώρα ηλίθιος, κορόϊδο, σου την έφεραν, έτσι; Πόσο αφελής ήσουν;

Η επόμενη κίνηση των εξουσιαστών συνοψίζεται στο εξής: "Φταίμε Όλοι!" Αχαχαχαχαχαχαχα. Τι άλλο θα ακούσω μεγαλοδύναμε! Από τις αρχές του 2010, διαβάζω ακούω και βιώνω ένα κλίμα συλλογικότητας στην παρακμή άνευ προηγουμένου. Καθοδηγούν τον Έλληνα να πιστέψει πως φταίει εκείνος που ο Εφοριακός δεν ελέγχει τον φοροδιαφεύγοντα, πως φταίει εκείνος που ο "Ευαγγελισμός" έχει εξήντα διορισμένους κηπουρούς χωρίς καν κήπο, που ο Μαγγίνας είχε Πακιστανούς "φιλοξενούμενους", που η ιδιοκτησία Κυριακού στον Πόρο διαθέτει καταπατημένο αιγιαλό. Επίσης ο Έλληνας οφείλει να νιώσει πως φταίει που οι δρόμοι στη χώρα κοστίζουν έξι φορές περισσότερο από το σύνηθες, βράχοι πέφτουν στα Τέμπη και καταπλακώνουν διερχομενα αυτοκίνητα, αστυνομικοί πυροβολούν δεκαπεντάχρονους και τους σκοτώνουν, ενώ ο Χριστοφοράκος φεύγει σαν κύριος από τη χώρα και τελικά αθωώνεται.

Νοιώθεις πως φταίς ανόητε; Και βέβαια ΟΧΙ! Θέλεις να διαμαρτυρηθείς, να βγεις στους δρόμους, το αίμα σου βράζει.

Σχεδίου συνέχεια: "Δεν Υπάρχει Ελπίς. Κάτσε στ' Αυγά σου!" Οι αγανακτισμένοι πολίτες που βλέπουν τη ζωή τους να ευτελίζεται είναι "ταραξίες που παραμποδίζουν την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας". Οι συνταξιούχοι που χώνονται στους κάδους των σκουπιδιών στις λαϊκές για κανένα φύλλο μαρούλι και λίγο σπανάκι, παραλληλίζονται απευθείας με διακόσιους τραμπούκους που ρίχνουν μολώτοφ. Οι οποίοι τραμπούκοι έχουν τόση σχέση με την εργασία και την αγανάκτηση που τα νέα μέτρα έφεραν, όση ο Τζίγγερ με την Κανέλλη.

Τι σου έκαναν βρε φουκαρά; Σ' έμαθαν να ζεις με πράγματα που δεν χρειαζόσουν καν, που δεν τα ζήτησες και που δεν είχες να τα πληρώσεις. Σ' έβαλαν να δανειστείς γι αυτά και τώρα σ' έχουν στο χέρι. Δεν έχεις ηθικό απόθεμα μέσα σου, γιατί σου κλόνισαν την πίστη, δεν μπορείς να διαμαρτυρηθείς γιατί θα χάσεις και τα 1000 Ευρώ που παίρνεις. Μη διανοηθείς καν να βγεις στους δρόμους, θα είσαι ένας αλήτης ταραξίας, άσε που δεν θα καταφέρεις και τίποτα. Και επιπλέον: Για όλα αυτά είσαι ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΣ.

Θου Κύριε!

Κατά τα λοιπά, η επίθεση του Ισραήλ είναι κίνηση αυτοάμυνας, ενώ ο πεινασμένος Παλαιστίνιος που αγωνίζεται για πόσιμο νερό, τρομοκράτης. Τα μέσα ασχολήθηκαν με αυτό, όχι περισσότερο απ όσο χρειάζομαι για να κάνω ένα ζεστό μπάνιο, ενώ η μόνη πληροφορία που αποκόμισα από το συμβάν είναι πως το Ισραήλ έχει ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ στρατιωτικό εκπρόσωπο. Κι εσύ τώρα προχωράς με σουγιά απέναντι στο αυτόματο όπλο. Κα-κο-μοί-ρη!

"Και τι να κάνω;" μου απευθύνει την ερώτηση η καλή μου, τώρα που διαβάζει αυτό το κείμενο.

"Κάνε το δικό σου Πρόβλημα, Δικό τους", της απαντώ!

Αν χάσεις τη δουλειά σου αύριο είναι δικό σου πρόβλημα. Αν παραιτηθείτε όλοι αύριο, το πρόβλημα παύει να είναι δικό σου και γίνεται του εργοδότη. Αν καθυστερήσεις μια δόση, το πρόβλημα το έχεις εσύ. Αν για τρεις μήνες όλοι οι δανειολήπτες π.χ. της Eurobank καθυστερήσετε τις δόσεις σας, το πρόβλημα το αποκτά η τράπεζα. Αν δεν θέλεις να παραιτηθείς, πήγαινε στη δουλεια σου κανονικά και μην κάνεις τίποτα. Μείνε ακίνητος σαν τον Βούδα όλη τη μέρα. Αλλά όχι μόνος σου. Κάντε το όλοι μαζί στο τμήμα. Ένας εργαζόμενος είναι αναλώσιμος. Χίλιοι ταυτόχρονα όχι. Μια δόση σε καθυστέρηση είναι κάτι το τετριμμένο. Δέκα χιλιάδες ταυτόχρονα, αποτελούν συστημικό κίνδυνο.

Ξυπνήστε Επιτέλους!
απο τον ArTaXiA

ReaL

Ηταν άπιαστο όνειρο.

Ένας αριθμός που τον έβλεπε αλλά δεν μπορούσε να μπει στα δικά του μέτρα.
Σαν τη τετραγωνική ρίζα του -2 ενα πράγμα.

Κάθε μέρα τη συναντούσε στο πρωινό του ξεκίνημα για την δουλειά.

Δεν μπορούσε να την προσεγγίσει όμως. Ορατή και ασύλληπτη ταυτόχρονα.Το μυαλό του δούλευε σε κόκκινες στροφές. Λύση δεν εβρισκε.

Έλειπε ο συνδετικός κρίκος. Αυτό το κάτι που θα διευκόλυνε την συνύπαρξη.Να συνδέσει το φανταστικό , την ρίζα του -2 , με την πραγματικότητα. Τα νούμερα που γνωρίζουμε. Το 1 , το -1 , τα τρία τέταρτα.

Στον ύπνο του ήρθε φλασιά. Αυτή ηταν το i. Το i-mage , το φανταστικό. Αυτός το R , το Real , το πραγματικό. Πως να συναντηθούν? Αν όμως αριθμούσε το φανταστικό μέρος?

Ένα φανταστικό , δύο φανταστικά , τρία φανταστικά κ.ο.κ

Έβγαινε ένα περίεργο αλλά κατανοητό άθροισμα. Ας πούμε τρία φανταστικά μέρη και ένα πραγματικό. Το άθροισμα αυτό το ονόμασε μιγαδικό.

Το επόμενο πρωί μουρμούρισε την νέα λέξη καθώς την προσπερνούσε. Ήταν η πρώτη φορά που την έκανε να κοντοσταθεί. Στο βλέμμα της διέκρινες την απορία. Της εξήγησε.


Κι έγιναν αχώριστοι

Ο ψεύτης

Η πολη ειναι μικρη.


Αυτο ομως δεν με 'μποδισε να τη κοψω στα δυο.


Κυκλοφορω και στα δυο κομματια της.


Μονο που ειναι απολυτως ξεχωριστα και το ενα δεν ξερει τι κανω στο αλλο.


Στο ενα με ξερουνε Ακη και στ' αλλο με ξερουνε Sexto.


Τα ιχνη μου χανονται για τη μιση πολη μολις περναω στην αλλη μιση.


Μια λεπτη επιχειρηση επιβιωσης.


Ωρες ωρες καθομαι στην ακρη του ενος μισου, στη γραμμη του συνορου και νιωθω τον ιλιγγο. Το ενα μαγουλο μου νιωθει τον αερα και το αλλο τη βροχη. Το ενα ματι ανοιχτο το αλλο κλειστο.


Η σκηνοθεσια μου ειναι καταπληκτικη. Οντας ο μονος θεατης της μπορω να σας το εγγυηθω.


Μ' αγαπουν και με μισουν ταυτοχρονα. Κι εδω κι εκει. Μισος και αγαπη εις διπλουν. Αδιαφορια εις διπλουν. Μετανοια εις διπλουν.


Διαλεγω το ειδος της αγαπης και το ειδος της αδιαφοριας.


Πεταγομαι σα ν' αλλαζω πουκαμισο.


Ιδια ειναι η εμφανιση μου, μη σε ξεγελα.


Σε κανενα απο τα δυο δεν παω γυμναστηριο και σε κανενα δε ειμαι χορτοφαγος για να σου δωσω μια ιδεα.


Ιδιος μπαινοβγαινω. Καμια φορα με ανακατεμενα τα μαλλια απο τον ανεμο της μιας πλευρας. Ή με τις σταγονες της βροχης της αλλης στη πλατη.


Που ησουνα, μου λενε.


Εδω , να διπλα, τους λεω. Κι αυτοι νομιζουν οτι καταλαβαινουν.


Δεν υπαρχει τιποτα πιο ασχημο απο ενα παθητικο ηθοποιο. Καθεται και κοιταζει ανημπορος ν' αλλαξει τη ροη. Το ξερω αυτο.
Μιας και ολα ειναι θεατρο πρεπει να παιξουμε ομως.
Σκληρα δουλευω εγω. Παιζω σε δυο.


Καποτε κι οι δυο πλευρες της πολης κοιμουνται.


Εγω ομως οχι.


Με διακοσια τρεχω στην ασημενια ακτη. Βγαζω και τα δυο μου πουκαμισα και τ'αφηνω στην αμμο. Κοιταω τη σκοτεινια τ' ουρανου πως ακουμπαει αυτη το πελαγος.


Πως ο οριζοντας αλλοιωνεται, πως σιωπη και βουητο αλλαζουν ορους.


Ειμαι στη μεση.


Μ' ενα τριμμενο παντελονι.


Θεατης.


Κανενας ρολος.

Μονόλογος

- Θελω να σε ρωτησω

- Πως με βρηκες?


- Μεσα απο τις λεξεις

- Υπαρχει κατι που ν' αξιζει να μαθεις?

- Αν ειναι πιο σημαντικο η χαρα απο τη γνωση.

- Ναι ειναι, αρκει μονο να μη σε τυφλωνει.

- Υπαρχει καποιο οριο, καποιο τελος στο να μ' αρεσουν τα πρωινα, η βροχη και τα προσωπα των ανθρωπων.

- Δεν υπαρχει αλλα ποτε δε θα το μαθεις.

- Και οι καθρεφτες?

- Πως αλλιως θα καταλαβαινες τους αλλους?

- Εσυ γιατι κρυβεσαι?

- Μονος σου μιλας.




Kι’ όλο να λες, να λες, στα θάμβη της νυκτός
για ένα –με γυάλινα πανιά– πλοίο που πάει
όλο βαθειά, όλο βαθειά, όσο που πέφτει εκτός :
όξ’ απ’ τον κύκλο των νερών –στα χάη.

Γιάννης Σκαρίμπας (Ουλαλούμ, 1936)


H aναρτηση ειναι του Αρη & τον ευχαριστω ;)