Το σώμα φωνάζει, αυτό που σωπαίνει το στόμα

..Πολλές φορές..

Το κρυολόγημα "στάζει" όταν ο οργανισμός δεν κλαίει.

Ο πονόλαιμος «φράζει», όταν δεν μπορεί να επικοινωνήσει τις αγωνίες.

Το στομάχι καίει όταν ο θυμός δεν μπορεί να βγει.

Ο διαβήτης εισβάλει όταν η μοναξιά πονάει.

Το σώμα παχαίνει όταν η δυσαρέσκεια πιέζει.

Ο πονοκέφαλος καταθλίβει όταν αυξάνουν οι αμφιβολίες.

Η καρδιά χαλαρώνει όταν το νόημα της ζωής φαίνεται να τελειώνει.

Οι αλλεργίες συμβαίνουν όταν η τελειομανία είναι ανυπόφορη.

Τα νύχια σπάνε όταν απειλούνται οι άμυνες.

Το στήθος σφίγγει όταν η υπερηφάνεια εγκλωβίζεται.

Η πίεση αυξάνεται όταν ο φόβος φυλακίζει.

Οι νευρώσεις παραλύουν όταν το εσωτερικό παιδί τυραννιέται.

Ο πυρετός θερμαίνει όταν οι άμυνες εκρήγνυνται.

Ο καρκίνος σκοτώνει εάν δεν συγχωρείς ή / και έχεις κουραστεί να «ζεις».

Και οι σιωπηλοί σου πόνοι; Πώς μιλάνε στο σώμα σου;

Η ασθένεια δεν είναι κακό, θα σου πει ότι έχεις πάρει λάθος δρόμο.

Φαίνεται ωραίο να μοιραστούμε αυτό το μήνυμα:

Ο δρόμος προς την ευτυχία δεν είναι ευθύς.

Υπάρχουν καμπύλες που ονομάζονται ΛΑΘΗ,

Φανάρια που λέγονται ΦΙΛΟΙ,

φώτα που ονομάζονται ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ,

και όλα γίνονται, αν έχεις: ένα ανταλλακτικό που ονομάζεται ΑΠΟΦΑΣΗ,

μια ισχυρή μηχανή που ονομάζεται ΑΓΑΠΗ,


άφθονο καύσιμο που ονομάζεται ΥΠΟΜΟΝΗ,

αλλά πάνω απ 'όλα έναν έμπειρο οδηγό που ονομάζεται ΠΙΣΤΗ.




Κείμενο του Nelson Torres (Dr στη Ψυχιατρική (UCV) και ειδικός σε ψυχο-νευρo-ανοσογλωσσική PNIL στη Βενεζουέλα

Μοιράζομαι και ωριμάζω

Οι φιλίες χτίζονται με τα απλά ανθρώπινα υλικά που όλοι έχουμε και στερεώνουν παλάτια.

Είναι ο ψίθυρος στ' αυτί του ήχου που σου αρέσει.

Το παιδικό χαμόγελο της αποδοχής.

Δυο σφιχτοδεμένα χέρια, αντίσταση στην αγωνία.

Το μεθύσι της χαράς.

Τα έμπειρα βήματα στις φιγούρες ενός χορού.

Το λίκνισμα μιας κούνιας δεμένης γερά σ' έναν πλάτανο.

Η Άνοιξη που δεν άργησε.

Αυτό που κατάλαβες χωρίς να μιλήσω.

Είναι... εμείς!

Με βοήθησαν για να μπορώ να μοιράζομαι.

Πήρα.

Έδωσα.

Χωρίς αντίτιμο, γιατί είναι δώρο!

Σαν μια γλυκιά φέτα καρπούζι στη μέση του χειμώνα..



http://www.anemosekdotiki.gr/books/mirazome_orimazo.html

Ο αιώνιος διάλογος

Κι ο άντρας είπε: πεινώ. Κι η γυναίκα του έβαλε ψωμί στο τραπέζι.

Κι ο άντρας απόφαγε. Κι η γυναίκα τον κοίταζε πάντα.

Κι η γυναίκα είπε: είσαι δυνατός, μα δεν σε τρομάζω. Κι ο άντρας είπε: είσαι όμορφη και όμως φοβάμαι.

Κι ο άντρας έδειξε το κρεβάτι τους. Κι η γυναίκα ανέβηκε, σαν έτοιμη για θυσία.

Κι ο άντρας είπε: διψώ. Κι εκείνη σήκωσε σαν πηγή τον μαστό της. Κι ο άντρας την άγγιξε. Κι η γυναίκα επληρώθη.

Κι η γυναίκα ακούμπησε ταπεινά το κεφάλι της στα πλευρά του. Και κείνος κοίταζε πέρα, πολύ μακριά.

Κι ο άντρας είπε: θα ΄θελα να ΄μαι θεός. Κι η γυναίκα είπε: θα γεννήσω σε λίγο.

Κι η γυναίκα αποκοιμήθηκε. Κι ο άντρας αποκοιμήθηκε.

Και μια μέρα καινούργια ξημέρωσε.

Λειβαδίτης

Αντεύχομαι

Εχω πολλα ραμματα για τη γουνα αυτης της μεγαλοκυριας που λεγεται ..ευτυχια..

Μου εχει σπασει τα νευρα με οσα ισχυριζεται απολογουμενη που με εστησε.

Οτι ταχα ηρθε, αλλα εγω ειχα το νου μου σε τουτο και σε κεινο, κι οπως μου τα προσδιορισε , με περιμενε σε πραγματα αδυνατα να συμβουν, εκει ακριβως που ειχα το νου μου.

Κι αυτος ητανε λεει ο λογος που την ..προσπερασα..

Αλλοτε παλι, επιμενει πως ηρθε, σταθηκε λεει εξω απο κατι ιστοριες, στις οποιες εγω ειχα μπει ηδη μεσα, ειχε τη διαθεση να πεταξει απο το παραθυρο και να μπει, αλλα ηταν τοσο υπερυψωμενη η δυσπιστια μου που δεν το τολμησε.

Αλλη δικαιολογια τραβηγμενη απο τα μαλλια, πως εγω χτυπησα πολυ σιγα την πορτα της και δεν με ακουσε ή οτι χτυπησα πολυ δυνατα τη πορτα της ,φοβηθηκε και δεν μου ανοιξε, και τι ψευτρα, Θεε μου, οτι χτυπησα λαθος τη διπλανη πορτα και βλεποντας με να καθυστερω, συμπερανε οτι το λαθος μου βγηκε σε καλο και δεν ηθελε να το διακοψει.

Μου εχει απαρυθμισει μια μια τις στιγμες που την περιειχαν,λεει, αλλα εγω θυμαμαι μονο το φοβο που ειχα μη τις ..χασω..

Ειδα και επαθα να μην εχω την αναγκη της.

..&..τωρα που παλευοντας τα καταφερα, ερχεται και μου λεει συγχαρητηρια, πως αυτο ακριβως, οτι δεν εχω την αναγκη της, αυτο ειναι ΕΥΤΥΧΙΑ!

Απιαστη σου λεω.

Κικη Δημουλα

TΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ

......είναι γεμάτα καλαμιές.
Ξόδεψα πολύν άνεμο για να μεγαλώσω.

Μόνον έτσι όμως έμαθα να ξεχωρίζω τους πιο ανεπαίσθητους συριγμούς,
να ακριβολογώ μες τα μυστήρια.

Μια γλώσσα όπως η ελληνική όπου
άλλο πράγμα είναι η αγάπη και άλλο πράγμα ο έρωτας,
άλλο η επιθυμία και άλλο η λαχτάρα,
άλλο η πρίκρα και άλλο το μαράζι,
άλλο τα σπλάχνα και άλλο τα σωθικά.

Με καθαρούς τόνους, θέλω να πω,
που - αλίμονο- τους αντιλαμβάνονται ολοένα λιγότερο
αυτοί που ολοένα περισσότερο
απομακρύνονται από το νόημα ενός ουράνιου σώματος
που το φως του είναι ο αφομοιωμένος μας μόχθος,
έτσι καθώς δεν παύει να επαναστερέφεται κάθε μέρα όλος θάμβος για να μας ανταμείψει.

Θέλουμε - δε θέλουμε,
αποτελούμε το υλικό μαζί και το όργανο μιας αέναης ανταλλαγής
ανάμεσα σ΄αυτό που μας συντηρεί και

σ΄αυτό που του δίνουμε για να μας συντηρεί:
το μαύρο, που δίνουμε, για να μας αποδοθεί λευκό,
το θνησιμαίο, αείζωο.

Και χρωστάμε στη διάρκεια μιας λάμψης την πιθανή ευτυχία μας


Οδυσσέας Ελύτης

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

«Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.

Χτύπησα την πόρτα και μπήκα.

Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό.

“Είδες – μου λέει – γεννήθηκε η ευσπλαχνία”.

Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ. Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό.»



(Τάσος Λειβαδίτης, «H Γέννηση», από το «Ο αδελφός Ιησούς»)

Από τι πάσχουμε; (Αντώνης Αντωνάκος)

Από σοφούς.

Από σπουδαίους που μας μαγαρίζουν με τη γνώμη τους.

Από όσους αναπάντεχα μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια.

Απ’ την κατάθλιψη του διάσημου.

Απ’ την αγαμησιά του δημοσιογράφου.

Από τόσους χιλιάδες μαλάκες που φωτογραφίζουν προέδρους.

Από βιομηχανίες όπλων.

Από παπάδες.

Από ρούχα που μας κρύβουν.

Από βιοπάλη.

Από σκυλάδικα σε λεωφορεία σε γιωταχή σε κομμωτήρια.

Από χριστιανές πουτάνες με ψηφιακό μουνί.

Από αγανάκτηση που αν της βγάλεις την πρίζα γίνεται γελάδι του καναπέ.

Από σκουπίδια.

Από μανία για δουλεία.

Από χλιδή άλλων.

Από τράπεζες σπέρματος.

Από τεχνητά δόντια βραχιόλια και βέρες.

Από κίβδηλη αλεξανδρινή σοφία.

Από ορυχεία χρυσού.

Απ’ τον εθελοντισμό των ηλιθίων.

Απ’ τα θαύματα και τα νύχια των αγίων.

Από αναλύσεις και αναλυτές που γουργουρίζουν σαν οχετοί.

Από αντισυστημικούς σπιούνους.

Από αντιεξουσιαστές με σχιζοφρενική ορμή και κοντίσιονερ.

Από τρυφερότητα σ’ έναν πολεμοχαρή κόσμο.

Από πράκτορες τραπεζίτες πιστωτές.

Από τρίτο δρόμο.

Από ψηφοφόρους.

Από ευρωκομουνισμό.

Από ανταγωνισμό.

Από δημοκρατία.

Από τσούλες όλο γλύκα και βασανιάρικες χίμαιρες.

Από τροχαία και πηχτό αίμα.

Από βιντεάκια με τον πόνο των άλλων.

Από μουσεία πολέμου.

Από οστεοφυλάκια.

Από γυμνές χωρίς γύμνια.

Από σκάνδαλα χωρίς σκανδάλη.

Από σκούξιμο χωρίς ηδονή.

Από ανταλλάξιμους οργασμούς.

Από ορολογίες και ηθική.

Από κέρδος αποταμίευση εγκράτεια πλούτο φτώχια στέρηση πολυτέλεια σπατάλη.

Από χείλη δαγκωμένα για την απόλαυση των άλλων.

Από ντροπή.

Από τύψεις.

Από γαστρική παλινδρόμηση.

Απ’ το φερμουάρ των ονείρων μας που’ χει σκαλώσει στα κέρδη των άλλων.